Γιὰ τὸν χωρισμὸ Ἐκκλησίας καὶ Κράτους

Οἱ ἀληθινὲς ἐπιδιώξεις τῆς προτάσεως γιὰ «χωρισμὸ Ἐκκλησίας - Κράτους»,



«Ὅταν ἀκούει κάποιος τὸ σύνθημα περὶ «χωρισμοῦ Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ Κράτος», νομίζει ὅτι στὴ Χώρα μας εἶναι ἑνωμένοι οἱ δύο αὐτοὶ θεσμοὶ ἢ ὅτι δὲν εἶναι διακριτοὶ οἱ ρόλοι καὶ διαφορετικὲς οἱ ἁρμοδιότητές τους.

Αὐτό, ὅμως, δὲν εἶναι ἕνα ἁπλὸ λάθος ἀλλὰ μία ἐσκεμμένη διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας, ποὺ προκαλεῖ τοὺς πολλοὺς καὶ παραπλανᾶ τοὺς λίγους ἀφελεῖς.

Ὅλοι γνωρίζετε ὅπου καὶ ἂν κατοικεῖτε, στὴν Ἐνορία σας, στὴν Κοινότητά σας ἢ τὸν Δῆμο σας, ἂν ἡ Ἐκκλησία ἢ ὁ Παπὰς σας μπερδεύονται στὶς τοπικὲς ἐξουσίες ἢ ἐμποδίζουν τὶς κρατικὲς δραστηριότητες. Ἀντιθέτως, ὅλοι γνωρίζετε ὅτι ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ ἱερέας σας εἶναι μόνιμα ἀρωγοὶ σ΄ ὅλους τους κοινωνικοὺς καὶ τοὺς ἀνθρώπινους προβληματισμούς, ἀπὸ τὴν αἱμοδοσία μέχρι τὴν ψυχικὴ στήριξη καὶ ἀπὸ τὴν ἀποφυλάκιση μέχρι τὴν οἰκονομικὴ βοήθεια ἀνθρώπων ποὺ σκληρὰ δοκιμάζονται ἀπὸ φτώχεια καὶ ἀρρώστιες. Ἡ Ἐκκλησία, σὲ ὅλη τὴν μακρόχρονη πορεία Της, συμπληρώνει, βοηθᾶ καὶ στηρίζει τὸν ἄνθρωπο.

Τὸ Σύνταγμά μας - ὅπως καὶ τὰ προηγούμενα δέκα Συντάγματα τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας - καὶ γενικὰ ἡ Ἑλληνικὴ νομοθεσία, ὁρίζουν ξεκάθαρους καὶ διακριτοὺς ρόλους γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν Πολιτεία. Τὸ σύνθημα, ἑπομένως, ποὺ χρόνια κάποιοι, μὲ πολὺ δηλητήριο, φανατισμὸ καὶ πεῖσμα, κυκλοφοροῦν ἀνάμεσά μας, σὲ ἄλλους στόχους ἀποβλέπει. Στόχους ποὺ τελευταῖα εὐτυχῶς ἔχουν πλήρως ἀποκαλυφθεῖ, γιὰ τοὺς πόλους μὲ τὴν δημόσια κατάθεση τῶν διαφόρων προτάσεών τους.

Πίσω ἀπὸ τὸν παραπλανητικὸ τίτλο τοῦ ... αἰτήματος «Χωρισμὸς Ἐκκλησίας - Κράτους» νὰ τί κρύβεται, ὅπως τὰ ἀποκαλύπτουν οἱ ἐν λόγῳ προτάσεις.



ΝΑ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΖΗΤΟΥΝ

Ἀπαιτοῦν μὲ νομοθετικὴ ἐπιβολὴ τὸν ὑποχρεωτικὸ πολιτικὸ γάμο γιὰ ὅλους τοὺς Ἕλληνες καὶ τὶς Ἑλληνίδες.

Ἀπαιτοῦν τὴν καθαίρεση, μὲ νόμο, ὅλων τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων καὶ τῶν εἰκόνων ἀπὸ ὅλους τοὺς δημόσιους χώρους (τὰ σχολεῖα, τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες, τὶς Ἔνοπλες Δυνάμεις, τὰ πλοῖα, τὰ δικαστήρια, τὰ ἱδρύματα, τὰ νοσοκομεῖα).

Ἀπαιτοῦν τὴν κατάργηση, μὲ νόμο, τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν.

Ἀπαιτοῦν, μὲ νόμο, τὴν ἐξαφάνιση κάθε θρησκευτικότητας στὶς ἐθνικές μας ἑορτὲς (καὶ βέβαια τὶς θρησκευτικὲς ἀργίες).

Ἀπαιτοῦν τὴν ἐκδίωξη, μὲ νόμο, τῶν Ἱερέων ἀπὸ τὰ Νοσοκομεῖα, τὶς φυλακές, καὶ τοὺς σχηματισμοὺς τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας.

Ἀπαιτοῦν τὴν ὑπονόμευση τῆς βάπτισης τῶν Ἑλληνοπαίδων, μὲ νόμο, καὶ τὴν προπαγάνδιση τῆς πολιτικῆς κηδείας.

[Σημ.: ἀκόμη κάποιοι τόλμησαν καὶ μίλησαν γιὰ ἀλλαγὴ τῆς ἐθνικῆς μας σημαίας ἐπειδὴ φέρει τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ!]

Αὐτὰ εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ «αἰτήματα» (ἀπαιτήσεις), ποὺ περιέχονται στὶς προτάσεις τους, ποὺ ἀπρόσεκτα καὶ χωρὶς σύνεση δημόσια κατέθεσαν οἱ γνωστοὶ ἀντίπαλοι τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, πιέζοντας τώρα τὴν Βουλὴ νὰ τὰ ἐγκρίνει, ἐρήμην τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ.

Ἡ κατάθεση αὐτῶν τῶν προτάσεων τὸν περασμένο Νοέμβριο μὲ τὸ πιὸ πάνω περιεχόμενο γιὰ τὴν δῆθεν κατοχύρωση, τῆς καλά, κατοχυρωμένης ἤδη Συνταγματικὰ θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, ὑποκρύπτει κάτω ἀπὸ τὸν παραπλανητικὸ αὐτὸ τίτλο τὰ ἀπὸ μακροῦ σχέδια τῶν «ἐκσυγχρονιστῶν» τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ποὺ ἐπέλεξαν νὰ ταυτίσουν τὸν ἀναγκαῖο, κατὰ τὰ ἄλλα, κοινωνικὸ ἐκσυγχρονισμὸ μὲ τὴν περιθωριοποίηση ὄχι μόνο τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ τῆς ἴδιας τῆς Θρησκείας τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν Ἑλλήνων, ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.

Θὰ περίμενε κανείς, ἀπὸ ὑπεύθυνα καὶ ἀξιόλογα πρόσωπα, νὰ στρέψουν τὴν προσοχὴ καὶ τὴν συμβολή τους στὴ διόρθωση τῶν ἀπὸ ἐτῶν κακῶς κειμένων στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν ὁρατὴ ὑπονόμευση ὅλων τῶν θεσμῶν, ἀπὸ τὴν ἀναγκαία σταθερὴ καὶ ὁμόφωνη ἀντιμετώπιση τῶν σοβαρῶν ἐθνικῶν μας προβλημάτων, ἀπὸ τὴν ἐπιστράτευση κάθε δυνάμεως, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ συνεισφέρει στὴν ἐπίλυση τῶν σοβούντων προβλημάτων τῆς καθημερινῆς καὶ διαχρονικῆς ζωῆς τοῦ Λαοῦ, ἀνταποκρινόμενοι πειστικὰ στὶς ζωτικὲς ἀνάγκες τῶν Ἑλλήνων καὶ τὶς ἀνάγκες τῆς μεγάλης μας Πατρίδας.

Ἀντ΄ αὐτῶν, καὶ λόγῳ τῆς γνωστῆς ἀπὸ ἔτη χρεωκοπίας πολλῶν ἰδεολογιῶν, κατασκεύασαν τὸ νέο ἰδεολογικό τους λάβαρο τῆς ἀποδυναμώσεως τῆς χριστιανικῆς πίστεως μὲ τὴν ἐγκαθίδρυση τοῦ καθεστῶτος μιᾶς ΑΘΕΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ καί, δυστυχῶς, τὸν συνακόλουθο διχασμὸ ἑνὸς ὁλόκληρου Λαοῦ, ΔΙΧΑΣΜΟ, ποὺ ὅπως φαίνεται, ἀρκετοὶ ἐκτὸς Ἑλλάδος διαρκῶς τὸν ἐπιθυμοῦν καὶ καταχθόνια τὸν σχεδιάζουν.

Ἡ Ἐκκλησία λυπᾶται, γιατί σὲ ἐποχὴ τραγικῶν διεργασιῶν, ποὺ συντελοῦνται ἐντὸς καί, κυρίως, ἐκτός τῆς Χώρας μας καὶ ἀπειλοῦν τὴν οὐσιαστικὴ ἐπιβίωση τοῦ Λαοῦ μας, κάποιοι ἐξορμοῦν ἀνεύθυνα γιὰ νὰ κατεδαφίσουν τὴν πίστη τοῦ Λαοῦ, ἀντὶ νὰ τὴν ἐνισχύσουν ὡς πολύτιμο παράγοντα ἐσωτερικῆς ψυχικῆς πληρότητας, ἐθνικῆς ὁμοψυχίας καὶ κοινωνικῆς συνοχῆς.

Οἱ προτάσεις - ἀπαιτήσεις, ποὺ εἶδαν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας, δὲν ἀποβλέπουν στὸ «χωρισμό», ἀλλὰ στὴν ἐτσιθελικὴ καὶ βάναυση μετατροπὴ τῆς Ἑλλάδος σὲ ΑΘΡΗΣΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ χωρὶς βέβαια τὴν ἔγκριση τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ.

Καὶ ἐπειδὴ καλὰ γνωρίζουν τὴν ἀντίσταση τῶν Ἑλλήνων καὶ ἰδιαίτερα τῆς νεολαίας μας, εἶναι βέβαιο ὅτι τὸν ἑπόμενο χρόνο θὰ ἐπιδιώξουν, μὲ ὅλα τὰ ἄθλια μέσα καὶ τὶς κάθε μορφῆς συκοφαντίες, νὰ γκρεμίσουν τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ Λαοῦ πρὸς τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν Κλῆρο της, γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἐπιβάλλουν ἄνετα τὶς ὀρέξεις τους. Προετοιμαστῆτε καὶ ὁπλιστῆτε μὲ ὑπομονή. Νέο κύμα διασυρμοῦ κατασκευάζεται σὲ βάρος τοῦ Κλήρου καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τοὺς νέους ... Διοκλητιανούς.

Κάποιοι νομίζουν - καὶ κυρίως αὐτοὶ ποὺ βρίσκονται πίσω ἀπὸ αὐτοὺς - ὅτι τώρα εἶναι ἡ κατάλληλη στιγμή, μετὰ τὸν πρόσφατο γενικευμένο καὶ βάναυσο διασυρμὸ τῆς Ἐκκλησίας (γιὰ τὸν ὁποῖο ἀσφαλῶς εὐθύνονται καὶ ὁρισμένοι ἐπίορκοι καὶ ἀνήθικοι Κληρικοί,) γιὰ νὰ ἐπιβάλλουν τὶς ἀντιεκκλησιαστικές, ἀντιορθόδοξες καὶ ἄθεες ἀπόψεις τους.

Ἀλλὰ αὐτὴν τὴν ἱστορικὴ περίοδο κανεὶς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ διαταράξει, σὲ ἐποχὴ μάλιστα πολλαπλὰ δεινῆς κρίσεως, τὴν εἰρήνη καὶ τὴν συνοχὴ στὶς σχέσεις Ἐκκλησίας - Πολιτείας, ποὺ εἶναι μία ἀπὸ τὶς προϋποθέσεις γιὰ τὴν κοινωνικὴ ὁμαλότητα καὶ τὴν συνοχὴ τοῦ Λαοῦ.

Ἡ Ἐκκλησία, ἡ δεξαμενὴ αὐτὴ τῆς ἀγάπης, τὸ θεραπευτήριο τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν, τὸ ἐργαστήριο τῆς καθημερινῆς προσφορᾶς, δὲν ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὰ σχέδια καὶ τὶς ποικίλες ἐπιδιώξεις τῶν ὅποιων κύκλων. Συνεχίζει καὶ θὰ συνεχίσει μέσα στοὺς αἰῶνες, παρὰ τὴν πολεμική, τὰ ἐμπόδια καὶ τὸν κατατρεγμό, τὸν δρόμο Της, μὲ σεβασμὸ στὸ χρέος Της πρὸς τὸν Ὕψιστο, στὴν ἱστορία καὶ τὴν παράδοσή Της. Μὲ πλήρη ἐπίγνωση τοῦ πνευματικοῦ καὶ κοινωνικοῦ ρόλου Της, τὸν ὁποῖο εἶναι βέβαιη ὅτι ἐκτιμᾶ καὶ ἀποδέχεται ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς καὶ ὁ ἁπανταχοῦ Ἑλληνισμός.

Γιὰ θέματα σπουδαῖα, γιὰ θέματα ποὺ ἀνατρέπουν τὴν θρησκευτικὴ εἰρήνη καὶ τὴν παράδοση τῶν Ἑλλήνων, ὁ μόνος, ποὺ μπορεῖ ἄμεσα νὰ ἀποφανθεῖ, εἶναι ὁ Λαός, ποὺ φέρει καὶ τὴν εὐθύνη τῆς προστασίας τῆς πολιτιστικῆς του ταυτότητας καὶ τῶν θρησκευτικῶν παραδόσεών του.

Οἱ μεγάλες ἀποφάσεις ἀνήκουν στὸν Ἑλληνικὸ Λαὸ καὶ ὄχι σὲ πρόσωπα. Τὰ οἱοδήποτε πρόσωπα.

Ὁ Λαὸς εἶναι ἐδῶ.

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐδῶ!

Φυλλάδιο Πρὸς τὸ Λαὸ Νο 40, τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος  2005

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Διαστρεβλωτές και φωτοσβέστες

Διαστρεβλωταὶ καὶ φωτοσβέσται

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΔΕΝ λείπουν καὶ στὴν ἐποχή μας οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ λαϊκοὶ θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι στὴν προσπάθειά τους νὰ ἐμφανιστοῦν σύγχρονοι καὶ μοντέρνοι, αὐθαιρετοῦν σὲ θέματα πίστεως καὶ χριστιανικῆς διδασκαλίας. Ἀφαιροῦν ὅ,τι δὲν τοὺς ἀρέσει ἢ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴ σύγχρονη νοοτροπία τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων καὶ προσθέτουν ὅ,τι δικαιολογεῖ τὴ χαλάρωση τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν, ἰδίως σὲ θέματα σαρκικῶν ἀπολαύσεων καὶ φιληδονίας. Τοὺς βλέπεις νὰ συζητοῦν δημοσίως, ἀκόμα καὶ στὴν τηλεόραση καὶ νὰ διατυπώνουν ἀπαράδεκτες θεωρίες, οἱ ὁποῖες στηρίζονται σὲ ἐπιστημονικὰ δεδομένα καὶ ὄχι στὸ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου. Νομίζει κανεὶς ὅτι ντρέπονται νὰ μιλήσουν γιὰ ἁγνότητα, ἐγκράτεια, ἠθικὴ ζωή, ἄσκηση κ.λπ. Διατυπώνουν ὑψηλὲς θεωρίες, ποὺ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὶς δυνατότητες τῶν ἀνθρώπων. Μιλοῦν γιὰ ὑπερβάσεις, γιὰ θέωση καὶ συγχρόνως ἀνέχονται φοβερὰ ἁμαρτήματα, ὅπως τὴν πορνεία, τὴν ὁμοφιλοφυλία, τὴ φιλοχρηματία, τὴν ὑπερηφάνεια κ.ἄ. Δηλαδή, φτάνουν στὸν οὐρανὸ χωρὶς πνευματικὰ φτερά!

Οἱ νεωτεριστὲς κληρικοὶ καὶ θεολόγοι καταστρέφουν τοὺς πιστούς, ποὺ τοὺς ἐμπιστεύονται καὶ ἡ εὐθύνη τους γι᾽ αὐτὸ εἶναι πολὺ μεγάλη. Οἱ ἴδιοι βέβαια, ἀρνοῦνται κάτι τέτοιο καὶ ἐπικαλοῦνται τοὺς ἐπιστημονικούς τους τίτλους, τὴ θητεία τους σὲ ξένα Πανεπιστήμια, τὴν πλούσια ἐμπειρία τους καὶ τὴν εὐλογία ποὺ ἔχουν ἀπὸ μεγαλόσχημους τῆς Ἐκκλησίας καὶ φημισμένους Γέροντες. Ὅμως ἀγνοοῦν αὐτοὶ οἱ ἀξιοσυμπάθητοι κοσμικοὶ κληρικοὶ καὶ θεολόγοι, ὅτι τὸ περιεχόμενο τῆς πίστης καὶ ἡ χριστιανικὴ ἠθικὴ εἶναι μὲ σαφήνεια διατυπωμένα ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ δὲν χρειάζεται ὁ δικός τους στοχασμός, γιὰ νὰ τὰ κατανοήσουμε. Οὔτε καὶ μᾶς συγκινεῖ ἰδιαίτερα, γιατὶ δεχόμαστε ἀνεπιφύλακτα τὸ λόγο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὅτι δηλαδὴ «εἶναι φανερὴ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν πίστη καὶ ὑπερηφάνεια, ὅταν κάποιος ἀφαιρεῖ κάτι ἀπὸ ὅσα ἔχουν γραφεῖ ἢ προσθέτει κάτι ποὺ δὲν ἔχει γραφεῖ».

Ὑπάρχει καὶ κάτι ἄλλο σχετικὸ μὲ τὸ θέμα μας, τὸ ὁποῖο πολλὲς φορὲς ξεχνοῦμε. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τὸ ἐπισημαίνει: «Κανένα ὄφελος δὲν ἀκολουθεῖ, ἂν ἔχουμε καθαρὴ ζωή, ἀλλὰ δόγματα διεφθαρμένα, καθὼς καὶ τὸ ἀντίθετο, νὰ ἔχουμε δηλαδὴ δόγματα καλά, ἐὰν ἡ ζωή μας εἶναι διεφθαρμένη».

Ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα τῶν νεωτεριστῶν διαστρέφουν τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ ὑποθάλπτουν τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή, ἂν δὲν παρακινοῦν κι ὅλας σὲ αὐτή. Μποροῦν οἱ πνευματικοὶ αὐτοὶ πατέρες καὶ καθοδηγητὲς νὰ μᾶς περιγράψουν τὸν νέο πνευματικὸ ἀγώνα, ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε, ἀφοῦ ὁ παλαιὸς ἔχει ξεπεραστεῖ; Μποροῦν νὰ μᾶς μιλήσουν γιὰ τὸ στόχο του, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ μέσα, ποὺ θὰ χρησιμοποιήσουμε; Μὲ τὰ ἐρωτήματα αὐτὰ δὲν πιστεύω ὅτι θὰ τοὺς πείσω σὲ κάτι. Εἶναι ἐπίμονοι καὶ θρασεῖς καὶ θὰ τολμήσουν νὰ ἐπικαλεστοῦν καὶ ἀββάδες τοῦ Γεροντικοῦ, γιὰ νὰ ἐμφανίσουν τὸ μαῦρο ἄσπρο, στηριζόμενοι στὸ γράμμα τῶν διδαχῶν τους καὶ ἀρνούμενοι τὸ ἀσκητικό τους πνεῦμα, ἢ γενικεύοντας κάποια ἐξαίρεση καὶ οἰκονομία, ποὺ κάποτε ἔγινε σὲ μερικὰ πρόσωπα.

Θὰ κλείσω τοῦτο τὸ ἄρθρο μὲ ἕνα λόγο τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου: «Κανεὶς ἀπὸ ἐμᾶς δὲν θὰ κριθεῖ, γιατὶ δὲν ἔβγαλε δαιμόνια, γιατὶ δὲν εἶχε πρόγνωση, ἀλλὰ καθένας θὰ κριθεῖ, ἐὰν τήρησε τὴν πίστη καὶ φύλαξε γνήσια τὶς ἐντολὲς καὶ παραδόσεις».

Ορθόδοξος Τύπος, 28/02/2014

το βρήκαμε εδώ

Πανούργα η στρατηγική των εχθρών της πίστεως

Έχουν κατορθώσει οι στρατευμένοι και θιασώτες της Νέας Εποχής να κοιμήσουν τους ηγέτες της πολιτείας, να παραπλανήσουν τους ποιμένες της Εκκλησίας, να αποπροσανατολίσουν την παράδοση και τον πολιτισμό των εθνών, να πειθαναγκάσουν τα κράτη και να εξαπατήσουν τους λαούς, ώστε χωρίς καμιά αντίσταση να προωθήσουν τα σχέδιά τους για την ισοπέδωση των εθνών και την μονοκρατία της παγκοσμιοποιήσεως.

Πριν μερικά χρόνια όλα αυτά εθεωρούντο υπερβολή, εάν κάποιος τα επεκαλείτο. Σήμερα έχει εκ των πραγμάτων αποδειχθεί, ότι ίσως είναι και χειρότερα απ’ ότι λέγονται και γνωρίζονται. Κάθε ημέρα, όλο και περισσότερο, αποκαλύπτονται τα σχέδια και οι συνωμοσίες εκείνων που έχουν ταχθεί στην μάχη κατά του Χριστιανισμού.

Η Νέα Εποχή φαίνεται, ότι είναι η εποχή του αντιχρίστου. Εμείς διαθέτουμε τους μηχανισμούς για να αντιληφθούμε πόσο πανούργα είναι η στρατηγική των εχθρών της πίστεως. Διαπιστώνουμε όμως, ότι ο βρόχος σφίγγει όλο και περισσότερο στη ζωή των χριστιανών όλου του κόσμου, μηδέ της Ορθοδόξου Ελλάδος εξαιρουμένης.

Εισάγονται στη Βουλή μας προς ψήφιση πρωτάκουστα και εξωφρενικά νομοθετήματα, που καταλύουν την ηθική του Ευαγγελίου και την παράδοση του ελληνισμού. Τα νομοθετήματα αυτά ψηφίζονται από τους εκλεκτούς του λαού χωρίς συνείδηση και σκεπάζονται με το πάπλωμα του νόμου διαστροφές, με αποτέλεσμα να δημιουργείται στην κοινωνία ήθος άηθες και οι βουλευτές μας να αυτοκαταδικάζονται σε ευτελισμό.

Ευτυχώς που ακόμα ο λαός μας αντιστέκεται και δεν πρόκειται ποτέ να υποχωρήσει από τις αρχές και τα ιδανικά της Ελληνορθοδοξίας.

Η Εκκλησία πάντως είναι αποφασισμένη να περιφρουρήσει την πίστη της και τον λαό της.

Ας αφυπνισθούμε όλοι. Ο εχθρός έχει παραβιάσει τις πύλες της ψυχής μας και κινείται ανάμεσά μας.

«Αδελφοί, στήκετε εν Κυρίω».

† ο Φθιώτιδος Νικόλαος

Ἡ ἑορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας ἔστειλε ἐμπεριστατωμένο ἔγγραφο στὸν Ὑπουργὸ Παιδείας, μὲ τὸ ὁποῖο «ἐπιθυμεῖ νὰ ἐκφράσει τὴν ἔντονη πικρία της, διότι, σύμφωνα μὲ ὑ πουργικὸ ἔγγραφο (...) ἡ ὡς ἄνω σχολικὴ ἑορτὴ χαρακτηρίζεται πλέον ‘‘ἀργία’’, μὲ ἁπλὴ δυνατότητα ‘‘συμμετοχῆς σὲ ἐκκλησιασμὸ’’ ἢ ‘‘σὲ ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις’’.Καθίσταται σαφὲς δι’ αὐτοῦ τοῦ ἐγγράφου ὅτι ἐπέρχεται πλήρης ἀλλοίωση τοῦ νοήματος τῆς ἑορτῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν ὡς προστατῶν τῆς παιδείας μας». 

Γιὰ τὴ δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση «προσδιορίζεται πλέον ὡς ἀργία καὶ ὄχι ὡς σχολικὴ ἑορτή, συνοδευόμενη ἀπὸ ἐκκλησιασμό· θεωρεῖται δηλαδὴ μία ἀκόμη κοσμικὴ ἀργία χωρὶς ἐκκλησιαστικὸ χαρακτήρα, χωρὶς καμμία ἀναφορὰ στοὺς τρεῖς σπουδαίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, κατ’ ἐξοχὴν προστάτες τῆς παιδείας καὶ ὑπερμάχους τῶν ἑλληνικῶν (δηλαδὴ τῶν κοσμικῶν, ἐξωχριστιανικῶν, στὴν ἐποχή τους) γραμμάτων. (...) Ὅπως ἀσφαλῶς γνωρίζετε, στὰ πρόσωπα τῶν ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν, Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἡ Ἐκκλησία μας – καὶ ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη – ἀναγνωρίζει τούς ἐπιφανέστερους ἐκπροσώπους μιᾶς πλειάδας ἐμπνευσμένων πρώιμων Πατέρων καὶ διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἀναδείχθηκαν φωτεινὰ ὁρόσημα τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῶν Γραμμάτων, μὲ παγκόσμια ἀκ τινοβολία. Κορυφαῖα πνευματικὰ ἀναστήματα, ποὺ μᾶς κληροδότησαν ἕνα κολοσσιαῖο συγγραφικὸ καὶ ὁμιλητικὸ ἔργο, πραγματικὰ ἀδαπάνητο θησαυρὸ γλώσσας, παιδείας καὶ ἐπιστήμης (...). 

Οἱ τρεῖς αὐτοὶ ἰσότιμοι καὶ ὑπερφυεῖς Ἱεράρχες ἀξιοποίησαν δημιουργικὰ τοὺς πνευματικοὺς θησαυροὺς τῆς ἀρχαιότητας συνδυάζοντας ἁρμονικὰ τὴν ἀνθρώπινη γνώση μὲ τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ εἶχαν τὸ θεῖο χάρισμα νὰ ἀποτελέσουν μὲ τὴν ἀνοιχτὴ καὶ διαυγὴ σκέψη τους τοὺς θεμελιωτὲς τῆς θαυμαστῆς συζεύξεως τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς σοφίας μὲ τὴ χριστιανικὴ ἀλήθεια. Ὑπῆρξαν ἔνθερμοι φορεῖς ἑλληνικῆς παιδείας, τὴν ἀξία τῆς ὁποίας ὑποστήριξαν καὶ καλλιέργησαν σὲ ὕψιστο βαθμό (...)». Ἐκφράζουμε τὴν ἱκανοποίησή μας γιὰ τὸ βαρυσήμαντο αὐτὸ διάβημα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ παρακαλοῦμε τὸν κ. Ὑπουργὸ τῆς Παιδείας νὰ ἀρθεῖ στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ νὰ ἐκδώσει νέα ἐγκύκλιο, μὲ τὴν ὁποία ἡ ἑορτὴ τῶν Τριῶν μεγάλων Ἱεραρχῶν θὰ ἀνυψώνεται στὸ ἀνώτερο δυνατὸ ἐπίπεδο σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἑλληνικῆς ἐκπαιδεύσεως.

www.osotir.org
πηγή

Παλαιοί και σύγχρονοι διωγμοί κατά της Πίστεως...

Οι πρώτοι καιροί τού Χριστιανισμού υπήρξαν χρόνια μαρτυρίου και αίματος. Τρεις ολόκληροι αιματοβαμμένοι αιώνες. Τότε ή χριστιανική πίστη, ήταν συνυφασμένη μέ τόν διωγμό. Ό χριστιανισμός ευρίσκετο κάτω άπό τά ανελέητα χτυπήματα μιας πρωτοφανούς σέ ώμότητα βαρβαρότητας.

Ποτάμι έτρεχε το αίμα γερόντων, ανδρών, γυναικών, σφριγηλών,παλληκαριών, τρυφερών παρθένων, μικρών παιδιών, ακόμη καί νηπίων. «Νέφος μαρτύρων». Δεν έμεινε βασανιστικός τρόπος και όργανο πού νά μήν χρησιμοποιήθηκαν γιά νά λυγίσουν τούς γενναίους αθλητές της πίστεως. Ξυλοδαρμοί, καυτά λάδια, παγωμένα νερά, καρφιά, λογχισμοί, συντριβή οστών, διαμελισμός μελών τού σώματος. Μαρτυρικοί θάνατοι δι’ αποκε­φαλισμού, λιθοβολισμού, πνιγμού, πυρός, κατασπαράξεως από αγριεμένα λιοντάρια καί άλλων φρικτών τρόπων. Παρ’ όλα αύτά τό Δέντρο της πίστεως, πού φύτεψε ό Αρχηγός τών Μαρτύρων, ό Χριστός μας, όχι μόνον δέν ξερριζώθηκε από τήν μανία τού είδωλολατρικού μίσους, αλλά ρίζωσε βαθύτερα.

Όσο πιό πολύ χυνόταν αίμα μαρτύρων, τόσο ποτιζόταν με αυτό καί φούντωναν τά κλαδιά του καί σκέπαζαν όλο καί πε­ρισσότερους άνθρώπους. Χάριζε μέ τόν ίσκιο του την δροσιά τού Πνεύματος, γέμιζε μέ θεϊκούς καρπούς, έσωζε ψυχές. Πρώτος μάρτυρας ό Χριστός, ό Αρχηγός τής πίστεώς μας, επάνω στόν Σταυρό. Στά πανάχραντα ιχνη Του βάδισαν οί στρατιές τών μαρτύρων, οί οποίοι «διά τόν πόθον τού Χριστού βασάνους εγκαρτερήσαντες». Πρωτομάρτυρας ό Άγιος Στέφανος.

Ας προ­σέξουμε ιδιαιτέρως τό μεγάλο τους μυστικό πού τούς οδηγούσε στό μεγαλείο τού σωτηριώδους μαρτυρίου. Πρίν δώσουν τήν μαρτυρία τού αϊματος, είχαν δώσει τήν μαρτυρία τής ζωής. Τής κατά Χριστόν ζωής. Πί­στεψαν ακράδαντα στόν Χριστό καί βίωναν κατά τό θέλημά Του. Καί ακόμη ή θερμή προσευχή τους, ή οποία επέσυρε τήν δύναμη Εκείνου. «Οί μάρτυρές Σου Κύριε, έν τη άθλήσει αυτών... σχόντες τήν ισχύν Σου, τούς τυράννους καθειλον». Οί Μάρτυρες του Χριστού γνώριζαν καί εφάρμοζαν τό «έως τού θανάτου αγώνισαι περί τής αληθείας» (Σοφία Σειράχ Δ. 28).

Οι επί μέρους περίοδοι τών μεγάλων διωγμών κατά τούς απαίσιους αυτούς τρεις αιώνες, διακρίνονται καί είναι γνωστοί μέ τά ονόματα των μιαρών αυτοκρατόρων έπί τής παντοδυναμίας των όποιων έγιναν διωγμοί. Βεβαίως οί διωγμοί των πιστών οπαδών τού Χριστού αρχίζουν αμέσως μετά τήν εγκαθίδρυση καί επί τής γής τής Εκκλησίας Του μέ πλήθος μαρτύρων. 'Όμως συστηματοποιούνται άπό άθεους αυτοκράτορες καί ή έναρξη κάθε διωγμού χωριστά, σημειώνεται κατά τήν παρατιθέμενη χρονολογία μετά Χριστόν.

επί Νέρωνος τό έτος 64
επί Δομετιανού τό έτος 81
επί Τραϊανού το έτος 112
επί Μάρκου Αυρηλίου τό έτος 176
επί Σεπτιμίου Σεβήρου τό έτος 202
επί Δεκίου τό έτος 249
επί Ουαλεριανού τό έτος 258
επί Διοκλητιανού τό έτος 304

Αλλά καί σέ κατά τόπους περιφέρειες, σκληροί ηγεμόνες κάθε περιοχής, έδιωξαν μέ φανατισμό τήν πίστη τού Χριστού καί τούς ευλογημένους οπαδούς της. Τό έτος 313 μΧ. ό αύτοκράτορας τού Βυζαντίου Μέγας Κωνσταντίνος, ό άνακηρυχθεΐς άγιος καί ίσαπόστολος, μέ διάταγμα περί άνεξιθρησκείας δίνει τέλος στους διωγμούς τών χριστιανών. Αλλά διωγμοί της χριστιανικής πίστεως - σέ μικρότερη βεβαίως έκταση - καί μάρτυρες Χρίστου, συνέχισαν νά υπάρχουν σέ όλες τις εποχές.Εμεις οι Έλληνες δικαιούμαστε νά υπερηφανευόμαστε γιά τούς Νεομάρτυρές μας της σκοτεινής καί βάρβαρης περιόδου τών τετρακοσίων χρόνων τουρκικής σκλαβιάς. «Νέφος μαρτύρων», πάλιν «νεοφανείς οπλίται της πίστεως, υπέρ Χριστού προθύμως έναθλήσαντες». Νέοι καί νεάνιδες, άνδρες καί γυναίκες, σεβαστοί γέροντες καί πλήθος κληρικών. Υπάρχει συνέχεια καί στούς ύστερους χρόνους. Κατά τόν Μακεδονικό Αγώνα, τήν Μικρασιατική καταστροφή, τήν γερμανική κατοχή. Ακόμη συναντάται πλήθος θυμάτων γιά τήν πίστη τού Χριστού, καινούργιοι μάρτυρες, άπό τίς ένο­πλες κομμουνιστικές δυνάμεις κατά τήν περίοδο 1942-1949. Στήν περί πτώση αύτή οί μάρτυρες στήν πλειοψηφία τους υπήρξαν ενάρετοι καί ατρόμητοι κληρικοί. «Οί άθλήσαντες στερρώς έν ύστέροις έτεσι».

Αλλά καί πολλά μέρη τής Δεσποτείας Κυρίου έχουν νά παρουσιάσουν Μάρτυρες Χριστού στά νεώτερα χρόνια. Ξανάζησαν στήν μεγαλύτερη διάρκεια τού εικοστού αιώνα, οί μαρτυρικές άλλά καί ηρωικές εποχές τών πρώτων χριστιανικών αιώνων, στίς ανατο­λικές ευρωπαϊκές χώρες, πού ύπέστησαν τήν δοκιμασία τού λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», τού άθέου αύτού συστήματος, καθώς καί σέ χώρες, σέ άλλες πε­ριοχές τού πλανήτη, μέ τό ίδιο καθεστώς διακυβερνήσεως. Όμως ματαίως προσπάθησαν οί εχθροί τής χρι­στιανικής πίστεως. Γιατί στήν περίοδο τής παντοδυ­ναμίας τους χιλιάδες χριστιανοί αντιστάθησαν καί μαρτύρησαν γιά τόν Χριστό καί μετά τήν κατάρρευση τών καθεστώτων αύτών, σέ όλες αύτές τίς χώρες, «σάν τήν σπίθα κρυμμένη στήν στάχτη» έφούντωσε καί άνθεί σήμερα ή χριστιανική πίστη καί άποτελούν πρότυπον χριστιανικών χωρών, μέ θερμουργό πίστη αρχόντων καί αρχομένων, υπόδειγμα για άλλα κράτη, τά όποια καί δέν υπέστησαν τήν δική τους δοκιμασία.

Καί στίς τωρινές ημέρες μας ή πίστη στόν Χριστό βάλλεται καί νέοι μάρτυρες Χρίστου υπάρχουν. Είναι σέ αλλόθρησκες χώρες πού χριστιανοί ιεραπόστολοι εκήρυξαν τό Εύαγγέλιο καί λειτουργούν κοινότητες καί ενορίες χριστιανών, οι όποιοι αρκετές φορές νοιώθουν τόν απηνή διωγμό μέχρι θανάτου από τούς γηγενείς, ιδίως σέ μουσουλμανικές χώρες.

Αντιστέκονται όμως καί ό χριστιανισμός συνέχεια εξαπλώνεται σέ όλα τά μήκη καί πλάτη της γής. Παρ’ όλα αύτά πρέπει νά αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν καί χώρες πού δείχνουν σεβασμό στήν χριστιανική θρησκεία καί δέν αντιδρούν στίς δραστηριότητες, λατρευτικές ή άλλες, τών πιστών. Στήν Χώρα μας βεβαίως δέν υπάρχουν σήμερα διωγμοί μέ τήν άσκηση σωματικής βίας καί κίνδυνο τής ζωής μας. Δόξα τώ Θεώ! Όμως τά τελευταία χρόνια παρατηρείται πολεμική κατά τής πίστεως από ανερμάτιστους ιδεολογικώς καί ηθικώς χρεωκοπημένους αστούς, αλλά κυρίως καί άπό αδίστακτους προπαγανδιστές τού κατεδαφιστού τών πάντων, άθεου μαρ­ξισμού. Κάνουν μετά μανίας ό,τι μπορούν νά βλάψουν την Εκκλησία τού Χριστού καί τούς πιστούς χριστιανούς τής Πατρίδας μας. Απαξιώνουν καί κατασυκοφαντούν τήν Εκκλησία καί τούς λειτουργούς της, μεγενθύνοντας παραλείψεις καί σφάλματα ελαχίστων, ναί ελάχιστων, εξ αύτών. Αμφισβητούν τά δόγματα καί τήν ιστορία τής χριστιανικής πίστεως.

Προπαγανδίζουν μέ κάθε τρόπο εναντίον τους καί πολλές φορές ή εναντίωση αυτή γίνεται μέ κατ’ ευθείαν βολές. Αρνούνται τήν συμμετοχή της Εκκλησίας σέ κοινωνική προσφορά καί σέ Εθνική δράση. Παραποιούν βάναυσα τήν Ιστορία μας. Αρνούνται κάθε ηθική θέση και κα­τάσταση. Άπό τήν εκπαίδευση λείπει κάθε πνευ­ματικό στοιχείο πού αναφέρεται σέ ύψηλά ιδανικά, σέ χριστιανικά ιδεώδη. Εξαφανίζουν τά σύμβολα πού βοηθούν στήν ανύψωση τών άνθρώπων καί τήν άνάπτυξη τού θρησκευτικού καί έθνικού φρο­νήματος. Καταργούν τίς Εικόνες άπό δημόσιους χώρους, τόν Τίμιον Σταυρόν άπό τόν ιστό τής Σημαίας μας, ύποβαθμίζουν τά μαθήματα τών θρη­σκευτικών καί τής ιστορίας, δέν άναγνωρίζουν τήν άξία τής προσευχής στά σχολεία, υποτάσσονται αδιακρίτως σέ επιταγές τής παγκοσμιοποιήσεως, αποβλέποντες στήν αποχριστιανοποίηση καί αφελληνισμό τού λαού μας.

Προσπαθούν νά δικαιολο­γηθούν γιά τίς θέσεις τους αύτές επικαλούμενοι τήν παρουσία άτόμων άλλων έθνοτήτων καί θρη­σκειών πού ζούν - σέ πολλές φορές παράνομα - στήν πατρίδα μας. Λές καί δέν υπάρχουν τόσοι άλλοι τρόποι σεβασμού διαφορετικών κατηγοριών συνανθρώπων μας, άλλα απαιτούν νά στερηθούν οι Έλληνες τίς αρχές τους καί τόν τρόπο ζωής τους. Νά αρνηθούν οι Έλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί τήν πατρίδα τους καί τήν πίστη τους. Ντροπή! καί δυ­στυχώς, τίς περισσότερες φορές, οί έν εξουσία όντες υποβοηθούν νά καταστούν όλα αυτά καί θεσμικά.

Όμως στις ψυχές της συντριπτικής πλειοψηφίας τού λαού μας, είναι ριζωμένη ή πίστη στόν Χριστό, ή ’Ορθοδοξία μας καί ή αγάπη στήν Ελλάδα. Στό θράσος τών αρνητών καί τών πολεμίων τής Πίστεώς μας καί τών άλλων ιδανικών, οί όποιοι διακηρύττουν τίς πλανεμένες ιδεολογίες τους καί προσπαθούν νά τίς διαδόσουν, έμεις αντιπαρατιθέμεθα μέ τήν ομο­λογία τής αλήθειας ή όποία είναι μέ τό μέρος μας. Χωρίς ντροπή καί φόβο θά ομολογούμε Χριστό Εσταυρωμένο, Σωτήρα καί Λυτρωτή μας, τόν μόνον πού μπορεί νά δώσει λύση σέ όλα τά βιοτικά προ­βλήματα στόν καθένα μας καί νά βοηθήσει όλες τίς κοινωνίες γιά ειρήνη, άγάπη, δικαιοσύνη, ισότητα καί νά μεγαλύνει τήν Ελλάδα μας καί τό σπουδαι­ότερο νά οδηγήσει τούς άνθρώπους, όσους βεβαίως θελήσουν καί αγωνιστούν γι’ αύτό, στήν Αιώνια Μακαριότητα. Στην διαδρομή τών αιώνων οί πιστοί χριστιανοί έχουν νά παρουσιάσουν γιά τήν πίστη τού Χριστού αγώνες, θυσία, αίματα.

Προτίμησαν νά θυσιασθούν, παρά νά αρνηθούν τόν Χριστό. Τότε οί πιστοί πέθαιναν πρόθυμα γιά τήν πίστη τους. Σήμερα πολλοί θεωρούν δύσκολο νά ζήσουν κατά Χριστόν καί πρό παντός νά ομολογήσουν Αύτόν .Η θέση τού καθένα από εμάς ποιά είναι; Αλλά μήν ξεχνάμε ότι «μέσα μας τρέχει ηρώων αιμα, είμαστε απόγονοι μαρτύ­ρων». Καί ακόμη ότι ή Εκκλησία τού Χριστού καί πολεμουμένη νικά!

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

πηγή

ΑΠΛΑ ΖΗΛΟΣ Ή ΕΝ ΕΠΙΓΝΩΣΕΙ; Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος

ΑΠΛΑ ΖΗΛΟΣ Ή ΕΝ ΕΠΙΓΝΩΣΕΙ;

Είναι γνωστό από τους Πατέρες της Εκκλησίας, που διαθέτουν άμεση και προσωπική εμπειρία του πνευματικού αγώνα, ότι ο εχθρός στοχεύει τον άνθρωπο στα ιδιαίτερα ψυχικά του σημεία και μέσω των ιδιαιτέρων κλίσεων, παθών και ελαττωμάτων του, προσπαθεί να τον ρίξει και να τον αποξενώσει από την Χάρη του Θεού.

Και είναι επίσης γνωστό από τον λόγο του Θεού, αλλά και από την ίδια την πραγματικότητα, από την ζωή των Αγίων και από αυτή την Εκκλησιαστική μας ιστορία, ότι οι λεγόμενοι εκ δεξιών πειρασμοί, είναι πιο πολλοί και περισσότερο επικίνδυνοι από τους εξ αριστερών πειρασμούς.

Τους πειρασμούς δηλ. του διαβόλου που χτυπούν τον άνθρωπο μέσω της σαρκός, με όλα τα συμπαρομαρτούντα του ποταπού αυτού επιπέδου.

Ο Προφητάναξ Δαυΐδ, μας ερμηνεύουν οι Πατέρες, που είχε γνωρίσει όσο ελάχιστοι τα μυστικά της πνευματικής ζωής και είχε νοιώσει για τα καλά στη ύπαρξή του, τους καμουφλαρισμένους εκ δεξιών πειρασμούς, γράφει με πόνο αλλά και με αγάπη:«Πεσείται εκ του κλίτους σου χιλιάς και μυριάς εκ δεξιών σου...» (Ψαλμ. 90. 7).

Όπως λοιπόν γίνεται κατανοητό, οι εκ δεξιών πειρασμοί, οι περισσότερο ύπουλοι και επικίνδυνοι, είναι αυτές οι καλοστημένες παγίδες του πονηρού που στοχεύουν, όχι τόσο στους ανθρώπους που ζουν την κατά κόσμον και μακράν του Θεού ζωή, όσο σε όσες υπάρξεις δείχνουν να έχουν αρνηθεί την αμαρτία και έχουν ξεκινήσει την ευλογημένη ζωή της μετανοίας και της κατά Θεόν προκοπής.

Θα ερωτήσουν κάποιοι. Μα είναι δυνατόν αυτοί που προσπαθούν και αγωνίζονται στο να βιώνουν αυτή την ζωή, είναι δυνατόν να αντιμετωπίζουν πειρασμούς; Μα φυσικά. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Όχι μόνο έχουν και αντιμετωπίζουν, αλλά ορισμένες φορές, τα κύματα των πειρασμών, αυξάνουν τόσο, ώστε χρειάζεται να παρέμβει ειδικώς η Χάρις του Θεού, για να σταματήσει, προσωρινώς, ο αόρατος πόλεμος. Τότε ο πιστός ενδυναμώνεται και συνεχίζει με ενθουσιασμό και κυρίως ταπείνωση, τον δύσκολο πλην όμως ευλογημένο δρόμο του «καθ΄ ομοίωσιν».

Βεβαίως, ο κάθε συνειδητός πιστός και μάλιστα μοναχός ή κληρικός, έχει γνώση αυτών των καταστάσεων και ιδίως, προϊόντος του χρόνου, αυτών των εκ δεξιών πειρασμών, που στοχεύουν στον εγωϊσμό και στην οίηση που εμφυτεύονται ως αγκάθια και τριβόλια του εχθρού στο υπέδαφος της ψυχής. Όταν δηλ. ο πιστός, πλην των άλλων, στέκει μόνο στην επιφάνεια των πραγμάτων που φαίνονται στην πνευματική ζωή και δεν βοηθείται μέσω και του πνευματικού στο να καταστρέψει τα ίχνη της κρυφής υπερηφάνειας.

Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να επεκταθούμε σε ιδιαίτερες και προσωπικές περιπτώσεις, διότι κάτι τέτοιο και δεν μας ωφελεί, αλλά και δεν επιτρέπεται.

Επιβάλλεται όμως να μελετήσουμε και να σταθούμε τόσο στα ιερά συναξάρια, στους βίους των αγίων μας, όσο και σε ιδιαίτερους σταθμούς της Εκκλησιαστικής μας ιστορίας.

Και οι μεν βίοι των αγίων, μας αποκαλύπτουν το πόσο μπορεί μια ψυχή, που ξεκινά με αγνό ζήλο, δεν έχει όμως στιβαρή πνευματική καθοδήγηση, να πλανηθεί και να ταλαιπωρηθεί επί σειρά ετών και δεκαετιών, δυστυχώς δε σε κάποιες των περιπτώσεων και ισοβίως. Η δε Εκκλησιαστική ιστορία, στην αυθεντική της έκφραση, μας διδάσκει το πόσο είναι δυνατόν να ταλαιπωρηθεί ακόμα και ολόκληρη τοπική Εκκλησία, όταν ο υπέρμετρος και καυστικός ζήλος, ξεφεύγει από τα επιτρεπτά όρια. Όταν δηλ. γίνεται επικίνδυνος, ακόμα και για τη ζωή των δήθεν εχθρών της πίστεως και όσων αρνούνται να αποδεχθούν την «θεολογία», την μεθοδολογία, την τακτική και όλους τους εν γένει τρόπους συμπεριφοράς των «αμυντόρων της πίστεως».

Πόσο δίκαιο είχε πράγματι ένας επίσκοπος, όταν τόνιζε ότι, η Εκκλησία δεν φοβάται την αμαρτία. Και τούτο, διότι διαθέτει την εξουσία, από τον Θείο Δομήτορα, να την καθαίρει και να οδηγεί τον άνθρωπο που έχει αγαθή διάθεση, στην αγιότητα. Η Εκκλησία, συνέχιζε, φοβάται την αίρεση και το σχίσμα. Κυρίως δε το χρονίζον σχίσμα, που δυστυχώς, καταντά και αυτό αίρεσις.

Θα χρειάζονταν τόμοι ολόκληροι εάν θελήσουμε να αναφερθούμε σε όλα τα μέχρι σήμερα σχίσματα μέσα στον χώρο της Εκκλησίας μας. Άλλωστε, υπάρχουν αυτά καταγεγραμμένα και μπορεί κανείς όποτε θελήσει να τα μελετήσει μέσα από τα υπάρχοντα βιβλία και εγχειρίδια της εκκλησιαστικής ιστορίας. Εκεί θα γνωρίσει, και θα επισημάνει τα βαθύτερα αίτια, θα πονέσει, θα σκεφθεί, θα ερευνήσει πού τελικώς μπορεί να οδηγήσει ο αδιάκριτος ζήλος. Θα δει επίσης τον εγωισμό που κρύπτεται κάτω από ποικίλους μανδύες και εάν διαθέτει σύνεση, θα καταλήξει σε ορθά συμπεράσματα και σε ευλογημένες αποφάσεις. Γνωστόν άλλωστε, ότι η γνώση δεν είναι για την γνώση, ούτε η μελέτη των λαθών και αστοχιών των προηγουμένων γενεών, μας δικαιώνει στο να τα επαναλαμβάνουμε στο όνομα δήθεν της παραδόσεως και της ακριβείας, αλλά στο πώς θα αποφύγουμε παρόμοιους πειρασμούς και παγίδες.

Δε θα σταθούμε λοιπόν στα παλαιά σχίσματα και σε όσα ετάραξαν την Εκκλησία, αλλά θα ρίξουμε μια σύντομη ματιά στα τελευταία κυρίως έτη, όχι βεβαίως αναλύοντας ιστορικά γεγονότα που είναι ήδη γνωστά, αλλά θα επιμείνουμε σε κάποια σημεία που εκ των πραγμάτων δείχνουν την όλη ποιότητα και τα αποτελέσματα. Επίσης, θα θέσουμε κάποια καίρια ερωτήματα, τα οποία φανερώνουν ότι δεν φθάνει να υπάρχει απλώς ο ζήλος στους αγώνες της πίστεως, αλλά επιβάλλεται να συνυπάρχουν η σύνεση και η διάκριση, αφού, εννοείται, ξεκινά κανείς με την καλή διάθεση και έχοντας ισορροπημένες τις ψυχικές του δυνάμεις.

Α) Είναι τυχαίο το ότι ο παλιοημερολογητικός κόσμος, έχει διασπασθεί σε τόσες παρατάξεις, που και οι ίδιοι αγνοούν τον αριθμό τους; Σημειωτέον, ότι όπως ισχυρίζονταν, ξεκίνησαν για την «ακρίβεια» του ημερολογίου. Και αυτό μεν ίσχυε για τον απλοϊκό λαό. Αποτελούσε όμως το «προπέτασμα καπνού», και όπως έχει αποδειχθεί και ομολογηθεί, άλλοι υπήρξαν δυστυχώς οι σκοποί των πρωταγωνιστών του κινήματος. Του κινήματος που νομοτελειακώς κατήντησε σε «λερναία ύδρα».

Β) Αποτελεί ή όχι αλήθεια και μάλιστα τραγική, την οποία παραδέχονται και ομολογούν πρωτίστως τα ίδια τα μέλη των ποικίλων παρατάξεων, ότι στην εσωτερική τους δομή, υφίσταται μεγαλύτερος οικουμενισμός από αυτόν που δήθεν καταδικάζουν;

Γ) Είναι ψέμα το γεγονός ότι, κληρικοί που έχουν καθαιρεθεί για πολύ σοβαρούς λόγους από την Ελλαδική Εκκλησία, βρίσκουν καταφύγιο στις παρατάξεις του δήθεν «πατρίου ημερολογίου» και του «αντιοικουμενισμού»;

Δ) Οι ανοικονόμητες οικονομίες που λαμβάνουν χώρα σε όσους απέκοψαν εαυτούς και αλλήλους από το Σώμα της Εκκλησίας, μπορούν να συγκριθούν με την όντως οικονομία που χειρίζεται κατά καιρούς η Εκκλησία σε πρόσωπα και καταστάσεις;

Αλλά, δεν είναι αυτές μόνο οι περιπτώσεις των ανθρώπων που αποφάσισαν να αποκοπούν από την Εκκλησία για λόγους τους οποίους γνωρίζει μόνο ο Θεός, και που όπως ήδη τονίσαμε, χάριν της «ακριβείας», κατακερματίστηκαν σε παρατάξεις, συναγωγές και φατρίες, που η μία αφορίζει και αναθεματίζει την άλλη, στο πλαίσιο πάντα της «εν Χριστώ αγάπης» και του «πατερικού φρονήματος».

Δεν πρόκειται μόνο για όσους στην αρχή έφεραν ως προμετωπίδα του σχίσματος το «παλαιό ημερολόγιο», και που στην πράξη είδαν ότι δεν μπορεί να σταθεί αυτή η δικαιολογία και τελικώς αποφάσισαν να περιφέρουν το «αντιοικουμενιστικό λάβαρο».

Όχι λοιπόν μόνο οι αυτόνομες ομάδες αυτών που στην μια περίπτωση χαρακτηρίζονται «Γνήσιοι», στην άλλη «Ενιστάμενοι», στην τρίτη όπως αλλοιώς θέλουν να ονομάσουν το σχίσμα τους, αλλά υφίστανται και οι περιπτώσεις που κινδυνεύουν να έλθουν τα αποτελέσματα του σχίσματος και της ουσιαστικής αποκοπής, μέσω μιας νέας καταστάσεως που αυτοχαρακτηρίζεται ως «αποτείχισις».

Βεβαίως, όλοι αυτοί οι καλής διαθέσεως, στις περισσότερες των περιπτώσεων, αδελφοί, «διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους» στο άκουσμα ότι, ουσιαστικώς με την τακτική τους αυτή δρασκελίζουν στον χώρο του σχίσματος. Επιμένουν δε ότι παραμένουν στην Εκκλησία, και επιπλέον ότι αποτελούν το υγιές τμήμα αυτής. Ακόμα προς υποστήριξη της τακτικής τους, προβάλλουν δυναμικές εκκλησιαστικές προσωπικότητες, όπως του όντως αγωνιστού και ομολογητού Ιεράρχου, πρώην Φλωρίνης Αυγουστίνου.

Επιπροσθέτως δε επιζητούν να στηρίξουν την πράξη της λεγομένης «αποτείχισης», κυρίως στον ΙΕ' κανόνα της ΑΒ' Συνόδου, όπως ακριβώς πράττουν και οι «ενιστάμενοι», οι ποικίλοι «γνήσιοι», οι «Γ.Ο.Χ.» κ.τ.λ.

Αλλά, εάν κανείς μελετήσει σωστά και ψύχραιμα τον συγκεκριμένο κανόνα, και ερευνήσει την εφαρμογή του που αποδεικνύει και την ουσία του πνεύματός του, τόσο από παλαιότερους, όσο και από σύγχρονους Πατέρες, θα διαπιστώσει ότι είναι αδύνατον να δικαιωθεί η όλη κατάσταση που καταντά σε σχίσμα, αφού στην πράξη αποδεικνύεται ότι ο κανόνας, δεν είναι υποχρεωτικού όπως ισχυρίζονται χαρακτήρος, αλλά καθαρώς δυνητικού.

Και για να μην επιμένουν ορισμένοι ότι τα πράγματα έχουν διαφορετικά, ας περάσουμε στην πρακτική εφαρμογή του κανόνα από τον ίδιο τον πρώην Φλωρίνης Αυγουστίνο.

Επί Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρου, μαζί με δύο άλλους αρχιερείς της Ελλαδικής Εκκλησίας, τους μακαριστούς Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο και Παραμυθίας Παύλο, εφάρμοσε τον κανόνα και απέκοψε το λειτουργικό μνημόσυνο του Πατριάρχου.

Εάν ο κανόνας ήταν απολύτου και υποχρεωτικού χαρακτήρος, επιβαλλόταν οι τρεις αυτοί αρχιερείς να έχουν παύσει και οποιαδήποτε λειτουργική και άλλη πνευματική επικοινωνία με τους αρχιερείς οι οποίοι συνέχιζαν την Πατριαρχική μνημόνευση.

Ερωτούμε: Έπαυσε τόσο ο γέρων Αυγουστίνος, αλλά και οι δύο άλλοι μητροπολίτες, κατά τον χρόνο που εφήρμοζαν τον επίμαχο κανόνα, να συλλειτουργούν με τους άλλους αρχιερείς οι οποίοι συνέχισαν το μνημόσυνο; Έπαυσαν να αποτελούν μέλη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος; Έπαυσαν να έχουν Εκκλησιαστική κοινωνία και συνεργάζονται με τους όπου γης κανονικούς Ορθοδόξους αρχιερείς;

Αλλά και κάτι ακόμα που αποδεικνύει το δυνητικόν του κανόνος και επίσης ότι οι τρεις δυναμικοί αυτοί αρχιερείς, γνώριζαν να μελετούν και να εφαρμόζουν σωστά το Κανονικό Δίκαιο, προσέχοντας ως κόρην οφθαλμού την ενότητα της Εκκλησίας. (Άλλωστε οι άνθρωποι διέθεταν λιπαρά θεολογική και όχι μόνο μόρφωση, εμπειρία, είχαν πολυετείς αγώνες Εκκλησιαστικούς και Εθνικούς, τους διέκρινε σύνεσις και προπαντός φόβος Θεού, γνωρίζοντας και προσέχοντας τον Χρυσοστόμειον λόγον ότι: «το σχίσμα, ούτε το αίμα του μαρτυρίου δύναται να ξεπλύνει»).

Όταν λοιπόν ο διάδοχος του Αθηναγόρα, Πατριάρχης Δημήτριος, όχι απλώς επανέλαβε τα ίδια, αλλά υπερκέρασε τον αλήστου μνήμης προκάτοχό του σε προσευχητικές-λειτουργικές οικουμενιστικές εκδηλώσεις, σε υπογραφές κοινών κειμένων κ.α., γιατί και τότε ο Φλωρίνης Αυγουστίνος, καθώς και οι δύο άλλοι αρχιερείς, δεν επανέλαβαν την ίδια τακτική της παύσεως του μνημοσύνου; Γιατί κατόπιν και με τον νυν Πατριάρχη Βαρθολομαίο, δεν εφήρμοσε τον κανόνα;

Αναμένουμε και στο ερώτημα αυτό ικανοποιητική απάντηση.

Εάν ο κανόνας είναι απόλυτος και υποχρεωτικός, όπως ισχυρίζονται οι αυτοαποκαλούμενοι ως «αποτειχισθέντες», τότε ο Φλωρίνης καθώς και οι δύο άλλοι αρχιερείς, έπραξαν συνειδητή προδοσία πίστεως, που συνέχιζαν αδιακόπως να μνημονεύουν τον πατριάρχη Δημήτριο, και άρα δεν είναι δυνατόν να προβάλλεται ο Αυγουστίνος ως Ορθόδοξος ηγέτης και ως παράδειγμα προς μίμησιν από τους αδελφούς της «αποτειχίσεως».

Εάν αντιθέτως ο κανόνας είναι δυνητικού χαρακτήρος (που όντως αυτό συμβαίνει), τότε, για να είναι συνεπείς προς την γραμμή πλεύσεως της μορφής που προβάλλουν, θα πρέπει να ομολογήσουν την πραγματικότητα και άρα δεν μπορούν πλέον να υποστηρίζουν την αποτείχισή τους στον συγκεκριμένο ιερό κανόνα και στην περίπτωση του Φλωρίνης Αυγουστίνου.

Το θέμα αδελφοί μου είναι απλό. Ή ο κανόνας είναι υποχρεωτικού χαρακτήρος και ο Αυγουστίνος, επί Πατριάρχου Δημητρίου και στη συνέχεια έως το τέλος της ζωής του πρόδωσε την πίστη, και άρα είναι ανακόλουθο να προβάλλεται ως ομολογητής, επιβάλλεται δε πάραυτα ο αναθεματισμός του εκ μέρους της «αποτειχίσεως» ή εάν τα πράγματα είναι διαφορετικά, οφείλουν την επανένταξή τους «εντός των τειχών» (σύμφωνα με τον αυτοχαρακτηρισμό τους), ώστε ο αγώνας να έχει και συνέπεια αλλά και ευλογημένο αποτέλεσμα κατά της όντως μάστιγας του επάρατου οικουμενισμού.

Και ένα τελευταίο. Όπως όλοι γνωρίζουμε, σε κάθε εποχή στο Σώμα της Εκκλησίας, και μόνο εντός αυτής, καταρτίζονται οι Άγιοι.

Αποτελεί κοινή συνείδηση στην ανά τον κόσμο στρατευομένη Ορθόδοξη Εκκλησίας μας, ότι η εποχή μας, παρά την αποστασία που την χαρακτηρίζει, έβγαλε μεγάλες μορφές και μεγάλους Αγίους.

Μόλις προχθές, πραγματοποιήθηκε εκ μέρους του σεπτού Οικουμενικού Πατριαρχείου η αγιοκατάταξις του Οσίου Πατρός ημών Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου και Μελετίου του εν Υψενή Ρόδου αθλήσαντος.

Ερωτούμε. Ποίος απ' τις δύο αυτές τις αγιασμένες μορφές, αλλά και τόσους άλλους Οσίους και αγωνιστές, έφυγε από την Εκκλησία; Ποίος πέρασε σε σχισματικές - ενιστάμενες και οποιεσδήποτε άλλες παρατάξεις, που υφίσταντο στην εποχή τους; Ποίος ποτέ από αυτούς, έκανε λόγο περί «αποτειχίσεως» ή εφάρμοσε αυτή;

Μήπως τους έλειπε η ευαισθησία στα δογματικά θέματα και στην εφαρμογή των Ιερών Κανόνων;

Μήπως δεν ζούσαν ασκητική και μάλιστα ακραία ησυχαστική ζωή;

Μήπως πάλι, αγνοούσαν το τι ακριβώς επί των ημερών τους συνέβαινε; Ή ίσχυε αυτό που ακούστηκε και γέμισε θυμηδία την όλη ατμόσφαιρα, ότι δηλ. μέχρι πριν 20 περίπου έτη που εκοιμήθησαν όλοι αυτοί οι ΄Οσιοι, δεν υφίσταντο τα οικουμενιστικά ξεσπάσματα; Όντως, «ωραία δικαιολογία», για να καλύψουν κάποιοι την ακάλυπτη αδιακρισία, και να κρυφθούν πίσω από τον δάκτυλόν τους.

Μα, και μόνο ότι θέλουν να προβάλλουν την παύση του Πατριαρχικού μνημοσύνου που εφήρμοσε ο Φλωρίνης Αυγουστίνος, και που έλαβε χώρα εδώ και σαράντα και πλέον έτη (και είδαμε ότι η περίπτωσίς του, καθώς και των δύο άλλων μητροπολιτών τους γυρίζει μπούμεραγκ), τούτο σημαίνει ότι όχι απλώς ήταν γνωστά τα όσα συνέβαιναν, αλλά και πως όταν κανείς ξεφύγει από το μέτρο και θέσει τον εαυτόν του «εκτός των τειχών», στη συνέχεια γυρεύει με ανακολουθίες, με διαστροφές της ιστορικής πραγματικότητας και αντικρουόμενα επιχειρήματα να καλύψει αυτά που και μικρό παιδί βλέπει και κατανοεί.

Με πόνο είδαμε κάποιες ανοιχτές πληγές και με αδελφική αγάπη θέσαμε κάποια καίρια ερωτήματα, τα οποία είναι ικανά να μας κάνουν να δούμε κατάματα την υπάρχουσα πραγματικότητα των όντως Αγίων ανδρών. Η δε πραγματικότητα, δεν είναι πάντοτε όπως θα θέλαμε να την παρουσιάσουμε ή όπως ενδεχομένως, ειλικρινώς νομίζουμε πως την ατενίζουμε με τους αδύναμους οφθαλμούς μας.

Θα κλείσουμε, μεταφέροντας τις σκέψεις και τα σχόλια που με αγάπη, θλίψη, αλλά και διάκριση εξέφρασε αγιορείτης Γέροντας όταν ακούστηκε ο όρος «αποτείχισις».

«Καλά, είπε ο Γέροντας, δεν εννοούν οι ευλογημένοι ότι και ο όρος ακόμα «αποτείχισις», είναι αδόκιμος, αφού υπονοεί ότι εντός των τειχών, εκ των οποίων αυτοί φεύγουν, περιλαμβάνεται το Σώμα της Εκκλησίας;». Και συνέχισε : «Ή δίχως να το αντιλαμβάνονται εκφράζουν αυτό που επάνω στο άκριτο ζήλο τους θα κατορθώσουν; Να θέσουν δηλαδή τους εαυτούς τους εκτός Εκκλησίας, αφού η πρακτική τους συνεπάγεται λειτουργική και πνευματική αποξένωση και αποκοπή απ' όλους τους άλλους κληρικούς, μοναχούς και εν Χριστώ αδελφούς; Μήπως πάλι η πράξη αυτή έλαβε την συγκεκριμένη ετικέτα «αποτείχισις», για την περίπτωση κατά την οποία η Εκκλησία θελήσει αργότερα να λάβει κάποια μέτρα για το καλό του συνόλου που βρίσκεται εντός των τειχών, και τότε αυτοί οι αποτειχισθέντες θα προβάλλουν το δήθεν επιχείρημα ότι, δεν μπορείτε να μας αγγίξετε και δεν ισχύει τίποτε για εμάς, διότι εμείς οι ίδιοι έχουμε από μόνοι μας αποτειχισθεί; Κάτι δηλ. ανάλογο που χρησιμοποιούν οι παρατάξεις των «ενισταμένων», που όταν είναι να δεχθούν τις συνέπειες των επιλογών τους που οδηγούν στο σχίσμα, δηλώνουν ότι εμείς, έχουμε ήδη υπερπηδήσει το τείχος και έτσι δεν μας αγγίζει καμμιά απόφαση Εκκλησιαστικού δικαστηρίου. Όταν όμως πρόκειται οι ίδιοι να εξαπολύσουν τους κεραυνούς και τα αναθέματα, σε πρώην οπαδούς τους, που υπερπήδησαν την μάνδρα της δικής τους «αντιοικουμενιστικής παρατάξεως», τότε το τείχος εξαφανίζεται και τα βέλη εκ μέσης «Ιεραρχίας», στοχεύουν κατάστηθα για να εξουθενώσουν τους πρώην αδελφούς και νυν φοβερούς και ήδη «αναθεματισμένους αντιπάλους».

Η δε κατάληξις του Γέροντος, ήταν γεμάτη πικρία, προβλέποντας ζοφερές εξελίξεις και αποτελέσματα, όταν τόνισε ότι: «κάπως έτσι ξεκίνησαν, ξεκινούν και καταλήγουν τα αποκόμματα των παλιοημερολογητικών φατριών. Τι θα κάνουν τώρα οι ευλογημένοι; Τι θα κάνουν όταν αργά ή γρήγορα θα αισθανθούν την ανάγκη κάπου ν' ακουμπήσουν και με κάποιους να επικοινωνούν; Θα ψάχνουν με το φανάρι σε όλη την Ελλάδα για να «ποιήσουν ένα προσήλυτον»; Ή θα αρχίσουν την έρευνα, σε ποια άλλα κράτη υφίστανται παρόμοιες προβληματικές καταστάσεις ώστε να συνδεθούν και τελικώς να φτιάξουν δική τους «ιεραρχία» όπως πράττουν δυστυχώς και τόσοι άλλοι; Από πού θα λαμβάνουν μύρο για τις βαπτίσεις; Αλλά και τώρα εάν προβούν στο μυστήριο του Βαπτίσματος, το Άγιον μύρο πώς θα το χρησιμοποιήσουν αφού έχει λάβει την ειδική ευλογία στο Οικουμενικό Πατριαρχείο; Ή μήπως και αυτό, μαζί τους τώρα έχει «αποτειχισθεί» και έλαβε από μόνο του την ευλογία; Και πού θα τρέχουν να «χειροτονηθούν» εάν, αλλοίμονο παγιωθούν στις απόψεις τους αυτές και κυρίως όταν κληθούν ν' αντιμετωπίσουν απρόβλεπτες έως τώρα ανάγκες και εσωτερικές καταστάσεις;».

Στην ερώτηση που του ετέθη: «Μα, γέροντα, πώς τα λέτε έτσι; Είναι δυνατόν να έχουμε τέτοιου είδους εξελίξεις;». Ο Γέροντας απάντησε: «Ναι, έχω δυστυχώς πικρά πείρα από τέτοιου είδους κινήσεις. Από μικρό παιδί μέχρι και τώρα που γέρασα, τα μάτια μου είδαν πολλά και γνώρισα για τα καλά τους εκ δεξιών πειρασμούς».

Και έκλεισε τη συζήτηση με νοτισμένους τους οφθαλμούς, ψελλίζοντας την εκ βάθους καρδίας συγκλονιστική του προσευχή: «Παναγία μου, φύλαξέ μας από τις παγίδες του εχθρού και μην επιτρέψεις νέες δοκιμασίες και κλυδωνισμούς στην Εκκλησία μας, από ανθρώπους που σε αγαπούν»!

Θα συμφωνήσετε, φίλοι μου, ότι αποτελεί βεβήλωση, μετά από αυτή την προσευχή, το να προσθέσουμε εμείς κάτι επί της ουσίας των όσων εξέφρασε η ευλογημένη αυτή ψυχή του Άθω, που ανδρώθηκε και λευκάνθηκε στην άσκηση, σκορπίζοντας τώρα την χάρη της αγάπης και τον φωτισμό της διακρίσεως.

Είθε η προσευχή του Γέροντος, να εισακουσθεί, και όλοι μαζί, εντός των τειχών, εν Πνεύματι Αγίω, εν αδελφική αγάπη και εν επιγνώσει ζήλω να αγωνιστούμε υπέρ των Πατρίων και Ιερών Παραδόσεών μας και εναντίον της λαίλαπας τους οικουμενισμού.

Γένοιτο !

Αμήν.

Υ.Γ. Μήπως, αγαπητοί μου, τα σοφά αυτά λόγια του Γέροντος, μας υπενθυμίζουν την επιστολή την οποία είχε στείλει για το θέμα του οικουμενισμού, το 1969 ο Γέροντας Παίσιος από το Άγιον Όρος, και την οποία όσον ούπω, για του λόγου το αληθές, θα δημοσιεύσουμε;

Άρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Πρωτoπρ. Βασίλειος Γεωργόπουλος, Μάρτυρες του Χριστού όχι του Ιεχωβὰ.

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΟΧΙ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

Τοῦ πρωτ. π. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Θεμελιώδης κακόδοξη διδασκαλία τῆς Ἑταιρείας «Σκοπιά» ἀποτελεῖ ὁ ἰσχυρισμός της πώς οἱ ἀληθινοί λάτρεις τοῦ Θεοῦ πρέπει νά ὀνομάζονται ἀποκλειστικά καί μόνο «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ». Τό ἐπιχείρημα αὐτό σχετίζεται ἄμεσα καί μέ ἄλλες κακοδοξίες της:

α) ὅτι δῆθεν ὁ Θεός ἔχει ἕνα μοναδικό ὄνομα, τό Ἰεχωβᾶ, β) τήν ἄρνηση τοῦ μυστηρίου τῆς Ἁγίας Τριάδος καί γ) τῆς θεότητος τοῦ Χριστοῦ. Ἐπιπλέον, σύμφωνα μέ τούς Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, ἄν κάποιος δέν γνωρίζει, δέν προσεύχεται καί δέν κηρύττει στούς ἄλλους τό ὄνομα Ἰεχωβᾶ δέν ἀνήκει στό λαό τοῦ Θεοῦ.

Ἄν ἀξιολογήσουμε ὅμως αὐτόν τόν ἰσχυρισμότῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ μέ ὁδηγό μας τήν Ἁγία Γραφή, σχετικά μέ τήν ὀνομασίατους, θά διαπιστώσουμε ὅτι καί ἡ θέση τους αὐτή εἶναι ἀντιγραφική.

 i) Πουθενά δέν ὑπάρχει προτροπή ἀπό τό Χριστό νά ὀνομαστοῦν οἱ ὀπαδοί του καί οἱ μαθητές του «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ».  Ἀντιθέτως στό Πράξ. 1, 8, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος προτρέπει τούς μαθητές του νά γίνουν μάρτυρες δικοί Του: «ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε Ἱερουσαλήμ καί ἐν πάσῃ τῇ Ἰουδαίᾳ καί Σαμαρείᾳ καί ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πρβλ. καί Λουκ. 24, 45-48). Στήν ἴδια συνάφεια, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, κατά τό ἱεραποστολικό τους ἔργο ἐπαναλαμβάνουν τήν ἴδια θέση ὅτι δηλαδή εἶναι μάρτυρες δικοί Του καί τῆς Ἀναστάσεώς Του ( Πράξ. 2, 31-32. 3,15. 5,31-32. 10, 39-42. 13,30-32. Α΄ Πέτρ. 5,1).  Ὁ Ἀπ. Παῦλος, ἐπίσης, χαρακτηρίζει τόν πρωτομάρτυρα Στέφανο ὡς μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ (Πράξ. 22,20). Πουθενά δέν ἀναφέρουν ὅτι εἶναι «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ».

ii) Μέσα στήν Καινή Διαθήκη οἱ πρῶτοι χριστιανοί, ἐκτός ἀπό τήν ὀνομασία «χριστιανοί» (Πράξ. 11, 26. Α΄Πέτρ. 4, 16), ἀναφέρονται ὡς «μαθητές» (Πράξ. 6,1), «σωζόμενοι» (Πράξ. 2,47), «ἅγιοι» (Πράξ. 9, 41. Ρωμ.1,7. Α´Κορ. 1,2), «πιστοί» (Πράξ.10, 45.Ἐφεσ.1,1) καί «ἀδελφοί» (Α΄ Κορ.7,12). Πουθενά ὡς «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ».

iii) Στήν Παλαιά Διαθήκη ὁ Τριαδικός Θεός (ὁ Γιαχβέ) θέλει οἱ πιστοί νά εἶναι μάρτυρεςδικοί του (Ἡσ. 43,10), νά εἶναι μάρτυρες δηλαδή τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καί ὄχι θεῶνψευδῶν καί ἀλλοτρίων (Δευτ. 18,20), γι᾽ αὐτό καί στήν ἐποχή τῆς χάριτος καλοῦνταινά βαπτιστοῦν στό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος (Ματθ. 28,19-20).

iv) Στήν Καινή Διαθήκη οἱ πιστοί προτρέπονται νά ὁμολογοῦν καί να ἐπικαλοῦνται τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ (Πράξ. 22,16. Ρωμ.10,9. Β΄Τιμ. 2,22) καί ὄχι τό ὄνομα Ἰεχωβᾶ. Γίνεται ἀντιληπτό ὅτι καί στό θέμα αὐτό, ἡ Ἑταιρεία «Σκοπιά» κηρύττει ἀντίθετες θέσεις πρός τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ.

Οἱ ὀπαδοί της δέν θεωροῦν τούς ἑαυτούς τους μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ καί τῆςἈναστάσεώς Του, ὅπως οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καί δέν διακηρύττουν ὅτι μοναδικόκαύχημά τους εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἔκανε ὁ Παῦλος (Γαλ. 6,14) καίκάνουν οἱ χριστιανοί διαχρονικά. Ἡ διδασκαλία τῆς Ἑταιρείας καί στό σημεῖο αὐτό δεν ἐκφράζει τήν χριστιανική πίστη. Κηρύττει ἕνα «ἕτερον εὐαγγέλιον» μέ ὅλες τίς τραγικές του συνέπειες (Γαλ. 1, 6-9).

 Ορθόδοξος Τύπος,10/01/2014

πηγή