Η Εικόνα της Καθαριωτίσσης μετά από 60 χρόνια στο Βαθύ της Ιθάκης (ΦΩΤΟ)

Για την Romfea.gr, Μιχαήλ Ζαφείρης

Με αφορμή την συμπλήρωση 60 ετών από τον καταστροφικό σεισμό του 1953 πραγματοποιήθηκε στην Νήσο Ιθάκη, μετά πάσης θρησκευτικής λαμπρότητος, η κάθοδος της εικόνος της Υπεραγίας Θεοτόκου Καθαριωτίσσης από την Ιερά Μονή, στην οποία φυλάσσεται, στο Βαθύ της Ιθάκης.

Την εικόνα συνόδευαν από την Ιερά Μονή, ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Καθαρών Αρχιμ. π. Σεβαστιανός Μόσχος, ιερείς από το νησί της Ιθάκης και πλήθος κόσμου.

Η Υποδοχή της Ιεράς Εικόνος έγινε στο Δημαρχείο της Νήσου, υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεοφίλου.

Στην υποδοχή επίσης συμμετείχαν ιερείς από το νησί της Λευκάδος και από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών, ο Δήμαρχος του νησιού και το πολεμικό ναυτικό.

Στη συνέχεια η εικόνα μεταφέρθηκε με λιτανευτική πομπή στον Μητροπολιτικό Ναό της Ιθάκης όπου τελέσθηκε Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός.

Μετά το πέρας του Αρχιερατικού Εσπερινού παρατέθηκε μοναστηριακή τράπεζα. Η εικόνα θα μείνει στον Μητροπολιτικό Ναό μέχρι και την Κυριακή όπου θα επιστρέψει και πάλι στην μονή.

Κάθε έπαινος αξίζει στον καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Καθαρών και προϊστάμενο του Μητροπολιτικού Ναού Εισοδίων της Θεοτόκου Ιθάκης π. Σεβαστιανό Μόσχο για την άψογη οργάνωση των λατρευτικών εκδηλώσεων.

Η Παναγία, μάς αποστρέφεται και όταν ακόμα σκεπτόμαστε τις αμαρτίες των άλλων.(Στάρετς Παρθένιος της Κιεβο-Πετσέρσκαγια Λαύρας) Πηγή: Η Παναγία, μάς αποστρέφεται και όταν ακόμα σκεπτόμαστε τις αμαρτίες των άλλων.(Στάρετς Παρθένιος της Κιεβο-Πετσέρσκαγια Λαύρας)

Όπως ο όσιος Παρθένιος ομολογούσε, από τη νεανική του ηλικία φυλάχθηκε καθαρός και δεν δοκίμασε τις ενοχλήσεις του σαρκικού πολέμου.

Ήταν θέλημα του Κυρίου, η καρδιά του που επρόκειτο να γίνει κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος και ναός προσευχής, να μη μολυνθεί από τα ακάθαρτα πάθη. Ακόμη και από τους αμαρτωλούς λογισμούς τον φύλαγε η χάρη του Θεού.

Το επόμενο περιστατικό μας αποκαλύπτει τη ψυχική θέση που είχε απέναντι στο θέμα αυτό.

«Στην αρχή της υπακοής μου (όταν ήταν δόκιμος), ως προσφοράρης, μας διηγείτο, έτυχε ν’ ακούσω άθελα αισχρές συζητήσεις από κάποια παρέα παιδιών. Όταν λοιπόν αργά το απόγευμα έπεσα να ξεκουραστώ, ήρθαν στη μνήμη μου όσα άκουσα. Επειδή ήμουν ακόμη άπειρος στην πνευματική ζωή, δεν απομάκρυνα αμέσως αυτές τις σκέψεις. Ενώ τις συλλογιζόμουν, απορούσα πώς συμβαίνει οι άνθρωποι ν’ αμαρτάνουν και ποιά ευχαρίστηση νιώθουν στις σαρκικές αμαρτίες. Τέτοιοι λογισμοί, όλο και περισσότερο με απασχολούσαν και δεν μπορούσα με κανένα τρόπο ν’ απαλλαγώ από την κυριαρχία τους. » Ξαφνικά χτύπησαν την πόρτα του κελιού μου και με φώναξαν στην υπακοή. Πήγα χωρίς αργοπορία και άρχισα τη δουλειά πρόθυμα. Συγχρόνως προσευχόμουν. Και να, οι λογισμοί που τόσο με βασάνιζαν προηγουμένως, τώρα εξαφανίσθηκαν. Τους ξέχασα εντελώς.

Εργάσθηκα αρκετές ώρες μέχρι τα μεσάνυχτα. Έκανα τον κανόνα μου και αποκοιμήθηκα. Πρωί-πρωί με φώναξαν να πάω στον Ηγούμενο. Εκείνος με οδήγησε στο γραφείο του.

- Πες μου, Πέτρο (αυτό ήταν το βαπτιστικό του όνομα), μου είπε, σαν σε Πνευματικό, μήπως στο παρελθόν έπεσες σε κανένα αμάρτημα που δεν εξομολογήθηκες;

Εγώ αιφνιδιάστηκα. Σκέφθηκα πολλή ώρα, ερεύνησα τον εαυτό μου, έκανα μια αναδρομή στα περασμένα, αλλά δεν βρήκα τίποτε. -Όχι, Γέροντα, δεν θυμάμαι κάτι, για το οποίο να με ελέγχει η συνείδησή μου. – Εξέτασε καλύτερα τον εαυτό σου, μου είπε πάλι, επιμένοντας στο σημείο αυτό. Βύθισα τη σκέψη μου σε μια εξονυχιστική αυτοκριτική, αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ κάτι που να το είχα κρατήσει ανεξομολόγητο. -Κάτι πρέπει να υπάρχει, μου είπε. Άκου τί είδα απόψε στον ύπνο μου: Ενώ βρισκόμουν στην Μεγάλη Εκκλησία απέναντι από την εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου που περιστοιχίζεται από τις εικόνες του Αποστόλου Πέτρου και του Οσίου Αντωνίου, σε βλέπω να μπαίνεις στο Ναό και προχωρώντας προς την εικόνα της Παναγίας να βάζεις μετάνοια. Τότε η Παναγία σαν να ήταν ζωντανή γύρισε αλλού το πρόσωπο της. Κοίταξες και συ προς την κατεύθυνση εκείνη, αλλά πάλι σε απεστράφη. Κάθισες απέναντι της περίλυπος. Τότε ο Όσιος Αντώνιος σε σκέπασε στοργικά με τον μανδύα του και μαζί με τον Απόστολο Πέτρο είπαν στη Θεοτόκο: -Υπεραγία Δέσποινα, συγχώρεσέ τον, γιατί αμάρτησε από άγνοια. Εμείς δίνουμε εγγύηση γι’ αυτόν. Και η αγία Παρθένος τους απήντησε:

- Εφ’ όσον γίνεσθε σεις εγγυητές του, για χάρη σας τον συγχωρώ. Και αμέσως γύρισε το πρόσωπό της προς το μέρος σου. Εγώ τη στιγμή εκείνη ξύπνησα. Αυτό με κάνει να επιμένω.

Σκέψου καλά, μη τυχόν αμάρτησες με την σκέψη, αν όχι με έργα.
Τότε, σαν να φωτίσθηκε η μνήμη μου, θυμήθηκα τις ακάθαρτες εκείνες σκέψεις και αμέσως τις εξομολογήθηκα. Ω! πόσο πρέπει να φυλάμε, σκεπτόμουν υστέρα, τον εαυτό μας από απρεπείς λογισμούς. Δεν αρκεί η καθαρότητα στο σώμα. Η Παναγία, μας αποστρέφεται και όταν ακόμα σκεπτόμαστε τις αμαρτίες των άλλων. Χρειάζεται προσοχή στο σημείο αυτό, που επιμένει ο Ψαλμωδός λέγοντας; «Εκ των κρυφίων μου καθάρισόν με, και από αλλότριων φείσαι του δούλου σου».

Στάρετς Παρθένιος της Κιεβο-Πετσέρσκαγια Λαύρας, Μετάφρασις από τα ρωσικά, εκδ. έκτη, Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής

 πηγή

Το θαβώριο φως της Ορθοδοξίας

Τὸ θαβώριο φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας

Η ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως εἶναι οὐσιαστικὰ ἑορτὴ τῆς Ὀρθοδόξου  θεολογίας. Τὸ περιεχόμενο αὐτοῦ τοῦ μεγάλου θαύματος, ποὺ ἔλαβε χώρα  πάνω στὸ Θαβώρ, ἀποτέλεσε ἀντικείμενο βαθιᾶς μελέτης ἀπὸ τοὺς Πατέρες  τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ κεντρικὸ δὲ στοιχεῖο  αὐτῆς τῆς μελέτης ἦταν τὸ ὑπέρλαμπρο φῶς ποὺ ἔλαμψε στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας.

Οἱ τρεῖς μαθητὲς τοῦ Κυρίου, ὁ Πέτρος, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, ποὺ ἦταν παρόντες στὸ θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεώς Του, εἶδαν τὸ πρόσωπό Του νὰ λάμπει σὰν τὸν ἥλιο καὶ τὰ ἐνδύματά Του νὰ γίνονται ὁλόλευκα σὰν τὸ φῶς.

Τί ἦταν αὐτὸ τὸ φῶς; Ὅλοι οἱ Πατέρες τονίζουν ὅτι δὲν ἦταν φυσικὸ φῶς σὰν αὐτὸ τοῦ ἥλιου καὶ τῶν ἄλλων ἄστρων.

Δὲν ἦταν κτιστό. Δὲν προερχόταν δηλαδὴ ἀπὸ κάποιο κτίσμα. Ἦταν θεϊκὸ φῶς. Ἀπαύγασμα τῆς θείας φύσεως τοῦ Χριστοῦ μας. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο τὸ ὀνομάζουν ἄκτιστο φῶς. Ἀκριβῶς ἐπειδὴ προερχόταν ἀπὸ τὴ θεία φύση τοῦ Κυρίου, ποὺ εἶναι ἀδημιούργητη, ἄκτιστη.

Ἑπομένως αὐτὸ ποὺ εἶδαν πάνω στὸ Θαβὼρ οἱ τρεῖς μαθητὲς ἦταν ἡ ἴδια ἡ δόξα τῆς θεότητος, ἡ λαμπρότητα τὴν ὁποία ἀκτινοβολεῖ ἡ θεία φύση. Τὶς λίγες ἐκεῖνες στιγμὲς βρέθηκαν μέσα στὸ ἄκτιστο φῶς τοῦ Θεοῦ, στὸ ὁποῖο βρίσκονται διαρκῶς οἱ ἄγγελοι, γι’ αὐτὸ καὶ ξεσποῦν ἀσταμάτητα σὲ δοξολογία ψάλλοντας «ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου». Βρέθηκαν στὸ φῶς μέσα στὸ ὁποῖο ἀγάλλονται οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ.

Βρέθηκαν μέσα στὸ φῶς γιὰ τὸ ὁποῖο λέει ὁ ἅγιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος, ποὺ ἀσκήτευε κοντὰ στὴν Πάφο τῆς Κύπρου, ὅτι αὐτὸ «τὸ ἄκτιστο φῶς βεβαίωσε καὶ σφράγισε τὰ θεῖα δόγματα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ». Πῶς ὅμως τὰ βεβαίωσε καὶ τὰ σφράγισε;

Αὐτὸ ἔγινε τὸν 14ο αἰώνα, τότε ποὺ ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία ἦρθε σὲ κατὰ μέτωπον ἀντιπαράθεση μὲ τὴ διεστραμμένη θεολογικὴ σκέψη τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ. Τὴν αἱρετικὴ ἀντίληψη τῆς δυτικῆς θεολογίας τότε τὴν ἐκπροσωποῦσε ἕνας παράξενος μοναχὸς ἀπὸ τὴν Καλαβρία τῆς Ἰταλίας, ὁ Βαρλαάμ. Κεντρικὸς πυρήνας αὐτῆς τῆς αἱρετικῆς τοποθετήσεως ἦταν ἡ ἰδέα ὅτι τὸ φῶς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου ἦταν κτιστὸ φῶς, σὰν τὸ φῶς τοῦ ἥλιου, δὲν ἦταν ἄκτιστη ἀκτινοβολία τῆς θείας φύσεως τοῦ Κυρί- ου. Κατ’ ἐπέκτασιν ὁ Βαρλαὰμ δὲν δεχόταν ὅτι ὁ Θεὸς ἐμφανίζεται στοὺς ἁγίους μέσα σὲ ἄκτιστο θεϊκὸ φῶς. Τὶς ἐλλάμψεις δὲ τοῦ ἀκτίστου θείου φωτὸς στὴ ζωὴ τῶν ἁγίων τὶς ἑρμήνευε ὡς ἁπλὸ διανοητικὸ φωτισμό, σὰν αὐτὸ ποὺ λέμε κάποτε: «φωτίστηκε ὁ νοῦς μου καὶ κατάλαβα...».

Τὴν αἵρεση αὐτὴ τὴν ἀντιμετώπισε τότε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, τιτάνια μορφὴ τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας μας. Ἡ δὲ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου κατοχυρώθηκε ἀπὸ μεγάλες Συνόδους τῆς ἐποχῆς. Ἡ αἵρεση σ᾿ αὐτὲς τὶς Συνόδους καταδικά-στηκε, ὁ δὲ ἅγιος Γρηγόριος ἀναγνωρίστηκε μεγάλος διδάσκαλος τῆς θεολογίας καὶ πρὸς τιμήν του ἡ Ἐκκλησία ἀφιέρωσε τὴ δεύτερη Κυριακὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἀμέσως μετὰ καὶ σὲ ἄμεση σχέση μὲ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἀπὸ τότε ἡ φύση τοῦ φωτὸς τῆς Μεταμορφώσεως – κτιστὸ ἢ ἄκτιστο, ἐγκόσμιο ἢ θεϊκό – ἀποτελεῖ καίριο στοιχεῖο διαφορᾶς τῆς Ὀρθοδόξου ἀπὸ τὴ δυτικὴ θεολογία.

Ἔτσι μεταξὺ ἐκείνων – τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν καὶ Προτεσταντῶν – καὶ ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων «χάσμα μέγα ἐστήρικται». Μᾶς χωρίζει ἄβυσσος, τὴν ὁποία κανένας θεολογικὸς διάλογος, ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ θορυβωδῶς διεξάγονται στοὺς καιρούς μας, δὲν κατόρθωσε νὰ γεφυρώσει. Οὔτε κὰν μάλιστα τὸ ἐπιχείρησε, δὲν ἀποτολμήθηκε κὰν νὰ συμπεριληφθεῖ στὰ πρὸς συζήτηση θέματα.

Κι ὅμως εἶναι θέμα βασικότατο καὶ ὑψώνεται καὶ θὰ ὑψώνεται ὡς ἀδιαπέραστο χαλύβδινο τεῖχος ἀνάμεσα στὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴ δυτικὴ πλάνη. Καὶ βέβαια χωρὶς ἀποδοχὴ καὶ τῆς βασικότατης αὐτῆς ἀλήθειας τῆς Ὀρθοδοξίας μας ἐκ μέρους τῶν αἱρετικῶν τῆς Δύσεως, εἶναι μάταιο νὰ περιμένουν κάποιοι ὁποιουδήποτε εἴδους ἕνωση μαζί τους.

Πέρα ὅμως ἀπὸ τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους εἶναι σημαντικὸ νὰ δοῦμε τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς μεγάλης ἀλήθειας στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ καθενός μας.

Λοιπὸν ἡ συμμετοχὴ σ’ αὐτὸ τὸ θεϊκὸ φῶς δὲν ὑπῆρξε προνόμιο μόνο τῶν τρι ῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου καὶ μόνο σὲ κείνη τὴν περίσταση. Ἀργότερα καὶ οἱ ἴδιοι καὶ οἱ ὑπόλοιποι μαθητὲς καὶ πλῆθος Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας ἔγιναν μέτοχοι τοῦ ἀκτίστου θείου φωτός· τοὺς ἐμφανίστηκε δηλαδὴ ὁ ἐν Τριάδι Θεός μας ὡς φῶς. Εἶναι τὸ ἴδιο φῶς ποὺ θὰ πλημμυρίζει τοὺς λυτρωμένους πιστοὺς στὴ θεία Βασιλεία. Κι ὄχι μόνο θὰ τοὺς πλημμυρίζει ἐξωτερικά, ἀλλὰ θὰ τὸ ἀκτινοβολοῦν καὶ οἱ ἴδιοι, ὅπως τὸ βεβαίωσε ὁ Κύριος λέγοντας ὅτι «τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν» (Ματθ. ιγ΄ 43). Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάσταση τῆς θεώσεως, γιὰ τὴν ὁποία κάνουν τόσο λόγο οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Κατάσταση ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ὑπέρτατο καὶ τελικὸ νόημα τῆς ζωῆς μας.

Τὸ ἄκτιστο θεϊκὸ φῶς τῆς Μεταμορφώσεως εἶναι τὸ φῶς ἀπὸ τὸ ὁποῖο θὰ πλημμυρίσει καὶ ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς, ἐφόσον βέβαια ἀγωνιστοῦμε, ὅσο βρισκόμαστε στὴ ζωή, νὰ καθαρίζουμε τὸν ἑαυτό μας μὲ τὴ μετάνοια, ὥστε νὰ γινόμαστε δεκτικοὶ τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Αὐτῆς ποὺ θὰ ἀκτινοβολήσει μέσα καὶ ἀπὸ τὸ δικό μας ἀναστημένο σῶμα ὡς ὑπέρλαμπρο φῶς στὴν εὐλογημένη Βασιλεία τῆς τρισηλίου θεότητος.

Ο ΣΩΤΗΡ, 1 καὶ 15 Αὐγούστου 2013

ΚΑΘΟΔΟΣ ΙΕΡΑΣ ΕΙΚΟΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΘΑΡΩΝ ΙΘΑΚΗΣ ΣΤΟ ΒΑΘΥ

                 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΕΥΚΑΔΟΣ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗΣ
                 ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΘΑΡΩΝ ΙΘΑΚΗΣ

    Δεῦτε εὐφημήσωμεν οἱ πιστοί, τήν θείαν εἰκόνα καί ἁγίαν τῶν Καθαρῶν· ἥτις ἐστίν ἡ δόξα, τό καύχημα τό μέγα καί τῶν Ἰθακησίων ἡ προστατεύουσα. 

                                               ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

                                                     

Η Ιερά  Μητρόπολις Λευκάδος και Ιθάκης ,σας προκαλέι στις λατρευτικές εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν από την Πέμπτη 8 Αυγούστου 2013 έως την Κυριακή 11 Αυγούστου 2013 με την ευκαιρία της Καθόδου της Ιεράς  Εικόνος  της Παναγίας Καθαριώτισσας στο Βαθύ σε ανάμνηση της 60^ης Επετείου  των σεισμών του 1953.

ΠΕΜΠΤΗ  08 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2013
14.00   Εκθρόνιση Εικόνος  απο τηνΙερά Μονή Καθαρών
19.15   Υποδοχή απο τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Λευκάδος και Ιθάκης κ.κ. Θεόφιλο  της Ιεράς                 Εικόνος στο παλαιό Δημαρχείο και λιτανεία.
20.00    Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Εισοδίων Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 09 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
ΠΡΩΙ Ορθρος Αρχιερατική ΘείαΛειτουργία.
ΕΣΠΕΡΑΣ Παράκληση

Κατά τις ημέρες παραμονής της εικόνος στο Βαθύ καθημερινώς θα τελείται  το πρωί Όρθρος -Θεία Λειτουργία και εσπέρας Παράκληση.

ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2013
20.00  Επιστροφή Ιεράς Εικόνος στην Ιερά Μονή Καθαρών.

Εκ της Ιεράς Μονής

Ο Ηγούμενος                                                                    

 Αρχιμανδρίτης  Σεβαστιανός                                                

Η Διαφορά της Υπακοής στους Λαϊκούς και στους Μοναχούς

Υπάρχει σαφώς μια διαφορά ανάμεσα στους μοναχούς, που έχουν δώσει μια ειδική 

υπόσχεση υπακοής, και τους λαϊκούς, που ζουν στον «κόσμο».

Ακόμη και στην περίπτωση των μοναχών, υπάρχουν εξαιρετικά λίγες κοινότητες όπου μπορεί να βρεθεί η διακονία τού γέροντα στην πλήρη της μορφή, όπως αναφέρεται στα Αποφθέγματα των Πατέρων της Ερήμου, ή όπως ασκήθηκε τον δέκατο ένατο αιώνα στη Μονή της Όπτινα. Ένας σύγχρονος Ρώσος Ιερέας, ο πατήρ Αλέξανδρος Μεν -πολύ σεβαστός ως πνευματικός πατέρας μέχρι τον τραγικό και πρόωρο θάνατό του από άγνωστα χέρια το 1990- σοφά επέμενε πως οι μοναχικοί κανόνες δεν μπορούν να μεταφερθούν αυτούσιοι στη ζωή της ενορίας.

Συχνά νομίζουμε ότι η σχέση τού πνευματικού παιδιού με τον πνευματικό πατέρα απαιτεί το πρώτο να υπακούει πάντοτε στον δεύτερο. Στην πραγματικότητα, η αρχή αυτή αποτελεί ουσιώδες μέρος της μοναχικής ζωής. Ο μοναχός υπόσχεται να κάνει υπακοή, να κάνει οτιδήποτε απαιτεί ο πνευματικός πατέρας του. Ένας ενοριακός ιερέας δεν μπορεί να επιβάλει ένα τέτοιο πρότυπο στους λαϊκούς και δεν μπορεί να διεκδικήσει για τον εαυτό του το δικαίωμα να δίνει αυθαίρετες εντολές. Θα πρέπει να αισθάνεται ευτυχής αν μπορεί να εφαρμόζει τους εκκλησιαστικούς κανόνες, προσανατολίζοντας τη ζωή των ενοριτών του, και βοηθώντας τους στους εσωτερικούς αγώνες τους.

Ακόμη κι αν δεχθούμε πλήρως αυτά τα δυο σημεία, υπάρχουν τρία επί πλέον πράγματα που πρέπει να ειπωθούν, προκειμένου να ερμηνευθεί σωστά ένα κείμενο όπως τα Αποφθέγματα των Πατέρων της Ερήμου, ή μια μορφή όπως ο στάρετς Ζωσιμάς, στους Αδελφούς Καραμαζώφ. Κατ' αρχάς, η υπακοή που προσφέρεται από το πνευματικό τέκνο στον αββά δεν είναι αναγκαστική, αλλά πρόθυμη και εθελούσια. Είναι έργο του γέροντα να αναλάβει το θέλημά μας στο δικό του, όμως μπορεί να το κάνει μόνο αν εμείς, με τη δική μας ελεύθερη επιλογή το τοποθετήσουμε στα χέρια του. Δεν συντρίβει τη θέλησή μας, αλλά τη δέχεται από μας ως δώρο. Μια υποταγή αναγκαστική και ακούσια στερείται προφανώς ηθικής άξιας· ο γέροντας ζητά από τον καθένα μας να προσφέρει στον Θεό την καρδιά του, όχι τις εξωτερικές ενέργειές του.Ακόμη και σ' ένα μοναστικό πλαίσιο η υπακοή είναι εθελούσια, όπως τονίζεται έντονα στο τυπικό της κουράς, μόνο αφού ο υποψήφιος τοποθετήσει τρεις φορές το ψαλίδι στα χέρια του ηγουμένου, προχωρεί εκείνος στην κουρά του.

Ωστόσο, η εθελούσια προσφορά της ελευθερίας μας, ακόμη και στο μοναστήρι, είναι προφανώς κάτι που δεν μπορεί να συμβεί μια για πάντα, με μια μοναδική χειρονομία. Καλούμαστε να αναλάβουμε τον σταυρό μας καθ' ημέραν (Λουκ. 9.23). Πρέπει να υπάρχει μια συνεχής προσφορά, που να εκτείνεται σε ολόκληρη τη ζωή μας η αύξησή μας εν Χριστώ μετριέται ακριβώς από τον αυξανόμενο βαθμό αυτοπροσφοράς μας.

Η ελευθερία μας πρέπει να προσφέρεται εκ νέου κάθε μέρα και κάθε ώρα, με συνεχώς διαφοροποιούμενους τρόπους. Και τούτο σημαίνει πως η σχέση ανάμεσα στον γέροντα και στον μαθητή δεν είναι στατική αλλά δυναμική, δεν είναι αμετάβλητη αλλά απείρως ποικίλη. Κάθε μέρα και κάθε ώρα, κάτω από την καθοδήγηση του γέροντά του, ο μαθητής θα αντιμετωπίσει νέες καταστάσεις, που απαιτούν μια διαφορετική απάντηση, ένα νέο είδος αυτοπροσφοράς.

Δεύτερον, η σχέση ανάμεσα στον γέροντα και στο πνευματικό τέκνο.

Όπως έχουμε ήδη σημειώσει, δεν είναι μονόπλευρη, αλλά αμοιβαία. Όπως ο γέροντας δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές να δουν τον εαυτό τους όπως πραγματικά είναι, έτσι και οι μαθητές αποκαλύπτουν στον γέροντα τον εαυτό του. Στις περισσότερες περιπτώσεις, εκείνος που καλείται να γίνει γέροντας δεν το αντιλαμβάνεται, μέχρις ότου οι άλλοι τον πλησιάσουν και επιμείνουν να μπουν υπό την καθοδήγηση του. Η αμοιβαιότητα αυτή συνεχίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια της σχέσης ανάμεσα στους δύο. Ο πνευματικός πατέρας δεν διαθέτει κάποιο εξαντλητικό πρόγραμμα, που έχει υποστεί επεξεργασία εκ των προτέρων και επιβάλλεται στον καθένα με τον ίδιο τρόπο. Αντιθέτως, αν είναι αληθινός γέροντας, διαθέτει για τον καθένα διαφορετικό λόγο· δεν προχωρεί επί τη βάσει αφηρημένων κανόνων, αλλά συγκεκριμένων ανθρώπινων καταστάσεων. Εισέρχεται μαζί με τον μαθητή του στη συγκεκριμένη κατάσταση, χωρίς να γνωρίζουν εκ των προτέρων ποια θα είναι ακριβώς η έκβαση, αλλά περιμένοντας ο καθένας τον φωτισμό του Πνεύματος. Και οι δύο, πνευματικός πατέρας και μαθητής, μαθαίνουν κατά την πορεία.

Η αμοιβαιότητα στη σχέση τους φαίνεται σε αρκετές ιστορίες στα Αποφθέγματα των Πατέρων της Έρημου. Όπου ένας ανάξιος αββάς σώζεται από την υπομονή και την ταπεινοφροσύνη του υποτακτικού του. Ένας αδελφός, επί παραδείγματι, έχοντας ένα γέροντα δοσμένο στο πάθος της μέθης, πειράζεται έντονα για να τον εγκαταλείψει· αλλά αντί να φύγει, παραμένει πιστός στον γέροντα του μέχρι που ο τελευταίος οδηγείται τελικά στη μετάνοια.

Και ο αφηγητής σχολιάζει, «...ότι εισί νεώτεροι και οδηγούσι γέροντας εις ζωήν». Ο μαθητής μπορεί να κληθεί να δώσει όπως και να λάβει ο δάσκαλος μπορεί συχνά να μάθει απ’ τους μαθητές του. Όπως αναφέρει το Ταλμούδ: «Ο ραβίνος Χανίνα έλεγε, «από τους δασκάλους μου έμαθα πολλά, πιο πολλά από τους συμμαθητές μου, αλλά από τους μαθητές μου έμαθα τα περισσότερα»».

Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η σχέση δεν είναι αμφίπλευρη αλλά τριγωνική, επειδή μαζί με τον γέροντα και τον μαθητή του υπάρχει κι ένα τρίτο μέλος, ο Θεός. Ο Κύριος μας είπε πως δεν πρέπει να καλούμε κανέναν «πατέρα», γιατί έχουμε μόνο έναν Πατέρα τον εν Ουρανοίς (Ματθ. 13.8-10).

Ο γέροντας δεν είναι κάποιος αλάθητος κριτής σ’ ένα εφετείο, αλλά συνυπηρέτης του ζώντος Θεού· δεν είναι τύραννος, αλλά οδηγός και σύντροφος στο ταξίδι. 

Ο μόνος αληθινός «πνευματικός οδηγός», με όλη τη σημασία της λέξης, είναι το Άγιο Πνεύμα.

Επισκόπου Διοκλείας Καλλιστου Ware

πηγή

Πῶς νίκησε ἡ Ἁγία Παρασκευή;

     

Ἀντωνίνου τό φρύαγμα ἀνδρικῶς  κατέβαλε.

Ἕνα τροπάριο τῆς σημερινῆς ἀκολουθίας, πού ἀναφέρεται στήν Ἁγία Παρασκευή, ἀγαπητοί ἀδελφοί, λέγει ὅτι ἡ Μεγάλη Ἁγία, πού ἑορτάζουμε σήμερα, παρ᾿ ὅτι ἦταν γυναίκα καί μάλιστα νεαρῆς ἡλικίας, ἀνδρικῶς καί γενναίως ἐνίκησε τήν μανία τοῦ αὐτοκράτορα Ἀντωνίνου. Σέ ἄγρια βασανιστήρια τήν ὑπέβαλε, ἀλλ᾿ ἐκείνη πάντοτε σώα καί ἀβλαβής διέμενε. Πολλά ἦταν τά μαρτύριά της. Ἐμαρτύρησε ἐπί τῆς ἐποχῆς τριῶν αὐτοκρατόρων τῆς Ρώμης. Πάντοτε ὅμως νικοῦσε βοηθείᾳ καί ὅπλῳ τοῦ Σταυροῦ ἡ πάνσεμνος.

Ἀπό τά πολλά μαρτύρια ἕνα μόνο θά ἀναφέρουμε σήμερα. Κάποτε τήν ἔβγαλαν ἀπό τήν φυλακή, στήν ὁποία τήν ἔκλεισαν καί τήν ὡδήγησαν στό στάδιο. Ἐκεῖ ἐλευθέρωσαν ἀπό τό κλουβί του ἕναν δράκοντα, ἕνα θηρίο, ἕνα τεράστιο φίδι, γιά νά τήν κατασπαράξει. Ἐκεῖνο μέ ὁρμή πήγαινε κατ᾿ ἐπάνω της, ἀλλά ἡ Ἁγία δέν πτοήθηκε, δέν τά ἔχασε. Σήκωσε τό χέρι της καί σταύρωσε τό θηρίο. Αὐτοστιγμῇ ἐκεῖνο κόπηκε στά δύο, σάν νά τό χτύπησαν μέ μεγάλο καί δυνατό μαχαίρι. Γιά ὥρα χτυπιόταν μπροστά στά ἔκπληκτα μάτια ὅλων τῶν παρευρισκομένων, ἕως ὅτου ψόφησε.

Αὐτό ἔχει νά μᾶς πεῖ δύο πράγματα, στά ὁποῖα πρέπει νά δώσουμε μεγάλη προσοχή.

1ον. Ἔχουμε ὅλοι μέσα μας θηρία καί φίδια, τά ὁποῖα πρέπει κι᾿ ἐμεῖς νά σκοτώσουμε. Τά πάθη πού φωλιάζουν μέσα μας καί κατατρώγουν τήν ψυχή μας, δέν εἶναι θηρία; Οἱ πολλές ἁμαρτίες, πού τίς ἔχουμε καλά κρυμένες στό βάθος τῆς ὑπάρξεώς μας καί δηλητηριάζουν τήν ζωή μας δέν εἶναι φίδια φαρμακερά; Θά ἔχετε δεῖ, πιστεύω, ἐκείνη τήν εἰκόνα, πού κάποιος ἐξομολογεῖται γονατιστός μπροστά στόν πνευματικό. Ὅπως ἐξαγορεύει τίς ἁμαρτίες του, φίδια βγαίνουν ἀπό τό στόμα του. Ἤ πάλι τό ἄλλο φυλλάδιο, πού ἔχει τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου πρό τῆς ἐξομολογήσεως καί μετά τήν ἐξομολόγηση. Στήν πρώτη περίπτωση ἡ καρδιά εἶναι γεμάτη ἀπό ἄγρια θηρία, ἀρκούδα, λύκο, τίγρι, φίδι, βάτραχο, καμήλα κ.ἄ. Στήν ἄλλη ὅλα ἔχουν φύγει καί λάμπει ἡ καρδιά, ἀστράφτει ἀπό τήν καθαρότητα καί τό φῶς τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι κι᾿ ἐμεῖς πρέπει νά σκοτώσουμε ὅλα τά ἄγρια θηρία, πού φωλιάζουν μέσα μας. Νά καθαρίσουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ, ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος.

Τό 2ο σημεῖο πού πρέπει νά προσέξουμε: Πῶς νίκησε ἡ Ἁγία Παρασκευή; Μέ τό ὅπλο καί τήν δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Αὐτό πάλι θέλει νά μᾶς πεῖ, ὅτι πρέπει νά χρησιμοποιοῦμε τόν Τίμιο Σταυρό. Νά σηκώνουμε τό χέρι μας καί νά σχηματίζουμε κανονικά τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ στό σῶμα μας. Ἔτσι ἔχουμε ἀσφάλεια καί προστασία. Ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου γίνεται τεῖχος καί ὀχύρωμα. Γίνεται ἀσπίδα, πάνω στήν ὁποία χτυποῦν τά πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ καί ἐξωστρακίζονται, γυρίζουν πίσω. Τό τονίζω ὅμως, νά σχηματίζουμε κανονικά τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, γιατί αὐτό φοβᾶται ὁ διάβολος. Φρίττει καί τρέμει μή φέρων καθορᾶν αὐτοῦ τήν δύναμιν. Δυστυχῶς οἱ περισσότεροι δέν ξέρουν νά κάνουν σωστά τόν Σταυρό τους. Κάνουν κάτι ἀκανόνιστα καί ἀκαθόριστα σχήματα, τά ὁποῖα ὁ διάβολος δέν τά φοβᾶται, τά κοροϊδεύει , δέν ἔχουν τήν δύναμη νά μᾶς βοηθήσουν.

Σᾶς ὑπενθυνίζω ἕνα μόνο παράδειγμα ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη: Οἱ Ἰσραηλίται ἀφοῦ πέρασαν τήν Ἐρυθρά Θάλασσα, ἐπί σαράντα ἔτη μέσα στήν ἔρημο πολεμοῦσαν μέ διάφορους εἰδωλολατρικούς λαούς. Κάποια φορά πολεμοῦσαν τούς Ἀμαληκίτες. Ὁ Μωϋσῆς προσευχόταν πάνω σ᾿ ἕνα λόφο, μέ ἁπλωμένα τά χέρια, ἔτσι πού σχημάτιζαν σταυρό μέ τό σῶμα του. Συνέβαινε δέ τοῦτο τό παράδοξο: Ὅσο ὁ Μωϋσῆς σχημάτιζε σταυρό, νικοῦσαν οἱ Ἰσραηλίται. Ὅταν κουραζόταν καί τά κατέβαζε, νικοῦσαν οἱ ἐχθροί. Τότε πῆγαν κοντά του δύο νέοι, ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ καί ὁ Ὤρ, οἱ ὁποῖοι κρατοῦσαν τά χέρια του ἁπλωμένα καί ἔτσι νίκησαν οἱ Ἑβραῖοι.

Ἔχοντας αὐτό ὑπ᾿ ὄψη ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης λέγει: Ἄν κι᾿ ἐσύ, ἀδελφέ μου, θέλεις νά νικήσεις τόν νοητό Ἀμαλήκ, τόν διάβολο, μή κατεβάζεις τά χέρια σου καί μή λύεις τό νικητικό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Νά σηκώνουμε τά χέρια μας στόν οὐρανό καί νά προσευχώμαστε. Ἄς προσέξουμε ὅμως τά χέρια μας νά εἶναι καθαρά ἀπό ἁμαρτίες, ἀπό ἀδικίες, ἀπό ἐγκλήματα, γιά νά ἀκούει ὁ Θεός τίς προσευχές μας καί νά ἱκανοποιεῖ τά αἰτήματα τῶν καρδιῶν μας.

Ἀλλά καί πάλι δέν εἶναι ἀρκετό νά ἔχουμε χέρια καθαρά. Χρειάζεται καί κάτι ἀκόμη, σοβαρό καί σπουδαῖο. Κάποτε κάποιος προσευχόταν στό Θεό καί ὕψωνε τά χέρια του. Κοίταξε, Θεέ μου, τά χέρια μου, ἔλεγε. Εἶναι καθαρά ἀπό ἁμαρτίες. Καί ὁ Θεός τοῦ ἀπάντησε, καθαρά, ναί, ἀλλά ἄδεια. Ὥστε δέν φτάνει μόνο νά ἀποφεύγουμε τήν ἁμαρτία, ἀλλά νά ἐργαζώμεθα καί τό ἀγαθόν. Στήν καρδιά μας νά μή ὑπάρχουν ἀσφαλῶς φίδια, οὔτε θηρία, οὔτε ἀγκάθια, ἀλλά νά εἶναι γεμάτη ἀπό ἀρετές καί καλωσύνες. Ἔκκλινον ἀπό κακοῦ καί ποίησον ἀγαθόν, αὐτό ζητάει ὁ Θεός.

Ἄς μάθουμε λοιπόν, νά χρησιμοποῦμε καί νά ἀξιοποιοῦμε τό ὅπλο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Μέ τήν δύναμή του, μέ τίς εὐχές τῆς Ἁγίας ἐνδόξου Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς τῆς ἀθληφόρου καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, θά νικοῦμε σ᾿ αὐτήν τήν ζωή τούς ὁρατούς καί ἀοράτους ἐχθρούς καί θά πορευώμεθα τόν δρόμο πού μᾶς βγάζει στόν οὐρανό. Τοῦτο τό Ξύλον εἰσάγει πάλιν ἡμᾶς εἰς τόν Παράδεισον. Ἀμήν.-

πηγη

Η ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΤΑΝΤΑ ΒΙΟΣ ΑΒΙΩΤΟΣ Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής Δ' Ματθαίου (Ρωμ. ΣΤ΄ 18-23) ) Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος

Η ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΤΑΝΤΑ ΒΙΟΣ ΑΒΙΩΤΟΣ

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής

Δ' Ματθαίου

(Ρωμ. ΣΤ΄ 18-23) )

Αποκαλυπτικός και ξεκάθαρος ο Αποστολικός λόγος για το θέμα της αμαρτίας. Και δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά, αφού οι εντολές του Θεού δεν περιέχουν καμμία απολύτως ασάφεια.

Δεν τίθεται θέμα παρανοήσεως. Η αμαρτία είναι δουλεία. Και μάλιστα η χειρότερη μορφή δουλείας. Αλλά «δια την ασθένειαν της σαρκός ημών», δηλ. των τότε πιστών της Ρώμης, στην συνέχεια αναφέρεται και ο όρος δουλεία για την «δικαιοσύνη».

Αυτό σημαίνει ότι οι ίδιοι οι πιστοί, λόγω του ότι ήταν ακόμα αδύνατοι πνευματικώς, τον Ευαγγελικό τρόπο ζωής, τον ένιωθαν ως κάποια μορφή «δουλείας». Φαινόταν δηλ. στην αρχή ως δυσκολία, διότι ερχόταν σε άμεση αντίθεση με την σάρκα. Με το σαρκικό εν γένει φρόνημα, το οποίο αντιστρατεύεται τον νόμο του νοός, «βλέπω δε έτερον νόμον εν τοις μέλεσί μου αντιστρατευόμενον τον νόμο του νοός μου και αιχμαλωτίζοντά με εν τω νόμω της αμαρτίας τω όντι εν τοις μέλεσί μου» (Ρωμ. Ζ' 23).

Και ας μη ξεχνούμε ότι οι πρώτοι Χριστιανοί, πριν γνωρίσουν τον Χριστό και γίνουν συνειδητά μέλη της Εκκλησίας, ζούσαν τη ζωή της ειδωλολατρείας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, όπως γράφει σε άλλες περιπτώσεις ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος. Διότι ναι μεν, συγκαταριθμήθησαν στα μέλη της Εκκλησίας της Ρώμης και πολλοί εξ' Ιουδαίων Χριστιανοί, οι οποίοι γνώριζαν τα της Παλαιάς Διαθήκης, όπως φαίνεται από το περιεχόμενο της προς Ρωμαίους Επιστολής, κατά το πλείστον όμως οι πιστοί της Ρώμης προέρχονταν από τα έθνη. Γι' αυτό και στη συνέχεια τους γράφει ότι όπως παλαιότερα είχατε υποδουλώσει τα μέλη σας στην ανηθικότητα και στην παράβαση του νόμου του Θεού, έτσι κι απ' εδώ και πέρα είναι ανάγκη να «υποδουλώσετε» τα μέλη του σώματός σας στον «αγιασμόν». Στον Ευαγγελικό τρόπο ζωής, για να αγιασθούν.

Ας δούμε στη συνέχεια το θέμα μας, «αμαρτία και δουλεία», διότι σε κάθε εποχή, όμως πολύ περισσότερο στη δική μας, φαίνεται πως ορισμένοι νομίζουν ότι μπορούν να συνδυάσουν τόσο την «ζωή» της αμαρτίας, όσο και τη ζωή της Χάριτος, δηλ. την πραγματική ελευθερία.

Άραγε, χρειάζεται ν' αναπτυχθεί εν εκτάσει η μεγάλη αλήθεια, ότι ο δρόμος της αμαρτίας, οδηγεί στην καταστροφή; Υπάρχει αμφιβολία, τόσο στους πιστούς, όσο και σ' όσους συνειδητά αρνούνται την ευλογία της πίστεως ότι «τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος»; (Ρωμ. ΣΤ΄23). Μόνο άνθρωποι που ζουν εκτός πραγματικότητας μπορούν να ισχυριστούν το όλως αντίθετο. Μια όμως συνείδηση τόσο διεστραμμένη, που φαντάζεται τη δουλεία της αμαρτίας ως δήθεν ελευθερία, μια ύπαρξη που αποκηρύσσει την όντως ελευθερία της αρετής και επιλέγει την μαύρη σκλαβιά των παθών, είναι αδύνατον να εννοήσει τον θεόπνευστο λόγο. Το μόνο που απομένει είναι, το να γίνεται θερμή προσευχή, μήπως και με τρόπο που ο ίδιος ο Θεός γνωρίζει, κάποτε η ύπαρξη αυτή, εννοήσει την φρικτή πραγματικότητα.

Ας συνεχίσουμε όμως τον λόγο για εκείνους που η καρδιά τους μπορεί να δεχθεί την αλήθεια και αγωνίζονται μέσα στον κυκεώνα του κόσμου και της αμαρτίας. Για όσους που εάν πράγματι το θέλουν, μπορούν να νικήσουν τον κακό εαυτό τους και να γεύονται την χαρά της Χάριτος και την ευλογία του αγώνα κατά των ποικίλων παθών και αδυναμιών.

Ναι. Ο κάθε άνθρωπος, κάποια στιγμή της ζωής του θα βρεθεί μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Κρίσιμο σταυροδρόμι, όπου θα κληθεί να επιλέξει τον ένα απ' τους δύο δρόμους. Ή τον ευρύχωρο δρόμο της αμαρτίας, ο οποίος δεν χρειάζεται κανέναν απολύτως κόπο, αφού άλλωστε είναι κατηφορικός (που όμως οδηγεί μετά βεβαιότητος στην καταστροφή), ή θα επιλέξει συνειδητά τον δύσκολο και ανηφορικό δρόμο της τελικής νίκης. Μάλλον το κακοτράχαλο μονοπάτι, που φυσικά μπροστά βαδίζει ο ίδιος ο Κύριος και που μας κρατά από το χέρι, οδηγώντας μας στη Βασιλεία Του!

Ομολογουμένως η οδός είναι ανηφορική και δύσκολη. Ποιος είπε όμως ότι μέσα στους κόπους και μέσα στις θυσίες, απουσιάζει η ομορφιά και λείπει η ευτυχία;

Ποιος υποστήριξε ότι ο Χριστιανισμός δηλαδή η Ορθοδοξία μας είναι άγευστη της χαράς και ότι ο αγωνιστής μαραζώνει μέσα στον συνειδητό και πολυμέτωπο αγώνα του; Μόνο άσχετοι με την βιωματική ζωή της θυσίας και της αγιότητας μπορούν να ισχυριστούν θέσεις που παρουσιάζουν την μυστηριακή ζωή και τον αγώνα της προσευχής, ως δήθεν στέρηση της χαράς.

Μόνο άνθρωποι του κόσμου θα υποστηρίξουν ότι ο Χριστιανός μαραζώνει όταν επιλέγει το να ακολουθεί «τοις ίχνεσιν Αυτού» του Ιησού.

Βεβαίως, όπως σε όλες τις καταστάσεις δεν μπορούν να συγκρίνονται ανόμοια πράγματα, πολύ περισσότερο η ζωή του Αγίου Πνεύματος είναι φύσει αδύνατον να συγκριθεί με τον βίο τον αβίωτο της ζοφερής κοσμικότητας και στη συνέχεια να υπολογίζονται και να καταμετρούνται τα μεγέθη.

Όπως επί παραδείγματι, είναι αδύνατον να συγκριθεί η αξία ενός διαμαντιού με την ποσότητα της λυματολάσπης, ή η αξία και η ομορφιά των κατάλευκων κρίνων με μια χωματερή.

Και, μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι και οι Χριστιανοί είναι δούλοι, «δούλοι του Θεού». Ναι, βεβαίως, είμαστε δούλοι Θεού, με την διαφορά όμως πως όταν κανείς γίνεται δούλος Θεού, αμέσως μεταβάλλεται σε «απελεύθερο Χριστού». Αντιθέτως, όταν κανείς γίνεται δούλος της αμαρτίας, αμέσως φορά στο λαιμό του και στα μέλη του την τριπλή αλυσίδα της σκλαβιάς του κόσμου, του διαβόλου και το χειρότερο όλων, του κακού εαυτού του, με προοπτικές δυστυχώς, ισοβίου σκλαβιάς και αιωνίου κολάσεως.

Φίλοι μου, ας μη μας φαίνεται παράδοξη η πραγματικότητα και ας μη κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στην αλήθεια.

Ο κάθε τρόπος ζωής, που είναι βεβαίως θέμα εκουσίου επιλογής, νομοτελειακώς φέρει και την προοπτική του στον χώρο αυτής της αιωνιότητας. Είτε από θετικής, είτε από αρνητικής πλευράς.

Ξεκάθαρα λοιπόν πράγματα. Η δουλεία της αμαρτίας καταλήγει στην καταστροφή των χαρισμάτων και στον αιώνιο θάνατο. Τον παντοτινό δηλαδή χωρισμό από τον Θεό. Ενώ η κατά Θεόν «δουλεία», δηλ. η απελευθέρωση της υπάρξεως διά της χάριτος και μέσω του αγώνα για την κατά Χριστόν αρετή και του προσωπικού αγιασμού, οδηγεί και καταλήγει και στην χαρά την προσωρινή και πρόσκαιρη, της ζωής αυτής, αλλά και στη μακαριότητα και ατελεύτητη ευτυχία του ουρανού και της θείας Βασιλείας. Στην απερίγραπτη και ανέκφραστη χαρά του παραδείσου. Εκεί δηλ. που η αγάπη του Θεού έχει τοποθετήσει όλους όσους θέλησαν να έρθουν αντιμέτωποι με το ρευστό και κατάπικρο ως άψινθο (Αποκ. Η' 11), πνεύμα του κόσμου τούτου.

Πόσες αλήθεια ψυχές, και με πόσα χαρίσματα και κλήσεις, έχασαν το δρόμο τον ανηφορικό, τον δρόμο των αγίων, διότι έδωσαν βάση στις απάτες και στα ψεύδη του κόσμου, ότι δηλ. στο δρόμο του Χριστού απουσιάζει η χαρά;

Και πόσοι μετά τις τραγικές υπαρξιακές περιπλανήσεις τους εδώ κι εκεί, σε στιγμές ειλικρινείας ομολόγησαν «διψάσαμε το μεσημέρι, μα το νερό γλυφό»; Και πάλι καλά, έστω και αργά να το παραδεχθεί και να το ομολογήσει κανείς, και έτσι ν' αρχίσει ένα νέο ξεκίνημα κοντά στον Ελευθερωτή και με τον Ελευθερωτή. Διότι υπάρχει πάντοτε και ο κίνδυνος, να έρθει απρόσμενα το τέλος της επιγείου ζωής, και η απελπισμένη καρδιά, σπαρακτικά να ψελίζει το στίχο του τραγικού ποιητή «Μη ζητάς να μ' αναστήσεις, δεν μπορώ»...

Το δε πλέον τραγικό είναι ότι την φρικτή αυτή φράση τη διατυπώνουν ως «κύκνειον άσμα» άνθρωποι οι οποίοι, ξεγελάστηκαν και νόμισαν ότι στην πορεία της ζωής του θα συνδυάσουν τα άκρως αντίθετα. Την ζωή του Χριστού με την κατάρα της αμαρτίας...

Αδελφοί μου, το ότι η αγάπη του Θεού μας αξιώνει να ζούμε μέσα στον ευλογημένο χώρο της Εκκλησίας μας, με ό,τι βεβαίως αυτό συνεπάγεται για την Ορθόδοξη πνευματικότητα, το ότι παρά τις αδυναμίες μας δεν το βάζουμε κάτω – δεν επιτρέπεται να το βάζουμε κάτω- τούτο αποτελεί σημείο ελπίδας για αίσιον τέλος.

Φυσικά, ο δρόμος είναι μακρύς. Όμως το «κανδήλι της πίστεως μένει πάντοτε αναμμένο και καθοδηγεί», γνωρίζοντας ότι η βεβαιότητα έρχεται μόνο όταν η ψυχή βρεθεί εντός του παραδείσου.

Γνωρίζουμε ότι θα κοπιάσουμε, θα πονέσουμε και γιατί όχι, κάποιες φορές θα κινδυνεύσουμε και ίσως θα ματώσουμε. Έτσι όμως έχουν τα πράγματα στη Χριστιανική ζωή.

Η μεγάλη χαρά του Χριστού και συνοδεύει στην αρχή, αλλά ακολουθεί πάντοτε τον μεγάλο αγώνα. Τώρα προηγείται ο κόπος, ο αγώνας και η θυσία. Και όπως έλεγε κι ένας σύγχρονος άγιος «Τον ζωογόνο αέρα της πνευματικής -της εν Κυρίω χαράς- θα τον αναπνεύσουμε όχι στην πεδιάδα των συμβιβασμών και των υποχωρήσεων, αλλά αφού κουραστούμε ν' ανεβούμε στις ατέλειωτες ψηλοκορφές της χάριτος»!

Είναι αυτό με το οποίο και κλείνει το Αποστολικό μας ανάγνωσμα «το δε χάρισμα του Θεού, ζωή αιώνιος εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών»! (Ρωμ. ΣΤ΄23).

Αγαπητοί μου. Κάποτε μια κοσμική κυρία, συνάντησε μιαν άλλη, πιστή και αγωνιζομένη Χριστιανή, παλαιά φίλη της, που σκόρπιζε παντού τη χαρά. -«Θα έδινα όλο τον κόσμο για ν' αποκτήσω τη χαρά σου», της είπε. - «Τόσο ακριβώς μου κόστισε κι εμένα», απάντησε εκείνη.

Και όντως, είναι η προσφορά των πάντων και το ασταμάτητο ανέβασμα προς την κορυφή, ο μοναδικός τρόπος για να κερδίσει κανείς τον Ιησούν. Για να κερδίσει τους θησαυρούς της χάριτος και της χαράς. Ευλογίας δηλαδή που αρχίζει από εδώ στη γή, για να μη τελειώνει ποτέ στον ουρανό.

Γένοιτο.

Αμήν

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος