ΟΣΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΑΘΩ Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής Ε´ Ματθαίου (Γαλ. ε´ 22 – στ´ 2)Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

ΟΣΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΑΘΩ

Αποστολικό Ανάγνωσμα

Κυριακής Ε´ Ματθαίου

(Γαλ. ε´ 22 – στ´ 2)

Μία των μεγαλυτέρων Οσιακών μορφών που εορτάζει η Εκκλησία μας στις 5 Ιουλίου είναι ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, ο κτίτωρ τής Μεγίστης Λαύρας τού Αγίου Όρους και ο οργανωτής τού Κοινοβιακού Μοναχισμού. Δέος καταλαμβάνει τον ευσεβή προσκυνητή όταν από του μακρόθεν αντικρίσει την καστροπολιτεία τής Μονής που αδιασπάστως απ' όταν ιδρύθηκε συνεχίζει έως των ημερών μας και χάριτι Θεού θα συνεχίζει να κρατά υψωμένα τα λάβαρα της αυθεντικής Ορθοδοξίας και του Ελληνικού μας Έθνους.

Αλλά η συγκίνησις είναι ανωτέρα πάσης περιγραφής όταν κλίνει το γόνυ και πάλλεται η καρδία μπροστά στον τάφο τού ίδιου τού Αγίου. Στο μνημείο που διαφυλάσσει το ιερό σκήνωμα του Οσίου τόσους αιώνες, αφού η εντολή που άφησε ήταν να μη γίνει ποτέ η ανακομιδή των ιερών του λειψάνων. Αλλά για τον μεγάλο αυτόν Άγιον που γεννήθηκε το 930 μ.Χ. στην Τραπεζούντα, εποίμανε την Λαύρα του επί σαράντα έτη και κατά την επιθεώρηση των εργασιών τού καθολικού τής Μονής, κατέρρευσε τμήμα τού οικοδομήματος, με αποτέλεσμα ο Όσιος να παραδώσει μαρτυρικώς την ζωή του μέσα στα χαλάσματα, θα πρέπει όλοι οι Ορθόδοξοι και δη φιλομόναχοι πιστοί να μελετήσουμε εκτενώς τον βίον και την πολιτείαν του. Και αυτό τοσούτω μάλλον πρέπει να γίνει διότι ο δημιουργός τόσων μονών και σκητών και Πατέρας πνευματικός χιλιάδων έως σήμερα μοναχών, εβίωνε στον υψηλότερο βαθμό τον καρπό τού Πνεύματος για τον οποίον μάς γράφει στην προς Γαλάτας επιστολή του ο Απ. Παύλος.

Μάλιστα, το Πνεύμα το Άγιον ευρήκε στην ψυχή τού Αγίου Αθανασίου το κατάλληλο έδαφος για να καρποφορήσει εκατονταπλασίως. Γι' αυτό και τον ενέπλησε με τόση χάρη που είναι αδύνατον να συλλάβει ο νούς τού ανθρώπου. Ακόμα και αυτός ο Αγγελικός κόσμος μένει εκστατικός ενώπιόν του. “Την εν σαρκί ζωήν σου κατεπλάγησαν, Αγγέλων τάγματα...” σημειώνει ο υμνογράφος στο απολυτίκιο του Οσίου. Αλλά τους Αγίους τούς μελετούμε και για έναν ακόμα λόγο. Να σκύπτουμε και να βλέπουμε την δική μας κατάσταση και το πνευματικό επίπεδο, όχι βεβαίως για να αποθαρρυνόμεθα, αλλ' αντιθέτως για να αντλούμε, διά των ευχών τους, δύναμη και θάρρος στο να συνεχίσουμε τον αγώνα τής καθάρσεως και στην συνέχεια του φωτισμού. Ως εκ τούτου η μονολόγιστος ευχή, το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν”, ουδέποτε πρέπει να απουσιάζει από τα χείλη και ιδίως τον νού, ταυτοχρόνως δε να υποψάλλουμε υποκαρδίως την αέναη δοξολογία προς τον Τριαδικό Θεό.

Ένας από τους καρπούς που το Άγιον Πνεύμα παράγει στην ύπαρξη των ορθοδόξων πιστών είναι η αγάπη που βεβαίως τοποθετείται πρώτη από τον Θεόπνευστο Απόστολο. Γιατί αυτό; Μα διότι είναι η ρίζα αλλά και το επιστέγασμα όλων των άλλων αρετών. Δεν χρειάζεται να τονίσουμε αδελφοί μου την αξία τής πίστεως. Της Αποστολικής μας Πίστεως, όπως αυτή σε κάθε εποχή την κατέχουν, την κηρύσσουν και μας παραδίδουν οι θεούμενοι Άγιοι.

Τούτο είναι εκ των ων ουκ άνευ, απόλυτον και αδιαπραγμάτευτον. Εάν δε κανείς επιμένει στο αντίθετο, ευρίσκεται σε αθεράπευτη πλάνη και την ευθύνη ακεραία την φέρει ο ίδιος. Ας αφήσουμε όμως τόσο τις αθεϊστικές όσο και τις οικουμενιστικές αγαπολογίες και ας περάσουμε έσω και δι΄ ολίγον να γευθούμε τους ηδύτατους καρπούς τού Πνεύματος. Αλήθεια πού να σταθεί κανείς και τί να τρυγήσει πρώτο, τι δε να αφήσει δεύτερον. “Αγάπη, Χαρά, Ειρήνη, Μακροθυμία, Χρηστότης – Αγαθωσύνη, Πίστις, Πραότης, Εγκράτεια”!

Ένα ολόχρυσον περιδέραιον που κοσμεί τις υπάρξεις όσων αγωνίζονται χωρίς αγωνία και άγχος να ομοιάσουν προς τον Κύριο. Και όπως κατανοεί ο κάθε ένας που γεύθηκε του ευλογημένου αγώνος, δεν πρόκειται περί ανθρωπίνων κατορθωμάτων, ούτε για δημιουργήματα νοητικών ή συναισθηματικών ικανοτήτων. Πρόκειται για τους ευχόμενους καρπούς τού Πνεύματος που λαμβάνουμε διά των ιερών μυστηρίων και της εν γένει ασκητικής – ησυχαστικής – ομολογιακής βιοτής. Είναι επίσης άξιον παρατηρήσεως ότι οι πνευματικοί αυτοί καρποί επί της ουσίας αποτελούν ένα σύνολο ενιαίο, αρμονικό και συμμετρικό. Αυτός δε είναι και ο λόγος που ενώ οι αρετές που το αποτελούν είναι πολλές, γίνεται λόγος περί ενός και του αυτού καρπού.

Έξω από τον ευλογημένο χώρο τής Εκκλησίας, μπορεί να βρει κανείς ανθρώπους κατά κόσμον αξιόλογους με αρετές μεμονωμένες και πρόσωπα βεβαίως άξια λόγου. Ουδεμία αντίρρησις περί αυτού. Ουδέποτε όμως εκτός Ορθοδοξίας θα συναντήσει κανείς την αγνότητα, όχι ως ένα επίπεδο ηθικιστικής ζωής, αλλά με την μορφή τής αυθεντικής αγιότητος που φέρουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας όπως εν προκειμένω ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης. Οι Άγιοι της Πίστεώς μας, οι Μάρτυρες, οι Ομολογητές, οι Όσιοι, οι Ιεράρχες, όλοι αυτοί που αποτελούν τα καταξιωμένα και εξαγιασμένα μέλη τής Εκκλησίας μας και που αναντιρρήτως έχουν καταστεί οι φωτεινοί μας οδοδείκτες, όχι απλώς εγεύθησαν τον καρπόν τού Πνεύματος, αλλά οι ίδιοι εκαρποφόρησαν τις Ευαγγελικές αρετές, ταυτοχρόνως δε αποτελούν τους θεματοφύλακες των Οσίων και των Ιερών έναντι όσων προσπαθούν να απεμπολήσουν την Ιερά μας Παρακαταθήκη.

Είναι οι θεηγόροι οπλίτες οι οποίοι προμαχούν μαζί με το σύνολο των πιστών τής στρατευομένης Εκκλησίας έναντι όσων χρησιμοποιούν ακόμα και αυτόν τον συνοδικό θεσμό για να αλλοιώσουν την Αποστολική και Πατερική παράδοση που, πορφυρομένη με τα αίματα των Αγίων, κατέχουμε.

Το δε θαυμαστό στην ζωή των πιστών είναι ότι όσο περισσότερο ευρίσκουν το μονοπάτι τής κατά Θεόν ζωής και γεύονται τον καρπόν τού Πνεύματος με όλες αυτές τις εκφάνσεις που αναπτύσσει ο Θείος Απόστολος, τόσο και περισσότερο εδραιώνεται όχι μόνο η σταθερότητα στην Ευαγγελική – Αποκαλυπτική αλήθεια, αλλά συναυξάνουν τον ένθεο ζήλο τους σε ό,τι οι Άγιοι μάς πρόσφεραν για να κρατήσουμε αλλά και να μεταλαμπαδεύσουμε.

Και αυτό οφείλουν να το γνωρίζουν πολύ καλώς όσοι νομίζουν ότι τα μέλη τής Εκκλησίας υπακούουν άνευ διακρίσεως και κατά πάντα σε ό,τι κάποιοι κύκλοι σχεδιάζουν που δήθεν θα επιφέρει αλλαγές στο δόγμα και στο ήθος.

Είθε, αφού αρνούμαστε τους στυφούς και δηλητηριασμένους καρπούς τής αποστασίας τής Νέας Εποχής, ισοβίως να γευόμεθα τον καρπόν τού Πνεύματος.

Αμήν.

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Στο τέλος η Ελλάδα θα νικήσει!

Με αισθήματα βαθιάς θλίψεως, ο Ελληνικός λαός, καλείται να διαγράψει με το επερχόμενο δημοψήφισμα της Κυριακής την πορεία του και το μέλλον του. Ο λαός διχάστηκε μεταξύ ενός ναι και ενός όχι... Τι κρίμα! Κρίμα να επιτρέπουμε σε αυτές τις κρίσιμες ώρες για την Πατρίδα τον εσωτερικό διχασμό μεταξύ του λαού μας.

Τόσο πολύ λοιπόν τυφλωθήκαμε που δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι αυτός ο διχασμός μπορεί να μας οδηγήσει σε τραγικές καταστάσεις που κανείς δεν θέλει ούτε να σκεφθεί; Περάσαμε τόσα χρόνια ανέχειας, ταλαιπωρίας, θλίψεων και δοκιμασιών! Σταθήκαμε με το κεφάλι ψηλά εις πείσμα όλων όσων στοιχημάτισαν στην καταστροφή μας. Επιδείξαμε αλληλεγγύη σε όσους στερήθηκαν το φαγητό, τα φάρμακα και τα ρούχα, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό έναν ξεχωριστό ανθρωπισμό. Κρατήσαμε ο ένας το χέρι του άλλου σε αυτές τις κρίσιμες ώρες! Προδομένοι, ταλαιπωρημένοι, αισθανόμενοι την απαξίωση και τον ευτελισμό απέναντι σε εκείνους που έφθασαν αυτόν τον υπερήφανο λαό στην ένδεια. 

Παρά τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, δεχθήκαμε με συμπόνια χιλιάδες μεταναστών που κατέκλυσαν την Πατρίδα μας, διωγμένοι, πεινασμένοι , εξόριστοι από τον τόπο που τους γέννησε. Δακρύσαμε μπροστά στο δράμα της δικής τους προσφυγιάς και από το υστέρημα μας προσφέραμε ότι μπορούσαμε , γιατί δεν ξεχνάμε ποτέ πως το Γένος μας γνώρισε και βάδισε τον πικρό δρόμο της προσφυγιάς. 

Σταθήκαμε υπερήφανοι απέναντι σε όσους αδίστακτα θέλησαν να κερδοσκοπήσουν εις βάρος του λαού μας και σίγουρα αυτοί δεν ήταν  μόνο ξένοι! Υπήρξαν αρκετοί εθνικοί μειοδότες που θα φανούν υπόλογοι γιατί πλούτισαν εις βάρος αυτού του πολύπαθου λαού. 

Και τώρα η Πατρίδα μας, βρίσκεται σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της μακραίωνης ιστορίας της. Καλώς η κακώς, κλήθηκε ο λαός να αποφανθεί... Όλες αυτές τις ημέρες, είδαμε πρωτόγνωρες εικόνες, ακούσαμε τις κραυγές αγωνίας των συνανθρώπων μας που πλέον με το κλείσιμο των τραπεζών αντιμετωπίσουν το φάσμα της πείνας και την ανάγκη επιβίωσης. Πολιορκημένοι όλες αυτές τις ημέρες από τις εικόνες ντροπής, από όσους φρόντισαν να μας πανικοβάλλουν, τρέξαμε να προφτάσουμε να αγοράσουμε τρόφιμα, θαρρείς και αυτά δεν έχουν ημερομηνία λήξεως, θαρρείς πως και αυτά δεν θα τελειώσουν σε κάποια στιγμή.  

Τρέξαμε να γεμίσουμε τα ντεπόζιτα των αυτοκινήτων καύσιμα ώστε να έχουμε να κινηθούμε, αν δεν έχουμε να φάμε... Τρέξαμε βιαστικοί να σχηματίσουμε ουρές έξω από τις κλειστές τράπεζες, γνωρίζοντας καλά πως κάποιοι είχαν φροντίσει να αποσύρουν νωρίς τις καταθέσεις τους και να τις διασφαλίσουν και παραταύτα να σταθούν για ώρες όρθιοι , χωρίς να υπολογίζουν πως κάποιοι που στέκονταν στις ουρές αυτές τις ημέρες, δεν είχαν ούτε ένα ευρώ να αγοράσουν ένα κιλό ψωμί... Αυτά κάνει ο πανικός... 

Και σήμερα το απόγευμα φάνηκε για τα καλά ο διχασμός, τραγικό φάντασμα του παρελθόντος να προβάλλει απειλητικά. όταν κάποιες χιλιάδες φώναζαν στην πλατεία Συντάγματος όχι και λίγα χιλιόμετρα πιο μακρυά κάποιες άλλες χιλιάδες ανθρώπων φώναζαν ναι... Έλληνες και στην μία περίπτωση, Έλληνες και στην άλλη! Έλληνες διχασμένοι που μέσα στον απόλυτο πανικό της επερχόμενης καταστροφής ξέχασαν πως όσο έχουμε τα χέρια μας ενωμένα κανείς δεν μπορεί να μας καταστρέψει. 

Ποτέ δεν θα τολμούσα να εκφράσω την δική μου άποψη στο ναι ή στο όχι, αυξάνοντας τον διχασμό. Στέκω απέναντι σας, με την ευθύνη της πένας μου και με στεντόρεια φωνή , κραυγάζω : Πρέπει να μείνουμε ενωμένοι! Δεν έχουμε το δικαίωμα, να καταστήσουμε την Ελλάδα μας μια διχασμένη χώρα που έζησε έναν εμφύλιο πόλεμο μετά από μια γενναία απελευθέρωση του τόπου από τους κατακτητές του!

Τέλος, το μεγαλύτερο μέρος του λαού μας πιστεύει στον Θεό, ακόμα και αν πολλές φορές δεν το εκφράζει. Μας ενώνει η κοινή μας πίστη στον Τριαδικό Θεό μας. Μας ενώνει η κοινή ιστορική μας πορεία σε μια χώρα που φρόντισε να δώσει τα φώτα του Πολιτισμού της στον κόσμο. Μας ενώνει η αγάπη για την Πατρίδα μας, για την οποία είμαστε έτοιμοι ακόμα και την ζωή μας να δώσουμε! Μην γίνουμε πιόνια στο άτιμο παιχνίδι του διχασμού! 

Πριν πάμε λοιπόν στην κάλπη το αποτέλεσμα της οποίας θα είναι καθοριστικό , ας κάνουμε τον σταυρό μας, αυτό το κοινό σύμβολο για όλους μας που δηλώνει την κοινή μας πεποίθηση πως εφ' όσον έχουμε τον Θεό μαζί μας, κανείς δεν μπορεί να σταθεί απέναντι μας! Ελληνίδες , Έλληνες! Να γνωρίζουμε πως μόνον ενωμένοι θα σταθούμε όρθιοι. Και αυτό αποτελεί υποχρέωση μας απέναντι σε μιαν Ιστορία μέρος της οποίας είμεθα και εμείς!

 Καλή δύναμη σε όλους! 

Καλή επιτυχία στην Ελλάδα μας... 

                                                                                                                    π. Θωμάς Ανδρέου  

π. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος: "Ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς"

Ουρές στις Εκκλησίες και όχι στα ΑΤΜ.

Η χώρα μας αυτήν τη στιγμή βρίσκεται σε μια δύσκολη συγκυρία. Βλέπουμε κάποιους εκτός Ελλάδας να θέλουν να μας βυθίσουν ακόμα περισσότερο σε μια πρωτοφανή ύφεση, χωρίς να τους ενδιαφέρει τι επιπτώσεις θα έχει αυτό στην κοινωνία του σήμερα και του αύριο. 
Ο κόσμος από την άλλη, βλέπουμε να τρέχει πανικόβλητος στα ΑΤΜ, να βγάλει τα λεφτά του, λες και έρχεται η συντέλεια του πλανήτη. Γιατί τόση ανασφάλεια; Γιατί αυτός ο πανικός; Πού είναι η πίστη σας στην Πρόνοια του Θεού;

Αφήστε λοιπόν, τις ουρές στα ΑΤΜ και τρέξτε στις εκκλησίες να προσευχηθείτε. Με το κομποσχοίνι στο χέρι, προσευχηθείτε για τον εαυτό σας, για την οικόγενειά σας και για την Πατρίδα μας. Πάντα ο ελληνικός λαός, στις δύσκολες στιγμές κατέφευγε στον Θεό και στις εκκλησίες. Ζητούσε το έλεος και τη βοήθεια του Θεού.
«Κάποτε στην Κατοχή του ’40, σε κάποιο νησί των Κυκλάδων, μια νεαρή γυναίκα πήγε σ’ έναν ιερέα και του ζήτησε να της δώσει λίγο λάδι για να φάνε τα παιδιά της. Ο ιερέας είχε λίγο λάδι, αλλά έφτανε γι’ αυτόν και την οικόγενειά του. Η νεαρή γυναίκα έκλαιγε και τον παρακαλούσε. Οπότε σκέφτηκε, να δώσει καλύτερα όλο το λάδι στη νεαρή γυναίκα και γι’ αυτόν και την οικόγενειά του, έχει ο Θεός. Τα άφησε όλα στην πρόνοια του Θεού.
Η γυναίκα του όταν το έμαθε, τον μάλωσε και του φώναζε γι’ αυτό που έκανε. Όμως ο Θεός, είδε την πράξη του ιερέα και την καλή του προαίρεση και δεν τον άφησε. Τρεις μέρες μετά, έπιασε στο νησί το καράβι από τον Πειραιά και ήρθε στο σπίτι του κάποιος, τον οποίο είχε βοηθήσει ο ιερέας στο παρελθόν. Ο νεαρός για να ανταποδώσει τη βοήθεια που του είχε προσφέρει ο ιερέας στο παρελθόν, του έφερε δύο τενεκέδες λάδι.
Θαυμαστά τα έργα του Θεού! Ο ιερέας τα άφησε όλα στην Πρόνοια του Θεού και η ανταμοιβή του ήρθε γρήγορα και μάλιστα στο δεκαπλάσιο«.
Γι’ αυτό, αφήστε τα ΑΤΜ και τρέξτε στις εκκλησίες να προσευχηθείτε. Ο Θεός δεν θα μας αφήσει. Οι Άγιοι και οι Γέροντες μας διαβεβαίωσαν γι’ αυτό. Αρκεί να ζητήσουμε τη βοήθεια του Υψίστου και να μετανοήσουμε. Ο Θεός, η Παναγία και οι Άγιοι δεν θα μας αφήσουν, όπως δεν μας άφησαν και άλλες φορές.
Σ.Κ.
πηγή

Τα δάκρυα του Αποστόλου

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ

Στον Απόστολο Παύλο, «τον υψηλό και τον μέγα...τον σχεδόν ασώματο και τον αιχμάλωτο της αγάπης του Χριστού»1, τον κυβερνήτη της Εκκλησίας2 και τον διορθωτή της οικουμένης3, τον παιδαγωγό και πατέρα, τον σκηνοποιό και ακτήμονα4, όπως τον χαρακτηρίζει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, θα σταθεί ο πτωχός και ασήμαντος λόγος μας.

Ποιός ο Απόστολος Παύλος; Τον περιγράφει ο χρυσούς την γλώτταν Ιωάννης:

Είναι εκείνος που έτρεχε όλον τον κόσμο κηρύτοντας.
Είχε ξεπεράσει τις φυσικές του ανάγκες.
Ζούσε σαν να μην είχε σώμα.
Κατατρόπωνε τους δαίμονες.
Ακόμη και τα ρούχα του θεράπευαν.
Την φωνή και τη σκιά του την έτρεμε ο διάβολος.
Ακόμη και τα θηρία τον σεβάστηκαν, κι η αγριεμένη θάλασσα τον φοβήθηκε.
Ήταν πολίτης του Παραδείσου.
Ανέβηκε έως τρίτου ουρανού.
Ήταν το σκεύος της εκλογής.
Ήταν ο νυμφαγωγός της Εκκλησίας.
Έτρεξε στη γη και στη θάλασσα.
Παντού έστησε τα τρόπαια της δικής του ανδρείας.
Ήταν ο παράφορος εραστής του Χριστού, πιο θερμός από τη φωτιά, πιο δυνατός από το σίδηρο, πιο σκληρός από το διαμάντι5.

Μας συγκινεί η μορφή του. Είναι ο Απόστολος της Πατρίδος μας, ο Απόστολος της Ευρώπης που συνεχώς σπαράσσεται και η γη της βάφεται στο αίμα. Αυτήν την ύστατη ώρα αξίζει να σταθούμε σε έναν λόγο του μεγάλου Αποστόλου που αποτυπώνει την αγωνία του και συγχρόνως το κλάμα και τα δάκρυά του στο χαρτί της επιστολής του :

«Πολλοί γαρ περιπατούσιν ους πολλάκις έλεγον ημίν, νυν δε και κλαίων λέγω, τους εχθρούς του Σταυρού του Χριστού»6.

1. «Κλαίων τους εχθρούς του Σταυρού του Χριστού» : Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Απόστολος χρησιμοποιεί αυτήν τη σωτήρια ποιμαντική. Αφού συμβούλευσε, παρακάλεσε και προέτρεψε, γιατί ήταν πράγματι η «μέριμνα πασών των Εκκλησιών»7, η ευαίσθητη καρδιά του καταφεύγει και στα σωτήρια δάκρυα που σαν πολύτιμοι μαργαρίτες φθάνουν ως ικεσία στον θρόνο της Θείας Μεγαλωσύνης. Τα δάκρυα του Αποστόλου τα συναντούμε, ακόμη, στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων : «διό γρηγορείτε, μνημονεύοντες ότι τριετίαν νύκτα και ημέραν ουκ επαυσάμην μετά δακρύων νουθετών ένα έκαστον»8. Και το κλάμα αυτό του Αποστόλου αφορά τους Χριστιανούς εκείνους οι οποίοι διάλεξαν αντί του Σταυρού του Χριστού, για τον Οποίον ο φτερωτός Απόστολος καυχάται («εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού»9), τον ευρύχωρο δρόμο που οδηγεί στην απώλεια της αιωνίου ζωής. Όχι μόνο δεν ήταν συν-κυρηναίοι του Χριστού, όχι μόνο δεν σήκωσαν στους ώμους τους τον Σταυρό, αλλά κατάντησαν και εχθροί Του.

2. «Κλαίων τους εχθρούς του Σταυρού του Χριστού» : Στην εποχή του Αποστόλου Παύλου ήταν οι ιουδαϊζοντες και οι ψευδάδελφοι· εκείνοι οι οποίοι προτιμούσαν την περιτομή, τον νεκρό πλέον τύπο, χωρίς να ενδιαφέρονται για την ουσία της σωτηρίας τους. Ήταν εκείνοι, που προτιμούσαν τη ζωή της ανέσεως και όχι τη ζωή του Σταυρού, το φρόνημα του Σταυρού που είναι η άσκηση, η θυσία και η νέκρωση των παθών. Ήταν εκείνοι, που δεν είχαν συνέπεια στη ζωή τους και, αντί να ζουν με σύνεση κάτω από τη σκιά του Σταυρού, χριστολογούσαν μετά πάσης ανέσεως, προκειμένου να ελκύσουν περισσοτέρους οπαδούς. Η καλοπέραση, η άνεση και η κοσμική εξέλιξη ήταν οι επιδιώξεις αυτών των «Χριστιανών», για τους οποίους τρέχουν πύρινα δάκρυα από τα μάτια του Αποστόλου. Γι’αυτούς, αλλά και για τον καθένα μας, ο λόγος του Ιερού Χρυσοστόμου είναι χαρακτηριστικός :
«Ο Δεσπότης σου εσταυρώθη κι εσύ άνεσιν ζητείς; Ο Δεσπότης σου προσηλώθη κι εσύ τρυφάς; Και πού τοσαύτα στρατιώτου γενναίου;»10.

3. «Κλαίων τους εχθρούς του Σταυρού του Χριστού» : Αν βρισκόταν σήμερα σωματικά ανάμεσά μας αυτός ο στρατηγός της Εκκλησίας και πάλι τα δάκρυά του θα έτρεχαν ασταμάτητα από τα μάτια του. Δάκρυα :
για εκείνους που καταπατούν και βλασφημούν τον Σταυρό του Χριστού,
για εκείνους που ντρέπονται να κάνουν το σημείο του Σταυρού και δεν αγαπούν την ζωή του Σταυρού,
για εκείνους που δεν συμβαδίζουν με το πολίτευμα του Σταυρού,
για εκείνους που με την πρόσκαιρη δύναμή τους δοκιμάζουν την υπομονή των λαών και καταπιέζουν και τυραννούν το ανθρώπινο πρόσωπο, περιφρονούν και ασεβούν απέναντι στο ανεπανάληπτον της θείας εικόνος του ανθρώπου,
για εκείνους που σαν τον Ιούδα προδίδουν τον Χριστό,
καθώς και για τους πάσης φύσεως αιρετικούς που σαν «λύκοι βαρείς μη φειδόμενοι του ποιμνίου», λαλούν «διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών»11.
για κείνους που δημιουργούν σχίσματα και διαιρέσεις, που προβάλλουν το πρόσωπό τους και το δήθεν έργο τους παρουσιάζοντας τον εαυτό τους ως σωτήρα κι όχι τον αληθινό Σωτήρα που είναι ο Χριστός. Ο λόγος του Αποστόλου είναι συγκλονιστικός «Εγώ μεν ειμί Παύλου, εγώ δε Απολλώ, εγώ δε Κηφά, εγώ δε Χριστού. μεμέρισται Χριστός; μή Παύλος εσταυρώθη υπέρ υμών;»12.

4. «Κλαίων τους εχθρούς του Σταυρού του Χριστού» : Είναι όλοι εκείνοι οι οποίοι, ενώ τάχθηκαν να είναι ηγέτες του λαού του Θεού, πέρασαν στην οπισθοφυλακή. Έτσι, ενώ έπρεπε να ήταν «πόλις επάνω όρους κειμένη»13, ξέχασαν την αποστολή τους και το άλας, κατά τον λόγο του Χριστού, μωράνθηκε στα χέρια τους. Τους χαρακτηρίζει η νοθεία, το ψέμα, η αναλήθεια, η έλλειψη ακεραιότητος, η απουσία της αγωνιστικότητος, με αποτέλεσμα να έχουν φτάσει στην ανυποληψία, αφού χρεωκόπησαν στις συνειδήσεις των ανθρώπων και έγιναν αναξιόπιστοι.

Είναι εκείνοι, που με την δική τους ιδεολογία και φιλοσοφία, στάθηκαν εχθροί της πίστεως και με το δηλητήριο της αρνήσεως και της συκοφαντίας ποτίζουν τις καρδιές των ανθρώπων και προσπαθούν με τον δόλο και το ψέμα να επιβάλλουν τις απόψεις τους χρησιμοποιώντας άριστα την τέχνη των εντυπώσεων. Είναι τα πρόσωπα αυτά, που έχουν ως σύνθημά τους τη διαγραφή του Θεού από το λεξιλόγιο της ζωής τους και που λένε : «απόστα απ’ εμού, οδούς σου ου βούλομαι ειδέναι»15. Και, ενώ μετά από τόσα χρόνια ζωντανής παρουσίας του Χριστού στον κόσμο και στην ιστορία θα έπρεπε να επικρατεί η αγάπη και η ειρήνη «η υπερέχουσα πάντα νουν», απεναντίας επικρατεί το ψέμα και η αναλήθεια, το μίσος και η λατρεία των ειδώλων και κυρίως η λατρεία του χρήματος.

Για όλους αυτούς αλλά και για όλους εμάς, αλλά και «για την Ευρώπη που έβγαλε τον Σταυρό του Χριστού από την καρδιά της και τον έραψε στην πλάτη της και έκανε το ματωμένο σύμβολο της ελευθερίας αιμοβόρο όπλο τυραννίας, ρήμαξε χώρες και λαούς και αυτήν τη βασιλεύουσα γη»16, κλαίει και θρηνεί ο Απόστολος Παύλος.

Αυτά τα δάκρυα είναι θεραπευτικά, πατρικά και αγαπητικά, όπως τα δάκρυα των Προφητών της Παλαιάς Διαθήκης για τον αποστάτη λαό, όπως η θυσίες του Δικαίου Ιώβ υπέρ των υιών αυτού.

Αυτά τα δάκρυα του Αποστόλου, των Αγίων του χθες και του σήμερα, παρακλητικά προς το Θεό, θα μας σώσουν.

Σήμερα, λοιπόν, που στην πατρίδα μας, με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, τιμάται η μνήμη του, ο λόγος του είναι και πάλι παρεμβατικός και θεραπευτικός. Είναι ο ίδιος λόγος που απηύθυνε στο δεσμοφύλακα των Φιλίππων : «πίστευσον επί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, και σωθήση συ και ο οίκος σου»17.

Η πίστις στο πρόσωπο του Χριστού θα είναι η σωτηρία μας και η ανατολή μιας καινούριας ζωής, και επίγειας αλλά και κυρίως ουράνιας.

Παύλε Απόστολε των Εθνών διδάσκαλε,
Φωτιστά της πατρίδος μας και όλης της Ευρώπης,
Ικέτευε τον Σωτήρα Χριστό για τη σωτηρία του λαού του Θεού
Για τη σωτηρία της πατρίδος μας, την έσχατη αυτή ώρα.

---

1. ΕΠΕ 37,424.
2. ΕΠΕ 16Β,244.
3. ΕΠΕ 17,676.
4. ΕΠΕ 18,430.
5. ΕΠΕ 33,270.
6. Φιλιπ. 3,18.
7. Β΄ Κορ. 11,28.
8. Πραξ. 20,31.
9. Γαλ. 6,14.
10. ΕΠΕ 22,6.
11. Πραξ. 20,30.
12. Α΄ Κορ. 1,12-13.
13. Ματθ. 5,15.
14. Ματθ. 5,13 καί Λουκ. 14,34.
15. Ιωβ 21,14.
16. Περιοδ. Ο ΣΩΤΗΡ, Ιούνιος 2015.
17. Πραξ. 16,31.

 

 

  ΠΗΓΗ

 το είδαμε  ΕΔΩ

Συμβουλές για ενάρετη ζωή

Αν παρακολουθείς τον εαυτό σου και τον δοκιμάζεις, θα δεις ότι οι άρχοντες και τα αφεντικά έχουν εξουσία μόνο του σώματος, όχι και της ψυχής.

Και να το θυμάσαι αυτό πάντοτε. Γι’ αυτό, αν διατάζουν φόνους ή τίποτε άτοπα ή άδικα και ψυχοβλαβή, δεν πρέπει να υπακούμε σ’ αυτούς και αν μας βασανίζουν ακόμα. Γιατί ο Θεός δημιούργησε την ψυχή ελεύθερη και αυτεξούσια σε όλα όσα κάνει, καλά η κακά.

Η λογική ψυχή φροντίζει με κάθε τρόπο να ξεφύγει από όσα δεν οδηγούν πουθενά, την οίηση, την υπερηφάνεια, την απάτη, το φθόνο, την αρπαγή και τα παρόμοια, όσα δηλαδή είναι έργα δαιμονικά και κακής προαιρέσεως. Όλα κατορθώνονται με επιμέλεια και επίμονη προσοχή και μελέτη από εκείνον τον άνθρωπο, του οποίου η επιθυμία δεν τρέχει στις κακές ηδονές.

Εκείνοι πού ζουν μετρημένη και περιορισμένη ζωή, και από κινδύνους γλιτώνουν, και δεν έχουν ανάγκη από φύλακες. Με το να νικούν την επιθυμία σε όλες τις περιπτώσεις, βρίσκουν το δρόμο προς το Θεό εύκολα. Οι άνθρωποι πού τούς οδηγεί το λογικό, δεν χρειάζεται να μοιράζουν την προσοχή τους σε πολλές συντροφιές, αλλά μόνο στις ωφέλιμες και μάλιστα σ’ εκείνες όπου πρυτανεύει το θέλημα του Θεού. Με τον τρόπο αυτό οι άνθρωποι προχωρούν πάλι στην κατά Θεό ζωή και το αιώνιο φως. Πρέπει εκείνοι πού επιδιώκουν την ενάρετη και θεοφιλή ζωή, να είναι απαλλαγμένοι από οίηση και κάθε κούφια ματαιοδοξία και να φροντίζουν με όλη τη δύναμη τους να διορθώνουν τη ζωή τους και την εσωτερική τους διάθεση προς το καλύτερο. Επειδή νους πού αγαπά το Θεό και δεν μεταβάλλεται από την καλή κατάστασή του, είναι ανύψωση και δρόμος προς το Θεό.

Άγιος Αντώνιος

Ποιό είναι το ζητούμενο
Μην προσεύχεσαι να γίνουν τα θελήματά σου, γιατί οπωσδήποτε δεν συμφωνούν με το θέλημα του Θεού· αλλά μάλλον καθώς διδάχθηκες λέγε στην προσευχή σου: «Γενηθήτω το θέλημά Σου εν εμοί». Και σε κάθε πράγμα έτσι να ζητάς από Αυτόν, να γίνει το θέλημά Σου, γιατί ο Θεός θέλει το αγαθό και συμφέρον της ψυχής σου. Ενώ εσύ οπωσδήποτε δεν ζητείς πάντοτε το συμφέρον σου.

Πολλές φορές ζήτησα με την προσευχή από το Θεό, να μου γίνει κάτι πού το νόμιζα καλό, και επέμενα παράλογα να το ζητώ βιάζοντας το θέλημα του Θεού, και δεν Σον άφηνα να οικονομήσει Εκείνος ότι γνωρίζει ως συμφέρον δικό μου. Και λοιπόν αφού έλαβα ότι ζήτησα, στενοχωρήθηκα ύστερα πολύ πού δεν είχα ζητήσει μάλλον να γίνει το θέλημα του Θεού. Γιατί δεν μου ήρθε το πράγμα έτσι όπως το νόμιζα.

Άγιος Νείλος ο Ασκητής.

Η φροντίδα του νου
Με μεγάλο αγώνα και κόπο του νου, με σεμνές έννοιες και με συνεχή φροντίδα όλων των καλών κατορθώνεται η αγάπη προς το Θεό, όπως προείπαμε. Και αυτό γιατί ο εχθρός εμποδίζει το νου και δεν τον αφήνει να προσηλώνεται στον θειο έρωτα με τη μνήμη των καλών, αλλά του ερεθίζει την αίσθηση προς τις γήινες επιθυμίες. Γιατί ο θάνατος του εχθρού και η αγχόνη του, μπορούμε να πούμε, είναι όταν ο νους χωρίς περισπασμό ενδιατρίβει στην αγάπη και στη μνήμη του Θεού. Από αυτό μπορεί να γεννηθεί και η ειλικρινής αγάπη του πλησίον· επίσης και η αληθινή απλότητα, η πραότητα, η ταπείνωση, η ακεραιότητα, η αγαθότητα και η προσευχή, και γενικά όλο το πανέμορφο στεφάνι των αρετών, από τη μία και μόνη και πρώτη εντολή, την αγάπη προς το Θεό, αντλεί την τελειότητα.

Έχουμε λοιπόν ανάγκη από μεγάλο αγώνα και πόνο κρυφό και εσωτερικό, από έρευνα των λογισμών και γύμναση των εξασθενημένων αισθητηρίων της ψυχής για να διακρίνουν το καλό και το κακό, και από ενδυνάμωση και αναζωπύρωση των καταπονημένων μελών της ψυχής με την επιμελή ύψωση του νου προς το Θεό. Γιατί όταν ο νους μας συνεχώς προσκολλάται με τέτοιο τρόπο στο Θεό, θα γίνει ένα πνεύμα με τον Κύριο, σύμφωνα με το ρητό του Παύλου.

Αγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος

πηγή

Ἡ πτώχευση

 

 

 

 

 Μητροπολίτης Ἀχελώου  Εὐθύμιος 

Πολύς λόγος γίνεται τελευταίως, γιά πρόβλημα πτώχευσης τῆς Ἑλλάδος. Καί ὅσοι ὁμιλοῦν γιά τό πρόβλημα αὐτό, ἀναφέρονται στίς οἰκονομικές κυρίως δυσχέρειες ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ Πατρίδα μας, κατά τή σύγχρονη ἱστορική συγκυρία.


Ὡστόσο, τό πραγματικό καί οὐσιαστικό πρόβλημα τῆς Χώρας μας, σήμερα, δέν εἶναι τόσο οἰκονομικό, ὅσο πνευματικό. Δέν εἶναι ὅτι μᾶς ἔλλειψαν τά οἰκονομικά μέσα, ἀλλά πρωτίστως τό ὅτι στούς σημερινούς Ἕλληνας παρατηρεῖται ἔλλειμμα πνευματικότητος. Καί ὅταν λέμε «ἔλλειμμα πνευματικότητος», ἐννοοῦμε τήν χαλάρωση τῶν πνευματικῶν ἐνδιαφερόντων, τήν ἀπεμπόληση ἠθῶν καί ἐθίμων τοῦ εὐλογημένου τόπου μας, τήν ἀπαξίωση πολιτιστικῶν καί ἠθικῶν ἀξιῶν, τήν ἀποδυνάμωση ἤ καί ἀμφισβήτηση τῆς πατροπαραδότου Ὀρθοδόξου Πίστεως, τήν περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας μας καί τήν περιφρόνηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, τήν ἀποδιοργάνωση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, τήν ἀμφισβήτηση τῆς ἱστορίας τῆς ἐνδόξου Πατρίδος μας, τήν ἀποδιοργάνωση τῆς ἐθνικῆς Παιδείας, τήν κατάργηση τῶν ἱερῶν καί ἐθνικῶν συμβόλων κ.λπ.


Ἡ πνευματική αὐτή πτώχευση, γιά ἄλλες σύγχρονες χῶρες ἴσως δικαιολογεῖται ἐν μέρει, λόγω τοῦ μικροῦ ἱστορικοῦ χρόνου σύστασης τῶν κοινωνιῶν τους. Γιά τήν Ἑλλάδα ὅμως, ποὺ ἔχει συνεχῆ ἱστορική καί πολιτιστική παρουσία ἐπί χιλιάδες χρόνια, ἡ πτώχευση αὐτή εἶναι ἀδικαιολόγητη καί ἀνεπίτρεπτη.


Πολύ περισσότερο, διότι, σέ ὅλο αὐτό τό μεγάλο χρονικό διάστημα, βασικό χαρακτηριστικό τῆς Ἑλλάδος ἦταν ἡ Παιδεία καί τό ὑψηλό ἐπίπεδο πνευματικῆς καί πολιτιστικῆς ζωῆς. Οἱ Ἕλληνες ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων οὐδέποτε διεκρίθησαν γιά τόν οἰκονομικό πλοῦτο τους, πλήν τῆς ἀνεπτυγμένης ναυτιλίας τους, καί οὐδέποτε ἐθεοποίησαν τό χρῆμα καί τό κέρδος. Κώδικες τῆς καθημερινῆς ζωῆς τους ἦσαν τό «Μηδέν ἄγαν» καί «Μέτρον ἄριστον».


Καί ὡς γνωστόν, τά πνευματικά εἶναι προϋπόθεση τῶν ὑλικῶν. Τά ὑλικά εὐημεροῦν, ὅταν κυριαρχοῦν τά πνευματικά. Καί ἀντιθέτως, τά ὑλικά δυσπραγοῦν, ὅταν τά πνευματικά κλονίζονται ἤ χαλαρώνονται. Τό ἀξίωμα αὐτό ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τήν ἱστορία, τήν παλαιά καί πρόσφατη, τῆς Πατρίδος μας. Ἡ Ἑλλάδα ἤκμασε καί ἄσκησε ἐπίδραση σέ ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα ὄχι ὡς πλούσια χώρα, ἀλλά ὡς Παιδεία, ὡς Πολιτισμός, ὡς Γλώσσα καί ὡς Ὀρθοδοξία. Ἡ Ἑλλάδα δέν ἐξάγει στίς διάφορες χῶρες τοῦ κόσμου τά προϊόντα τῆς γῆς, πετρέλαιο, σίδηρο, χρυσό, ποὺ δέν ἔχει, ἀλλά προϊόντα του πνεύματος. Τά σύγχρονα πολιτισμένα κράτη σεμνύνονται νά ἔχουν στίς Ἐθνικές Βιβλιοθῆκες τους τά συγγράμματα τῶν ἀρχαίων καί συγχρόνων Ἑλλήνων σοφῶν καί λογίων. Τά Μουσεῖα τους βρίθουν ἀπό ἐκθέματα ἑλληνικῆς καί καλλιτεχνικῆς δημιουργίας καί προέλευσης τῆς πρώιμης καί ὕστερης ἀρχαιότητος. Λαοί τῆς Ἀφρικῆς, τῆς Ἀσίας καί τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, μέ πρωτόγονες θρησκευτικές ἀντιλήψεις, καθώς γνωρίζουν τήν ἑλληνική Ὀρθοδοξία, ἀσπάζονται τήν πίστη, τόν λειτουργικό πλοῦτο της καί γίνονται ἔνθερμοι ἱεραπόστολοι τῶν συμπατριωτῶν τους. Ἡ ἑλληνική Ὀρθόδοξη Ἐξωτερική Ἱεραποστολή, κατά τά τελευταῖα πενήντα χρόνια ἔχει διαδοθεῖ σέ δεκάδες χῶρες τοῦ Τρίτου Κόσμου.


Βεβαίως, ἡ οἰκονομική ἀνασυγκρότηση τῆς χώρας μας πρέπει νά ἐπιδιωχθεῖ μέ κάθε προσπάθεια. Ὡστόσο, ἡ πνευματική ἀνασυγκρότηση πρέπει νά προηγηθεῖ Καί τοῦτο, διότι, ὁποιαδήποτε προσπάθεια καί ἄν καταβληθεῖ στόν οἰκονομικό τομέα καί ὁποιαδήποτε ἀνασυγκρότηση ἄν ἐπιτευχθεῖ μέ μεγάλες θυσίες τοῦ λαοῦ μας, θά εἶναι ἕωλη, κυριολεκτικά «στόν ἀέρα», ἄν δέν γίνει ταυτόχρονα τεράστια καί πανεθνική ἐκστρατεία γιά τήν πνευματική καλλιέργεια τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων καί ἰδιαίτερα τῆς Νεολαίας.


Μόνο μέ καλλιεργημένους, καταρτισμένους κοινωνικά, πολιτιστικά, πνευματικά καί ἐκκλησιαστικά Ἕλληνες, ἡ ἐπιδιωκόμενη οἰκονομική ἀνάπτυξη θά ἔχει σταθερά θεμέλια καί μεγάλες ἐλπίδες εὐημερίας τοῦ εὐλογημένου Λαοῦ μας.


Πρέπει νά τό παραδεχθοῦμε. Ἡ σύγχρονη τεχνολογική ἐποχή, μᾶς εὑρῆκε ἀπροετοίμαστους μορφωτικά καί πολιτιστικά. Ἔχομε χάσει 500 ὁλόκληρα χρόνια ἀπό τό πολιτιστικό γίγνεσθαι τῶν Δυτικοευρωπαϊκῶν λαῶν, ἐξ αἰτίας τῆς σκληρῆς καί μακραίωνης δουλείας σέ ἀμόρφωτο καί ἀπολίτιστο κατακτητή. Ἀντίθετα, οἱ λαοί τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης εἶχαν τήν δυνατότητα νά ἀξιοποιήσουν μορφωτικά καί πολιτιστικά τήν ἀντίστοιχη χρονική περίοδο καί στίς μέρες μας προχωροῦν ταχύτατα πρός τήν εὐρωπαϊκή ὁλοκλήρωση.


Πρέπει, λοιπόν, νά παραδεχθοῦμε, ὅτι ὁ Λαός μας στερήθηκε, ἀλλά καί ἀκόμη στερεῖται ἐπιμελοῦς ἀγωγῆς, σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. Δέν μποροῦμε, ἑπομένως, οὔτε ἐμεῖς οὔτε καί κανένας ἀλλοδαπός νά κρίνει καί νά καταδικάσει συλλήβδην τόν Λαό μας. Ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται εἶναι ἡ συνειδητοποίηση τῆς καταστάσεώς μας. Ἄλλωστε, ἡ χριστιανική διαδικασία τῆς Μετανοίας, προϋποθέτει αὐτήν ἀκριβῶς τήν αὐτοσυνειδησία τῆς πνευματικῆς μας ἀτέλειας καί ἁμαρτωλότητος.


Στήν προσπάθεια πνευματικῆς ἀνασυγκρότησής μας, ὑπάρχει ἕνα ἐλπιδοφόρο ἐχέγγυο: ἡ εὐφυΐα καί τό φιλότιμό τοῦ λαοῦ μας. Ὅταν ὁ Ἕλληνας βοηθηθεῖ νά συνειδητοποιήσει τήν κατάστασή του, ἀνταποκρίνεται ταχύτατα στήν βελτίωσή του (οἱ Ἕλληνες τοῦ Ἐξωτερικοῦ, ὡς παράδειγμα). Ὁ Ἕλληνας ἀντιλαμβάνεται εὔκολα τό καλύτερο, τό ἀνώτερο, τό τελειότερο γιά τόν ἑαυτό του καί τόν τόπο του καί φιλοτιμεῖται νά τό πραγματώσει ἄμεσα. Πολλοί, μάλιστα ξένοι, θαυμάζουν γιά τό πόσο γρήγορα οἱ Ἕλληνες ἐξοικειώνονται στό σύγχρονο ἐπιστημονικό καί τεχνολογικό γίγνεσθαι.


Ἄς μή λησμονοῦμε, ὅτι ὁ λαός μας, ἄν μή τί ἄλλο, βιώνει τήν ὀρθόδοξη πνευματικότητα, βασικό καί οὐσιαστικό στοιχεῖο τῆς ὁποίας εἶναι ἡ Μετάνοια. Ὅταν κατάλληλοι πνευματικοί πατέρες τόν χειραγωγήσουν στόν ὀρθόδοξο τρόπο ζωῆς καί πολιτείας, τόσο οἱ ἁπλοί ἄνθρωποι ὅσο καί οἱ μορφωμένοι καί κοινωνικά καταξιωμένοι, ἀλλάζουν πρός τό καλύτερο, τό συνεπέστερο, τό τιμιότερο.


Ἄς δώσουμε, λοιπόν, τήν δυνατότητα στό Λαό μας, νά μάθει τό καλύτερο, ἄς τόν χειραγωγήσουμε σέ ἕνα καλύτερο τρόπο ζωῆς καί συμπεριφορᾶς. Οἱ εὐλογημένοι γονεῖς, οἱ ἀνάδοχοι, οἱ δάσκαλοι, οἱ ἱερεῖς τῆς ὑπαίθρου καί τῶν μεγαλουπόλεων, οἱ καθηγηταί τῆς Μέσης, Ἀνωτέρας καί Ἀνωτάτης ἐκπαίδευσης, οἱ ὀργανωμένοι πολίτες σέ συλλόγους καί ἐθελοντικά σωματεῖα, τά Μέσα Ἐνημέρωσης, οἱ Ἐφημερίδες, τά Περιοδικά, ἡ Τηλεόραση, οἱ Βουλευταί, ἡ Βουλή, ἡ Κυβέρνηση, ὅλοι «οἱ φέροντες τά ὅπλα» τῆς παιδείας, τῆς μόρφωσης, τῆς διαπαιδαγώγησης τοῦ Λαοῦ μας, ὅλοι καί ὅλοι μαζί ἄς ξεκινήσουμε ἕνα μακροχρόνιο «Μαραθώνιο», γιά νά ἀνεβάσουμε τόν πολύ ἀξιόλογο κατά τά ἄλλα Λαό μας, σέ ἀνώτερα ἐπίπεδα ἀξιοπρέπειας, συνέπειας καί εὐσυνειδησίας. Μᾶς ὑποχρεώνει τό πολιτιστικό παρελθόν μας, μᾶς τό ἐπιβάλλει ἡ Ὀρθοδοξία, τό περιμένουν οἱ συμπατριῶτες μας, τό ἀπαιτοῦν οἱ συνεταῖροι μας στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση.

πηγή