Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής Δ' Λουκά ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ' ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ (Τίτου Γ' 8-15) Γράφει ο Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. &Κονίτσης

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής Δ' Λουκά

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ' ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ

(Τίτου Γ' 8-15)

Γράφει ο Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,

Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. &Κονίτσης

Η Κυριακή αυτή είναι αφιερωμένη στην ιερά μνήμη των Αγίων Πατέρων της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου. Κάθε έτος η Κυριακή μεταξύ της 11ης και 17ης Οκτωβρίου, έχει ορισθεί να εορτάζουν οι μεγάλες αυτές μορφές της Εκκλησίας μας. Βεβαίως, για την Ζ' Οικουμενική και το έργο της μεγάλης αυτής Συνόδου, έχουμε και άλλες φορές κάνει λόγο. Έχουμε τονίσει, ότι η δογματική διδασκαλία περί των Ιερών Εικόνων, ουσιαστικώς συνοψίζει την όλη διδασκαλία και την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας

και αυτό αποτελεί μια αλήθεια η οποία βιώνεται από τους Αγίους της κάθε εποχής, οι οποίοι εκφράζουν αυθεντικώς τη συνείδηση και τη ζωή της Εκκλησίας μας.

Εμείς σήμερα θα σταθούμε στο Αποστολικό μας Ανάγνωσμα, το οποίο αποτελεί και το τελευταίο τμήμα της προς Τίτον ποιμαντικής επιστολής του Αποστόλου Παύλου.

Είναι μάλιστα πολύ συγκινητικό αυτό που γράφει στο τέλος, ο γέροντας πλέον Απόστολος, στον ποιμένα της Κρήτης, και τον καλεί να έρθει στην Νικόπολη.

Πράγματι δε, φαίνεται να συναντήθηκε εκεί ο Παύλος με τον Τίτο, όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από την πληροφορία της Β' προς Τιμόθεον επιστολής, κεφ. Δ' στιχ. 10 κατά την οποία, όταν ο Απόστολος αντιμετώπιζε στη Ρώμη τον κίνδυνο του μαρτυρίου, ο Τίτος βρισκόταν στην Δαλματία.

Βλέπουμε λοιπόν ότι ακόμα και ο Απόστολος των εθνών, αισθάνεται την ανάγκη να έχει μαζί του και μάλιστα στις δύσκολες ώρες, μια ψυχή, έναν άνθρωπο δικό του που να μπορεί να τον εμπιστεύεται και να μετριάζει τον κόπο αλλά και τον πόνο του.

Μα και οι πατρικές του συμβουλές και συστάσεις, αποτελούν κατευθυντήριες γραμμές για τον κάθε ποιμένα, σε κάθε τόπο και σε κάθε εποχή.

Γι' αυτό και θα σταθούμε σ' αυτό που του συνιστά: «Μωράς δε ζητήσεις και γενεαλογίας και έρεις και μάχας νομικάς, περιίστασο. Εισί γαρ ανωφελείς και μάταιοι» (Τίτου Γ΄9).

Να αποφεύγεις δηλ. τις ανόητες συζητήσεις για τις γενεαλογίες των ειδωλολατρικών θεών και τις διαμάχες για τα ζητήματα του ιουδαϊκού νόμου, οι οποίες είναι άχρηστες και ανωφελείς.

Συμβουλές σοφές και άγιες, που εάν είχαν προσεχθεί από τους πιστούς όσο θα έπρεπε, στο διάβα των αιώνων που ποντοπορεί η Ναύς της Εκκλησίας, πολλές ταλαιπωρίες και αρκετά λάθη θα είχαν αποφευχθεί. Πικρές εμπειρίες που ταλαιπώρησαν, τόσο πρόσωπα μεμονωμένα, όσο και μικρότερες ή μεγαλύτερες ομάδες πιστών, οι οποίοι ενδεχομένως να ξεκινούσαν με την καλή διάθεση, αλλά με έντονο το στοιχείο του προσωπικού υποκειμενισμού, του συναισθηματισμού και αρκετές φορές της πλάνης.

Όπως βεβαίως γίνεται κατανοητό, δεν αναφερόμαστε στο σημείο αυτό στις διαλογικές συζητήσεις που ανέπτυσσαν τόσο οι Απόστολοι, όσο και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και μάλιστα αυτοί οι Μεγάλοι Πατέρες και Διδάσκαλοι που διακρίνονταν εκτός από το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, κατά πρώτον λόγον, και για την τέλεια γνώση της θύραθεν παιδείας.

Όχι, δεν πρόκειται για την ποικίλη ποιμαντική μέριμνα που εκ των πραγμάτων είναι υποχρεωμένοι να ασκούν οι ποιμένες μας, φροντίζοντας στο πλαίσιο αυτό των ιερών τους καθηκόντων, να γνωρίζουν και ν' αντιμετωπίζουν τις πλάνες, τις αιρέσεις και τις κακοδοξίες.

Αλλά η αποστολική αναφορά και νουθεσία, γίνεται για τις περιπτώσεις εκείνες που ο ανθρώπινος νους είναι «κλειδωμένος» στην πλάνη του διαβόλου. Για τις περιπτώσεις κατά τις οποίες η αγαθή προαίρεση έχει ξεριζωθεί και για τα δύστυχα πρόσωπα που έχουν καταλήξει ενσυνειδήτως στο «ου με πείσεις καν με πείσεις».

Και ναι μεν, ο Απόστολος επισημαίνει στον μαθητή του τον Τίτο ν' αποφεύγει τις συζητήσεις περί της γενεαλογίας των ειδωλολατρικών θεών και τις διαμάχες περί των λεπτομερειών και ζητημάτων του Ιουδαϊκού νόμου.

Φωτίζει δηλαδή τις παγίδες και ξεσκεπάζει τα δύο άκρα στα οποία κινδυνεύει να πέσει και να εμπλακεί ο ποιμένας, στο ξεκίνημα της ζωής της στρατευομένης Εκκλησίας. Στη μια περίπτωση της ειδωλολατρείας και στην άλλη των Ιουδαίων-κυρίως Φαρισαίων- οι οποίοι τελικώς διέστρεψαν τον νόμο που δήθεν υπερασπίζονταν, με αποτέλεσμα ο ποιμένας της Εκκλησίας να χάνει τον πολύτιμο χρόνο του και να μην επαρκεί στο να εποικοδομεί το ποίμνιο που του έχει εμπιστευθεί ο ίδιος ο Κύριος, δια των Αποστόλων.

Και ελλοχεύει αυτός ο κίνδυνος, της πνευματικής ζημιάς και του άγονου αγώνα, εάν μέσα στη συνείδηση του κάθε ποιμένα, τον πρώτο λόγο δεν θα έχει η υπακοή, αλλά ο υποκειμενισμός και η πειρασμική σκέψη ότι αυτός, λόγω των γνώσεών του και της «αγάπης» του θα πετύχει αυτό που οι άλλοι δεν το κατόρθωσαν.

Βεβαίως, στην εποχή μας, ίσως δεν υφίστανται οι συγκεκριμένες περιπτώσεις που επισημαίνει ο Απόστολος Παύλος. Υφίσταται όμως η ουσία του θέματος, και η καλοστημένη παγίδα του πονηρού σε διάφορες περιπτώσεις, που φέρουν τα ίδια αρνητικά αποτελέσματα.

Να αναφερθούμε σε σύγχρονα ζητήματα τα οποία, στο πλαίσιο της θεόπνευστης επισήμανσης, αποτελούν παγίδες για ποιμένες και ποιμενομένους; Να φέρουμε στην επιφάνεια καταστάσεις που αποδεικνύουν ίδιον θέλημα και ανατροπή της Πατερικής εν γένει παραδόσεως;

Μάλλον όλοι μας γνωρίζουμε και βιώνουμε τα προβλήματα, που ως μη όφειλε, ταλανίζουν την Εκκλησία μας, ξεκινώντας από το πολύ πονεμένο θέμα (μάλλον ανάθεμα) του οικουμενισμού και θρησκευτικού συγκρητισμού, έως και αυτό των μεταφράσεων-παραφράσεων των λειτουργικών μας κειμένων, για να σταθούμε μόνο σε αυτά.

Τι κρύπτεται κάτω από την επιφάνεια αλλά και τι άλλο οσονούπω θα κάνει προκλητική την εμφάνισή του, για μια δήθεν «εκκλησιαστική ανανέωση» και για μια «βοήθεια των νέων ανθρώπων»;

Τι καλύπτεται πίσω από συζητήσεις επί συζητήσεων στα οικουμενιστικά συνέδρια, όταν μάλιστα βλέπουμε να μη μπορούν ή να μη θέλουν να διατυπώσουν έστω μια διαμαρτυρία στον ανηλεή διωγμό των Χριστιανών της Συρίας, για να σταθούμε μόνο σ' αυτό;

Τι καμουφλάρεται πίσω από τις λεγόμενες μεταφράσεις που με «θεολογική-φιλολογική» ου μην αλλά και «ασκητική» εμβρίθεια, καταντούν «του κλώτσου και του μπάτσου»;

Τι αλήθεια «ποιμαντική και αγαπολογία» είναι αυτή που ειρωνεύεται την αγνότητα προ του γάμου και ισοπεδώνει το μυστήριο του γάμου στο κεντρικό του σημείο;

Είναι άραγε η κυριαρχία της ειδωλολατρικής μανίας ακόμα και μέσα στους «ποιμένες» ή μήπως ο φαρισαϊσμός, σε όλο του το ύπουλο μεγαλείο, κυριαρχεί στις συνειδήσεις ορισμένων ταγών;

Ίσως να είναι το ένα, ίσως και το άλλο ή και τα δύο μαζί. Και μάλιστα δίχως να το αισθάνονται όσοι έχουν προσβληθεί από τις ποικίλες φάσεις της πλάνης αλλά και της κακοδοξίας.

Εκείνο πάντως που μετά βεβαιότητος κυριαρχεί είναι ο άκρατος υποκειμενισμός που υφαίνει τον γυαλιστερό και μεγαλοπρεπή μανδύα του κρυφού ή φανερού εγωισμού.

Πιο απλά. Η νοοτροπία του, «άσε τι διδάσκει το Ευαγγέλιο, ξέχνα τι κηρύσσουν οι Άγιοι Πατέρες, φύγε από την πεπατημένη και τιμημένη ζωή του αγώνα και της αγιότητας, και αυτό που δεν κατόρθωσαν τόσοι άλλοι πριν από εμάς, θα το κατορθώσουμε τώρα εμείς. Εμείς θα μείνουμε στην Ιστορία. Επί των δικών μας ημερών και δια των δικών μας έργων, θα πραγματοποιηθούν αυτά που θέλουμε εμείς».

Τώρα, εάν ερωτήσει κανείς: «όλοι αυτοί είναι τόσο αφελείς και τα πιστεύουν αυτά ή συμβαίνει κάτι τι άλλο;». Όντως, είναι και αυτό ένα ερώτημα που περιμένει την απάντησή του. Ο «αφελής» προηγείται του «Εφιάλτη» ή ο «Εφιάλτης» παγιώνει τον «αφελή»;

Το μόνο βέβαιο πάντως είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις «ο κατοικών εν ουρανοίς εκγελάσεται αυτούς, και ο Κύριος εκμυκτηριεί αυτούς» (Ψαλμ. Β' 4).

Αλλά υπάρχει και ακόμα ένα άλλο στοιχείο το οποίο λειτουργεί οριστικά και αμετάκλητα. Πρόκειται για τους «πνευματικούς νόμους». Η υπακοή στις θεόπνευστες συστάσεις, φέρει την ευλογία. Αντιθέτως, η παρακοή ακόμα και στις «λεπτομέρειες» φέρει την καταστροφή.

Και εννοείται ότι στα επίπεδα αυτά, των Αποστολικών και Πατερικών επιταγών, δεν υπάρχουν μεγάλα θέματα τα οποία πρέπει να προσεχθούν και μικρότερα που μπορούν να καταλυθούν. Όλα είναι μεγάλα και υποχρεωτικά, όσον αφορά το δόγμα και τον ορθό τρόπο βιώσεως της Εκκλησιαστικής ζωής.

Όσοι δε ξεγελούν τον εαυτόν τους με το δήθεν επιχείρημα ότι με τις κινήσεις τους και την όλη τακτική τους θα παραμείνουν στην ιστορία, ας είναι βέβαιοι, ότι πράγματι θα το πετύχουν αυτό που ζητούν. Η ιστορία, θέλοντας και μη, καταγράφει ακατάλυτα τα πρόσωπα και τις πράξεις τους.

Τόσο τις θετικές, που προβάλλονται ως παράδειγμα, όσο και τις στιγματισμένες που αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγήν.

Και για του λόγου το αληθές, ας μη λησμονούμε ότι όχι μόνο «αρχιερείς» του τύπου «Άννα» και «Καϊάφα» έμειναν στην Ιστορία, αλλά καθημερινώς στο Σύμβολο της Πίστεως, αναφέρεται με αποτροπιασμό ως ιστορικό πρόσωπο ο «Πόντιος Πιλάτος».

Το λοιπόν, αδελφοί, «στώμεν καλώς».

Ας λαμβάνουμε εφ' εξής πολύ στα σοβαρά τις επιταγές του Αγίου Πνεύματος.Αμήν.

πηγή

Εκοιμήθει εν Κυρίω ο π. Αντώνιος Σακκάτος εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Λευκάδος και Ιθάκης

                                                   
Εκοιμήθει εν Κυρίω σε ηλικία  56 ετών χθες ο π. Αντώνιος Σακάτος , ιερέας στην ενόρια Σταυρού Ιθάκης.Είχε χειροτονηθεί  2005 υπό του μακαριστού μητροπολίτου κυρού Μελίτωνος.
Άξιος εργάτης στον Αμπελώνα του Κυρίου προσέφερε τα μέγιστα στην ενορία του αλλά και στο νησί της Ιθάκης.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ Ο φλογερός ιεραπόστολος των Ινδιών

                                        

Φορητή εικόνα του Αγίου Αποστόλου Θωμά
δια χειρός Κωνσταντίνου Τζάνε του 1670

Μέσα στη σεπτή χορεία των δώδεκα μαθητών του Κυρίου συγκαταλέγεται και ο τιμώμενος στις 6 Οκτωβρίου Άγιος Απόστολος Θωμάς, ο λεγόμενος επίσης Δίδυμος. Ο Θωμάς γεννήθηκε στην Ιουδαία από φτωχούς γονείς και εξασκούσε το επάγγελμα του ψαρά. Από μικρή ηλικία επιδόθηκε στη μελέτη του Λόγου του Θεού, που σε συνδυασμό με την αγαθή προαίρεσή του, τον βοήθησε να αγαπήσει τον Ιησού Χριστό και να γίνει πιστός και αφοσιωμένος μαθητής και ακόλουθός Του. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί, ότι στην πρόθεση των Ιουδαίων να θανατώσουν τον Κύριο, ο Θωμάς προέτρεπε και τους άλλους μαθητές να συσταυρωθούν με τον Σωτήρα και Λυτρωτή Χριστό παρά να μείνουν στη ζωή, χωρίς την καθοδήγηση και τη διδασκαλία Του.
Επιπλέον ο Απόστολος Θωμάς ήταν ο μόνος από τους Αποστόλους, ο οποίος αξιώθηκε να δει την ένδοξη Μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου στους Ουρανούς, αφού με θαυμαστό τρόπο βρέθηκε στη Γεσθημανή βλέποντας όλα όσα θαυμαστά συνέβαιναν, ζήτησε δε από την Παναγία να του δώσει για ευλογία την Τιμία Ζώνη Της, όπως και έγινε.

Η ψηλάφησις του Αποστόλου Θωμά. Εικόνα από το δωδεκάορτο του τέμπλου του Ιερού Ναού Αγίου Φιλίππου Βλασσαρούς Αθηνών.

Μετά την Ανάστασή Του ο Κύριος παρουσιάστηκε στους μαθητές Του, οι οποίοι ήταν συγκεντρωμένοι στο υπερώο και μάλιστα με κλειστές τις πόρτες για τον φόβο των Ιουδαίων. Ο Θωμάς απουσίαζε και όταν οι υπόλοιποι του διηγήθηκαν ότι είδαν τον Ιησού Χριστό, εκείνος επέδειξε δυσπιστία. Μετά από οκτώ ημέρες ο Κύριος εμφανίστηκε και πάλι ενώπιον των μαθητών Του και κάλεσε τον δύσπιστο Θωμά να βάλει τον δάκτυλό του στην πλευρά Του, η οποία είχε τρυπηθεί από τη λόγχη, και να Τον ψηλαφίσει σωματικά. Και τότε ο Θωμάς, αφού ψηλάφισε τον Ιησού Χριστό, δήλωσε με παρρησία «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου» και έγινε ο πρώτος, ο οποίος κήρυξε τη θεότητα του Χριστού μετά την Ανάστασή Του, γενόμενος υπόδειγμα προσωπικής μετοχής στη θεανθρώπινη αναστημένη ζωή του Κυρίου. Η σωτήρια αυτή ομολογία του Αποστόλου Θωμά εορτάζεται πανηγυρικά την Κυριακή του Αντίπασχα ή Κυριακή του Θωμά, όπως είναι ευρύτερα γνωστή.

Η ψηλάφησις του Αποστόλου Θωμά. Φορητή εικόνα του 17ου αιώνα από την Ιερά Μονή Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου Καλάμου Αττικής.

Κατά την ημέρα της Πεντηκοστής και με την επιφοίτηση του Παναγίου Πνεύματος, ο Απόστολος Θωμάς όπως και οι υπόλοιποι μαθητές του Κυρίου, έλαβαν την εντολή να μεταβούν σε ολόκληρο τον κόσμο και να κηρύξουν το Ευαγγέλιο του Χριστού. Στον Απόστολο Θωμά ανατέθηκε η διάδοση του μηνύματος της χριστιανικής αλήθειας στις χώρες των Μήδων και των Πάρθων, αλλά και στις Ινδίες, όπου παρά τους δισταγμούς του ο ίδιος ο Κύριος τον ενθάρρυνε να μεταβεί εκεί για να κηρύξει τον Λόγο του Θεού. Την εποχή αυτή στα Ιεροσόλυμα βρισκόταν κάποιος έμπορος, ονόματι Αμβανής, τον οποίο είχε στείλει ο βασιλιάς Γουνδιαφόρος για να βρει επιδέξιο αρχιτέκτονα για να οικοδομήσει το ανάκτορό του, το οποίο θα έπρεπε να ξεπερνά σε μεγαλοπρέπεια και πλούτο όλα τα ανάκτορα των προκατόχων του. Τότε ο Κύριος παρουσιάστηκε στον Αμβανή και του υπέδειξε τον Θωμά ως αιχμάλωτο και δούλο του, αλλά και ως έμπειρο στην οικοδομική τέχνη. Ο Θωμάς πωλήθηκε ως σκλάβος στον έμπορο και στη συνέχεια έφυγαν για τις Ινδίες. Εκεί βρέθηκαν σ’έναν γάμο, όπου ο Θωμάς δεν έτρωγε. Τότε ο υπηρέτης του σπιτιού τον κτύπησε στο πρόσωπο για την αρνητική στάση του και ο Θωμάς του απάντησε, ότι για την πράξη του αυτή μακάρι ο Θεός να τον συγχωρέσει, το δε χέρι του θα το κατασπαράξουν τα θηρία προς παραδειγματισμό. Και πράγματι ο υπηρέτης τιμωρήθηκε, αφού τον κατασπάραξε ένα θηρίο, καθώς πήγαινε να φέρει νερό από το πηγάδι. Την τιμωρία του υπηρέτη πληροφορήθηκε ο ηγεμόνας της πόλεως, ο οποίος κάλεσε τον Θωμά να ευχηθεί και για την ευτυχία της νεόνυμφης κόρης του. Εκείνος με τη σειρά του δίδαξε στους νεόνυμφους τη χριστιανική πίστη και προπαντός τις αρετές της εγκράτειας και της παρθενίας. Ο πατέρας όμως της κόρης εξοργίστηκε, όταν αντίκρισε τους νεόνυμφους να κάθονται ο ένας απέναντι από τον άλλο και όχι μαζί. Με την προσευχή όμως των νεονύμφων ο πατέρας άλλαξε στάση και έγινε χριστιανός, στη συνέχεια δε βαπτίσθηκαν και οι τρεις από τον Απόστολο Θωμά.

Όταν ο Θωμάς παρουσιάστηκε στον βασιλιά Γουνδιαφόρο, του υποσχέθηκε να κατασκευάσει ένα επιβλητικό ανάκτορο, σύμφωνα με το ωραίο σχέδιο που του έκανε ο Απόστολος. Γι’ αυτό και ο βασιλιάς έδωσε την εντολή να του δώσουν το απαραίτητο χρυσάφι για να οικοδομήσει το παλάτι. Ο βασιλιάς έφυγε από την πόλη για τρία χρόνια και ο Θωμάς διένειμε το χρυσάφι στους φτωχούς, ενώ καθημερινά δίδασκε το Ευαγγέλιο του Χριστού και βάπτιζε όσους ασπάζονταν τη χριστιανική πίστη. Η πλούσια ιεραποστολική και φιλανθρωπική δράση του Αποστόλου Θωμά γνωστοποιήθηκε στον Γουνδιαφόρο, ο οποίος εξοργισμένος τον κάλεσε για να μάθει τί συμβαίνει. Ο Θωμάς του απάντησε ότι πράγματι έκτισε ένα πολύ ωραίο παλάτι, το οποίο βρίσκεται στον Ουρανό. Τότε ο βασιλιάς θεώρησε ότι τον κοροϊδεύει και διέταξε να τον φυλακίσουν. Το ίδιο βράδυ ο αδελφός του βασιλιά αρρώστησε βαριά από τη μεγάλη στεναχώρια και κάλεσε τον αδελφό του, γιατί θα πέθαινε. Είδε όμως σε οπτασία έναν Άγγελο, ο οποίος του έδειξε ένα περίφημο ανάκτορο στην αιώνια Βασιλεία των Δικαίων, το οποίο είχε οικοδομήσει ο Απόστολος Θωμάς. Ο Άγγελος έδωσε ζωή στο νεκρό σώμα του αδελφού του βασιλιά, ο οποίος αφού συνήλθε, διηγήθηκε στον βασιλιά για την ομορφιά του ουράνιου αυτού ανακτόρου. Τότε ο βασιλιάς μετανόησε και αφού διέταξε να αποφυλακισθεί ο Θωμάς, ζήτησε να βαπτισθεί χριστιανός, όπως και ο αδελφός του. Η μεταστροφή αυτή του βασιλιά παρακίνησε και προσέλκυσε και άλλους πολλούς να ασπασθούν τη χριστιανική πίστη και να βαπτισθούν χριστιανοί.

Η Τίμια Κάρα του Αγίου Αποστόλου Θωμά. Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Πάτμου.

Στη συνέχεια ο Θωμάς πήγε σε άλλη πόλη των Ινδιών και με το φλογερό κήρυγμά του κατόρθωσε να προσελκύσει στη χριστιανική πίστη τη γυναίκα του βασιλιά Μισδίου και τη γυναίκα του άρχοντα Χαρασίου. Οι δύο αυτές γυναίκες, αφού βαπτίσθηκαν από τον Απόστολο Θωμά, αποφάσισαν να ζήσουν με άσκηση και εγκράτεια στα ανάκτορά τους. Το γεγονός αυτό προκάλεσε τόσο πολύ τον θυμό του Μισδίου, ώστε έδωσε εντολή να οδηγήσουν τον Θωμά στη φυλακή. Τη νύχτα ο Θωμάς έφυγε από τη φυλακή με τη δύναμη της προσευχής του και μετέβη σ’ ένα σπίτι, όπου τέλεσε τη Θεία Λειτουργία και βάπτισε μεταξύ άλλων και τον γιο του βασιλιά Μισδίου, Ουαζάνη. Στη συνέχεια επέστρεψε στη φυλακή. Ο βασιλιάς Μίσδιος βλέποντας ότι η ιεραποστολική δράση του Αποστόλου Θωμά προσέλκυε ολοένα και περισσότερους στον χριστιανισμό, διέταξε να τον θανατώσουν τρυπώντάς τον με λόγχες. Έτσι η επίγεια δράση του τέλειωσε με το ένδοξο μαρτύριό του, το οποίο έλαβε χώρα έξω από την πόλη του Μαλιαπούρ στην ανατολική πλευρά της ινδικής χερσονήσου.

Ο μεγαλοπρεπής Ιερός Ναός του Αγίου Αποστόλου Θωμά Αμπελοκήπων Αθηνών.

Το σώμα του ενταφιάσθηκε με μεγάλες τιμές και ο τάφος του κατέστη αέναος πηγή θαυμάτων, αφού μεταξύ άλλων θεραπεύτηκε και ο δαιμονισμένος γιος του βασιλιά Μισδίου. Μετά από τη θεραπεία του γιου του, ο βασιλιάς ασπάσθηκε τον χριστιανισμό και βαπτίσθηκε χριστιανός. Το λείψανο του Αγίου Αποστόλου Θωμά, του οποίου η μνήμη τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας στις 6 Οκτωβρίου, διακομίσθηκε από έναν έμπορο το 232 στην Έδεσσα της Συρίας, όπου ο άγιος εορταζόταν ως πολιούχος και προστάτης της. Αργότερα ο γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου μετέφερε το λείψανο στην Κωνσταστινούπολη και το 1204 μεταφέρθηκε στη Ρώμη μαζί με τα λείψανα και άλλων αγίων που φυλάσσονταν στην Κωνσταντινούπολη. Σήμερα η τιμία κάρα του Αγίου Θωμά φυλάσσεται ως πολύτιμος θησαυρός στην ιστορική Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Ιερό Νησί της Πάτμου. Σημαντική είναι και η λατρευτική τιμή του Αγίου Αποστόλου Θωμά, αφού 23 ενοριακοί ναοί στην Ελλάδα τιμούνται επ’ ονόματί του. Αξιομνημόνευτος είναι ο θεμελειωθείς το 1949 και εγκαινιασθείς το 1987 μεγαλοπρεπής Ιερός Ναός του Αγίου Αποστόλου Θωμά στην περιοχή Αμπελόκηποι (Γουδί) των Αθηνών, ο οποίος συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους ναούς της Αττικής, συγκεντρώνοντας πλήθος χριστιανών κατά τις δύο ετήσιες πανηγύρεις του, την Κυριακή του Θωμά και στις 6 Οκτωβρίου.

Αριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος 

Εκπαιδευτικός 

Βιβλιογραφία 

Βίος και Παρακλητικός Κανών του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Θωμά, Πάτμος 2002.
                       
Άγιος Θωμάς Αμπελοκήπων: Ένας ιστορικός και
μεγαλοπρεπής ναός των Αθηνών.

πηγή

Κυριακὴ Γ΄ Λουκᾶ: Ο Κύριος περιμένει και τα δικά μας δάκρυα μετανοίας ώστε να πει: «Ἡ Ἑλλάς, σοὶ λέγω· ἐγέρθητι».

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου. Στὰ χέρια Του βρίσκονται τὰ πάντα· προνοεῖ καὶ οἰκονομεῖ τὰ κτιστὰ ὄντα· φροντίζει καὶἐπιμελεῖται μὲ φιλοστοργία τὴν σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων, καλῶντας τους νὰ ἔρθουν κοντά Του, στὴν πηγὴ τῆς ζωῆς. Τὸ σημερινὸ θαῦμα ἀποτελεῖπροανάκρουσμα τῆς δικῆς Του Ἀναστάσεως, ἀλλὰ καὶ τῆς κοινῆς ἀναστάσεως κατὰ τὴν δεύτερη παρουσία Του. 

Πῶς ἄλλωστε θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ μὴν εἶχε ἐπιτελέσει ἕνα τέτοιο θαῦμα, ὅταν ὁἼδιος ἑκουσίως πορευόταν πρὸν τὸν Σταυρό, ἔχοντας ἔρθει μὲ σκοπὸ νὰ νικήσῃτὸν θάνατο; Καὶ πῶς θὰ ἦταν δυνατὸν ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ νὰ μὴν εἶχε τὴν δύναμη νὰ νικήσῃ τὸν θάνατο διὰ τοῦ θανάτου Του, ὅταν ἀνέσταινε ἄλλους; Παρόντες ἦταν οἱ μαθητές Του στὴν Ναΐν· κι ὅμως, ὅταν Τὸν σταύρωσαν καὶ Τὸν κατέβασαν ἄπνουν ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ Τὸν ἔθαψαν στὸν μνημεῖο, ἐκεῖνοι,ἀπέλπιδες πλέον, σκανδαλίστηκαν καὶ διεσκορπίστηκαν ὡς πρόβατα «μὴἔχοντα ποιμένα». Ἔλεγαν χλευαστικὰ οἱ ἄρχοντες τῶν ἑβραίων: «ἄλλους ἔσωσε· τὸν ἑαυτό Του δὲν ἔχει τὴν δύναμη νὰ σώσῃ» καὶ ἀντὶ οἱ μαθητὲς νὰ ἀντιτάξουν τὴν ἐλπίδα, ἐκπηγάζουσα ἀπὸ τὸ σημερινὸ θαῦμα, ἐνίσχυαν τὴν ἀπογοήτευσή τους.

Στὴν ἴδια μοῖρα καὶ ὁ λαός μας, ἀδελφοί μου, ἀπογοητευμένος μὲ αὐτὰ ποὺ τοῦσυμβαίνουν τὸν τελευταῖο καιρό. Ἡ πατρίδα πεθαίνει καὶ μαζὶ μὲ αὐτὴν ἡ ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως. Τί χρειαζόμαστε στὴν παροῦσα φάση; Ἕνα χέρι! Ναί, ἕνα χέρι νὰ ἀγγίξῃ τὴν σορὸ τῆς Ἑλλάδος καὶ νὰ τὴν προστάξῃ: «Ἡ Ἑλλάς, σοὶ λέγω·ἐγέρθητι». Ἕνα χέρι ζωοπάροχο, ἕνα χέρι εὐλογίας, πνοῆς, ἀναδημιουργίας,ἀναστάσεως. Καὶ αὐτὸ τὸ χέρι, ἀδελφοί μου, εἶναι τοῦ Χριστοῦ μας, τοῦ Κυρίου μας· εἶναι τὸ χέρι ποὺ ἀφήσαμε, γιατὶ νομίσαμε ὅτι, κρατῶντας Το, μᾶς περιόριζε τάχα τὴν ἐλευθερία· εἶναι τὸ χέρι ποὺ ἀφήσαμε, γιατὶ νομίσαμε πὼς μεγαλώσαμε καὶ πὼς θὰ μπορούσαμε ἐπιτέλους μόνοι μας νὰ διαχειριστοῦμε τὴν τύχη μας. Κιὅμως· «φάγαμε τὰ μοῦτρα μας» κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενον, ὁδηγηθήκαμεἐθελούσια στὴν κηδεμονία τῆς ἀγχόνης ποὺ μᾶς ἑτοίμασε ὁ πονηρὸς καὶ τὰὄργανά του, φθάσαμε στὸν θάνατο τῆς ἐλπίδας, θαφτήκαμε στὸ μνημεῖο τῆςἱστορίας καὶ κατεβήκαμε στὸν ᾅδη τῆς χρεωκοπίας μὲ τοὺς φαρισαίους τοῦκόσμου νὰ μᾶς χλευάζουν καὶ νὰ πανηγυρίζουν γιὰ τὸν ἀφανισμό μας.

Ὅμως, ἀδελφοί μου, ὁ νεκρὸς δὲν χάνεται, δὲν ἀφανίζεται, ὅταν πιστεύῃ στὸνἈναστάντα Χριστό. Καὶ ἴσως ἡ δόξα τῆς ἀνάστασης τοῦ πιστοῦ νὰ περνᾷ μέσαἀπὸ τὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ θανάτου του. Ἴσως, ἐπειδὴ φθάσαμε στὸ τέρμα, ὁΧριστὸς μᾶς ἑτοιμάζει μιὰ καινούρια ἀρχή, μιὰ ἀφετηρία, ποὺ θὰ σημάνῃ τὴνῥιζικὴ ἀλλαγὴ τῶν δεδομένων. Θυμηθεῖτε, ἀδελφοί μου, αὐτὸ ποὺ ἔλεγε Ἐκεῖνος,ὅτι, γιὰ νὰ καρποφορήσῃ ὁ σπόρος ποὺ πέφτει στὴ γῆ, πρέπει νὰ μπῇ στὸ χῶμα, νὰ ταφῇ καὶ νὰ πεθάνῃ. Ἡ χώρα πέθανε καὶ ἐτάφη καὶ τὰ δάκρυα τῶν πολιτῶν τὴν ποτίζουν καθημερινὰ πλέον, ὅμως βλάστηση πουθενά...

«Καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτῆ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε». Μὰ τί λέγεις ἐδῶ, Κύριε; Πῶς νὰ μὴν κλάψη ἡ μάνα γιὰ τὸ νεκρὸ σπάχνο της; Πῶς νὰ μὴν κλάψουμε κι ἐμεῖς γιὰ τὶς τόσες αὐτοκτονίες, γιὰ τὶς δεσμευθεῖσες περιουσίες, γιὰ τὶς ἀπωλεσθεῖσες ἐργασίες, γιὰ τὶς ἁρπαγεῖσες οἰκίες; Πῶς νὰμὴν κλάψουμε γιὰ τὸ ζοφερὸ παρὸν καὶ τὸ ζοφερότερο μέλλον τῆς ἄνεργης νεολαίας μας; Πῶς νὰ μὴν κλάψουμε γιὰ τὶς ἀπολύσεις τῶν ὑπαλλήλων, γιὰ τὰἐπαχθῆ καὶ ἀπεχθῆ χρέη, γιὰ τὴν νοσοῦσα ὑγειονομικὴ περίθαλψη, γιὰ αὐτὸ τὸκράτος ποὺ φτιάχτηκε μὲ τὸ αἷμα καὶ τὶς θυσίες ἡρώων;

Νὰ κλάψουμε, ἀδελφοί μου! Νὰ κλάψουμε μὲ δάκρυα μετανοίας, γιὰ νὰεὐσπλαγχνισθῇ κι ἐμᾶς ὁ Κύριος, ὅπως εὐσπλαγχνίσθη τὴν χήρα τῆς Ναΐν. Δὲνἦταν κατακριτέα τὰ δάκρυά της. Δὲν τῆς εἶπε ὅτι εἶναι κακὸ νὰ κλαῖς. Κι Ἐκεῖνος δάκρυσε, ὅταν πληροφορήθηκε τὸν θάνατο τοῦ Λαζάρου, τοῦ ἀγαπημένου Του φίλου. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λόγος Του «Μὴ κλαῖε» δὲν ἦταν λόγος ἐλεγκτικὸς τῶν δακρύων τῆς χήρας. Ἦταν λόγος ἐλπίδος καὶ βεβαίας παρηγοριᾶς. Ἦταν σὰν νὰτῆς ἔλεγε: «Δὲν χρειάζεται ἄλλο νὰ κλαῖς, γιατὶ Ἐγὼ θὰ ἀναστήσῳ τὸ παιδί σου».Ἂν δὲν ἔκλαιγε ἐκείνη, ἴσως νὰ μὴν ἐξέφραζε τὴν εὐσπλαχνία Του μὲ τὸ θαῦμα. Κιἂν ἐμεῖς δὲν κλάψουμε καὶ δὴ ἐν μετανοίᾳ, δὲν θὰ ζήσουμε τὸ θαῦμα τῆς εὐσπλαγχνίας Του.

Ἔλεγε ὁ σύγχρονος ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ὅτι οἱ φίλοι μας θέλουν νὰ μᾶς τσαλακώσουν, οἱ δὲ ἔχθροί μας νὰ μᾶς ἐξαφανίσουν, γιατὶ εἴμαστε ὀρθόδοξοιἕλληνες. Περάσαμε μπόρες καὶ μπόρες ὡς ἔθνος. Ἀνάδελφοι, μόνοι, ἀβοήθητοι, πολεμούμενοι ὑπὸ πάντων, ἀντέξαμε στὸ χρόνο καὶ φθάσαμε ἐδῶ ποὺ φθάσαμε.Ὁ Χριστὸς ξέρει καὶ ἀπὸ θάνατο καὶ ἀπὸ Ἀνάσταση. Περιμένει τὴν μετάνοιά μας, τὰ δάκρυά μας, γιὰ νὰ ἁπλώσῃ τὸ χέρι Του στὴ σορὸ τῶν προδομένων ὀνείρων μας καὶ νὰ μᾶς ἀναστήσῃ.

π. Στυλιανός Μακρής