Πῶς νὰ φερόμαστε σὲ δύσκολα παιδιὰ

 

(Ἐπιστολὴ γραμμένη ἀπὸ τὸν γέροντα Παΐσιο σὲ μιὰ οἰκογένεια ποὺ ἦταν πολὺ πιστή, μορφωμένη κοινωνικὰ καὶ πνευματικά, καὶ βρισκόταν σὲ ἀπόγνωση λόγω τῆς συμπεριφορᾶς τῆς κόρης τους).



Ἀγαπητέ μου ἀδελφὲ «Χαῖρε ἐν Κυρίῳ.

Σχετικὰ μὲ τὸ παιδί σας πού μοῦ γράφετε, ἔχω τὴ γνώμη ὅτι μία αὐστηρὴ στάση θὰ τὸ κάνη πολὺ χειρότερα. Νὰ τοῦ λέτε τὸ καλὸ μὲ καλὸν τρόπο καὶ νὰ μὴν τὸ πιέζετε μετά, ἀλλὰ νὰ δείχνετε ὅτι στενοχωρεῖσθε γιὰ τὸν δρόμο ποὺ τραβάει (πράγμα ποὺ θὰ φαίνεται μόνο του, γιατί οὔτε ἡ χαρὰ κρύβεται οὔτε καὶ ἡ στενοχώρια). Θὰ κάνετε ἐσεῖς τὸ καθῆκον σας μὲ τὶς συμβουλὲς καὶ μετὰ νὰ τὸ ἐμπιστευθῆτε στὸν Θεό. Νομίζω ὅτι περισσότερα ἀποτελέσματα θὰ φέρη, ὅταν ὁ πόνος ἀξιοποιηθῆ στὴν προσευχή, παρὰ νὰ πονᾶτε γιὰ τὶς ἀταξίες τοῦ παιδιοῦ ἐπιμένοντας, γιατί τὸ παιδὶ τώρα εἶναι ἀναστατωμένο ἀπὸ τὴν σάρκα καὶ ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ πονηροῦ, γιατί τοῦ ἔδωσε δικαιώματα.

Μπόρα εἶναι καὶ θὰ περάση. Μὴν στενοχωρεῖσθε, θὰ συνέλθη ἀργότερα. Οὔτε καὶ νὰ τὸ πάρετε κατάκαρδα, ποὺ θὰ χάση τὴν ἁγνότητά του καὶ τί θὰ γίνη μετά, γιατί οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς μας ἔχουν ἄλλο τυπικό, τὴν ἁμαρτία τὴν ἔκαναν μόδα. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἐλεήση. Κοιτάξετε ὅσο μπορεῖτε νὰ μὴν τὸ ἀποπαίρνετε, ὅπως ἀνέφερα, γιὰ νὰ μὴν κόψη τὸ σκοινὶ καὶ φύγη ἀπὸ τὴν οἰκογένεια, γιατί θὰ συνέλθη μετὰ καὶ δὲν θὰ θέλη νὰ πλησίαση ἀπὸ ἐγωισμό, ὁπότε θὰ χαθῆ τελείως…

…Νὰ κάνετε ἕνα μικρὸ διάστημα ὑπομονή, νὰ παραβλέπετε τὶς ἀταξίες της, νὰ σᾶς πλησίαση λίγο περισσότερο καὶ τότε νὰ βρῆτε καμιὰ ἀφορμὴ μὲ τρόπο νὰ τὴν συμβουλέψετε… Πάντως μὴ στενοχωρεῖσθε, δὲν θὰ ἀφήση ὁ Θεός, οὔτε καὶ τὶς ἁμαρτίες τῶν παιδιῶν τῆς ἐποχῆς μας (τώρα) θὰ τὶς κρίνη τὸ ἴδιο μὲ τὶς ἁμαρτίες τῶν παιδιῶν τῆς δικῆς μας (τότε, παλιότερης) ἐποχῆς.

Εὔχεσθε, καὶ ἐγὼ θὰ εὔχομαι, καὶ ὁ καλὸς Θεὸς νὰ βοηθήση καὶ τὸ παιδί σας καὶ ὅλα τὰ παιδιά σας καὶ ὅλα τὰ παιδιὰ τοῦ κόσμου.

Μὲ ἀγάπη Χριστοῦ

Οι σταυροί των δοκιμασιών ( Αγιος Παΐσιος )

‘’Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος…’’ Ψαλμ. 65, 12.
Γέροντα, το σταυρουδάκι που μου δώσατε το φορώ συνέχεια και με βοηθάει στις δυσκολίες.– Να, τέτοια σταυρουδάκια είναι οι δικοί μας σταυροί, σαν αυτά που κρεμούμε στον λαιμό μας και μας προστατεύουν στην ζωή μας. Τι νομίζεις, έχουμε μεγάλο σταυρό εμείς;
Μόνον ο Σταυρός του Χριστού μας ήταν πολύ βαρύς, γιατί ο Χριστός από αγάπη προς εμάς τους ανθρώπους δεν θέλησε να χρησιμοποιήση για τον εαυτό Του την θεϊκή Του δύναμη. Και στην συνέχεια σηκώνει το βάρος των σταυρών όλου του κόσμου και μας ελαφρώνει από τους πόνους των δοκιμασιών με την θεία Του βοήθεια και με την γλυκειά Του παρηγοριά.
Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε 



Πηγή : Διακόνημαάνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστή, αλλά για να ανεβή από τον σταυρό στον Ουρανό – γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό. Αν καταλάβουμε τι θησαυρό αποταμιεύουμε από τον πόνο των δοκιμασιών, δεν θα γογγύζουμε, αλλά θα δοξολογούμε τον Θεό σηκώνοντας το σταυρουδάκι που μας χάρισε, οπότε και σε τούτη την ζωή θα χαιρώμαστε, και στην άλλη θα έχουμε να λάβουμε και σύνταξη και «εφάπαξ». Ο Θεός μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον Ουρανό. Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξη από μια δοκιμασία, δίνει αυτά τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ, αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώση και τόκο.
Είναι μακάριος αυτός που βασανίζεται εδώ, γιατί, όσο πιο πολύ παιδεύεται σ’ αυτήν την ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται για την άλλη, επειδή εξοφλά αμαρτίες. Οι σταυροί των δοκιμασιών είναι ανώτεροι από τα «τάλαντα», από τα χαρίσματα, που μας δίνει ο Θεός. Είναι μακάριος εκείνος που έχει όχι έναν σταυρό αλλά πέντε. Μια ταλαιπωρία ή ένας θάνατος μαρτυρικός είναι και καθαρός μισθός. Γι’ αυτό σε κάθε δοκιμασία να λέμε: «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί αυτό χρειαζόταν για την σωτηρία μου».

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Δ΄
ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

 πηγή
το είδαμε εδώ

Γίνεται ἕνας φοβερός,ἕνας τεράστιος πόλεμος πάνω στὸν πλανήτη Γῆ

Γίνεται ἕνας φοβερός,ἕνας τεράστιος πόλεμος πάνω στὸν πλανήτη Γῆ.Δὲν ὑπάρχει γωνία ποὺ νὰ μὴν μαίνεται αὐτὸς ὁ πόλεμος.Τὸ πεδίο αὐτοῦ τοῦ πολέμου είναι ὁ νοῦς και ἡ καρδιὰ τῶν ἀνθρώπων.Οἱ ἀποφάσεις πού παίρνουμε,οἱ ἐπιλογὲς πού κάνουμε,ὁ τρόπος πού ἀντιμετωπίζουμε τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς ἢ μᾶς οδηγοὺν σωστὰ ἢ σὲ μονοπάτια ἀδιέξοδα και καταστροφικά.Ἢ κερδίζουμε τὴν ζωή,τὴν γνώση,τὴν χαρά ἢ κάνουμε λάθος και πηγαίνουμε στὸ θάνατο,στὴν ἄγνοια ,τὸν πόνο και τὴν λύπη.Ἔχουμε εχθροὺς πού μᾶς μισοῦν ἄγρια.Θέλουν νὰ μᾶς καταστρέψουν τελείως.Νὰ μᾶς ἐξαφανίσουν.Οὐρλιάζουν μὲ ἀσυγκράτητο μῖσος ἐναντίον μας.Ἢ μὲ παγωμένη πονηρία καταστρώνουν πολὺ ,ὕπουλα σχέδια,γιὰ νὰ μᾶς ξεγελάσουν καὶ νὰ μᾶς ὀδηγήσουν σιγὰ σιγὰ στὸν ὀλοκληρωτικὸ αφανισμό,στὴν τέλεια δυστυχία,στὸν θάνατο.
Προσπαθοῦν νὰ νικήσουν τὸν νοῦ τοῦ ανθρώπου. Νὰ τὸν βουλώσουν,νὰ κλείσουν κάθε παράθυρο πού μπορεῖ νά δεχθεῖ τὸ φῶς κάποιας οὐσιαστικῆς γνώσης. Νὰ τὸν ἐμποδίσουν νὰ συνειδητοποιήσει τὸ μεγαλεῖο του και τῆν ἀξία. Νὰ τὸν πείσουν νὰ ξεπουληθεῖ πολὺ φθηνὰ γιὰ μιὰ πέτρα γιὰ παράδειγμα.Κάνουν ὁ,τιδήποτε μποροῦν γιὰ νὰ τὸν στρέψουν σὲ λάθος δρόμους.
Οἱ εχθροί μας εἶναι πρόσωπα.Ἔχουν ονόματα. Εἶναι πανοῦργοι,ἀδίστακτοι,δουλεύουν ἀδιάκοπα γι’αὐτὸ τὸν σκοπό.Συνεργάζονται μεταξύ τους,ἀνήκουν σ’ἕνα εἶδος,σὲ μια φυλή.Παλεύουν συνολικὰ μὲ τὴν ἀνθρωπότητα,ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν καθένα χωριστά.Ἰδιαίτερα ἂν, κάποιος ἀπὸ τὸ εἶδος μας πάει νὰ τοὺς ξεφύγει ἢ κάποιος τοὺς ανακαλύψει.Αὐτὰ τὰ ἄτομα βρίσκονται ὑπὸ ἰδιαίτερη παρακολούθηση ἐκ μέρους τους,ὑπὸ ἰδιαίτερη πίεση.
Αρκετοί ἄνθρωποι τοὺς ἔχουν ἀνακαλύψει μέσα στοὺς αἰώνες.Πολλοὶ ἀπ’αὐτοὺς ἔχουν πάει μὲ τὸ μέρος τους,εἴτε οικειοθελῶς,εἴτε παρασυρμένοι και ἐξαπατημένοι ἀπ’αὐτούς. Βρίσκονται πιὰ ὑπὸ τὴν ἄμεση ὲξουσία τους.Τοὺς ἐξυπηρετοῦν,τοὺς δουλεύουν, τοὺς διευκολύνουν στα σχέδια τους, και για ἀντάλλαγμα βοηθιούνται ἀπ’αὐτοὺς σὲ αὐτὴν τὴν ζωή.Κερδίζουν λ.χ. εὔκολα θέσεις,ἐξουσία πάνω σ’ἄλλους ἀνθρώπους,πλοῦτο και ὅ,τι ἄλλο ζητήσουν.Βέβαια ζοῦν ἐπικίνδυνα καὶ ὑπὸ τὸκράτος τοῦ φόβου.Ἕνα βαθὺ καὶ μόνιμο φόβο,χωρὶς καμία ἐλπίδα.Τὰ «αφεντικά» τους ,τοὺς μισούν καὶ αὐτοὺς για τὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι ἄνθρωποι.Εἶναι ἀναλώσιμοι. Καὶ πολλὲς φορὲς τὸ μίσος καὶ ἡ ὀργὴ τῶν ἀφεντικῶν τους ξεσπάει πάνω τους.Εἶναι δυστυχισμένοι,εἶναι φοβιτσιάρηδες.
Ὑπάρχουν καὶ άλλοι,ποὺ ἔχουν ἀνακσλύψει,ποὺ ἔχιυν ξεσκεπάσει αὐτοὺς τοὺς κρυφοὺς ἐχθρούς μας.. ποὺ ἔχουν δει τὴν έκταση τῆς ,ἀλλᾶ καὶ τὴν κυριαρχία τους σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο.Μᾶς ἔχουν σχεδὸν νικήσει.Ἡ ἀνθρωπότητα ἔχει,ἂν ὄχι ὁλοκληρωτικά,σ’ἕνα τεράστιο ποσοστὸ υποταχθεί σ αὐτούς. Παρόλ’αὐτά, αὐτὰ τὰ άτομα,διαλέγουν νὰ τοὺς ἀντισταθοῦν.Δὲν δειλιάζουν ἀπὸ την δύναμή τους.Δὲν φοβοῦνται τὸν κόπο καὶ τοὺς κινδύνους.Διαλέγουν νὰ πεθάνουν σ’αὐτὴν τὴν τρομερὴ μάχη,πολεμώντας ἐναντίον τους ὄρθιοι,παρὰ νὰ συμμαχήσουν μ’ αὐτούς.Εἶναι γιὰ μένα αὐτὸ πού λέμε «Ἥρωες».
Τοὺς θαυμάζω.Εἶναι αὐτοῖ πού ὓπομένουν τὴν πίεση τῆς πρώτης γραμμῆς,γιὰ νὰ ἔχουμε ἐμεῖς στὰ μετόπισθεν κάποια σχετικὴ ἄνεση.Ἐγῶ φοβόμουν νὰ μπῶ στὴν πρώτη γραμμὴ(ἵσως ἀκόμα νὰ φοβᾶμαι),προτιμοῦσα νὰ«χαρώ» τὴν ζωὴ στὰ μετόπισθεν.Ὅμως αὐτοὶ οἱ ἥρωες,ἀρκετοὶ ἀπ’αὐτούς,ἔχουν ἐξευτελίσει τοὺς ἐχθρούς μας. Τοὺς έχουν κατανικήσει στὶς προσωπικὲς «μονομαχίες» .Οἱ ἐχθροί μας πιὰ τοὺς τρέμουν.Και αὐτὸ πού τρέμουν πιὸ πολύ,εἶναι μὴν γίνη γνωστό τὸ γεγονὸς καὶ στοὺς ὑπόλοιπους ἀνθρώπους.Μὴν ἀναθαρρήσουν και ἄλλοι άνθρωποι ἀπὸ τὴν νίκη τους και θελήσουν νὰ ακολουθήσουν τὸ παράδειγμά τους.Μὴν δημιουργηθεί κάποιο ρεῦμα,κάποια κίνηση μέσα στὴν μάζα τὴς ἀνθρωπότητας πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση.Μὴν χάσουν δηλαδὴ τὸ παιχνίδι σὲ μαζικὸ επίπεδο.Γιατί ὑπάρχει πάντοτε αὐτὴ ἡ δυνατότητα τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀνατροπῆς τους.Γιὰ νὰ ἀποφύγουν μιὰ τέτοια ἐξέλιξη,προσπαθοῦν νὰ θάψουν τὸ γεγονὸς τῆς ὕπαρξης τέτοιων ατόμων,εἴτε μὲ τὴν συκοφαντία,εἴτε μὲ τὴν διαστρέβλωση,εἴτε μὲ τὴν σιωπή.
Οἱ εχθροί μας,ὄχι μόνο μᾶς μισοῦν,ἀλλὰ μᾶς φοβοῦνται ταυτόχρονα.Ὅχι γιὰ αὐτὸ πού εἴμαστε,ἀλλὰ γιὰ αὐτὸ πού μποροῦμε νὰ γίνουμε.Γιὰ τὶς δυνατότητές μας πού τοὺς ξεπερνούν κατὰ πολύ.Αὐτὲς τῖς δυνατότητες,θέλουν νὰ ματαιώσουν ,νὰ μὴν γίνουν ποτὲ πραγματικότητα,γιατὶ τότε θὰ τοῦς ξεπεράσουμε κατὰ πολύ.

Σὲ αὺτὴ τῆν μάχη ὁ καθένας πολεμᾶει…Ἡ νίκη ἢ ἡ ἤττα είναι προσωπική.Κάποιος νικητής, πού ἔχει ἀποδεσμευθεὶ ἀπὸ τὴν ἐπήρεια τῶν ἐχθρῶν,μπορεῖ νὰ συμβουλέψει,νὰ ὁδηγήσει,νὰ δείξει τὸν δρόμο.Σὲ μας έγκειται νὰ θελήσουμε… νὰ περπατήσουμε .Νὰ θελήσουμε νὰ ἀγωνιστοῦμε.Ἐμεῖς πρέπει νὰ συνεισφέρουμε τὴν θέλησή μας…ἀπὸ κει και πέρα ὑπάρχει βοήθεια,μεγάλη βοήθεια.
(Ἕνας τέτοιος νικητής τους,ἦταν ο π.Παίσιος,πού δὲν τὸν εἶχα γνωρίσει ἀκόμη.)

Πηγή
ΟI ΓΚΟΥΡΟΥ, Ο ΝΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ
Πηγή : filoumenos.com

πηγη

Γέρ. Παΐσιος Αγιορείτης: Όταν τα έχουμε όλα άφθονα, ξεχνάμε τον Θεό

Γέρ. Παΐσιος Αγιορείτης: Όταν τα έχουμε όλα άφθονα, ξεχνάμε τον Θεό

-Η στέρηση, Γέροντα, τονώνει την εμπιστοσύνη μας στο Θεό;
Ρώτησε ένας ακόμα επισκέπτης.
-Βοηθάει πολύ. Βοηθάει και στη δοξολογία του Θεού.
Όταν τα έχουμε όλα άφθονα, ξεχνάμε το Θεό.
Στο Σινά το νερό ήταν ελάχιστο.
Από ένα βράχο έτρεχε σταγόνα – σταγόνα και μάζευα τρία κιλά νερό το εικοσιτετράωρο.
Το λίγο αυτό νερό το εκτιμούσα πολύ κι ευχαριστούσα συνέχεια το Θεό, πού μου το έδινε.
Μ’ αυτό έκανα όλες τις δουλειές.
Έπινα, πλενόμουν, έπλυνα τα ρούχα και κρατούσα λίγο και για τα πουλάκια και τα ποντικάκια, πού με συντρόφευαν.
Ένιωθα ευγνωμοσύνη για αυτό το νερό.
Αργότερα, όταν ήρθα στο Άγιο Όρος, στη σκήτη των Ιβήρων, άλλαξαν τα πράγματα.
Εκεί υπήρχε άφθονο νερό.
Η στέρνα ξεχείλιζε.
Όμως, έχασα κάτι πολύ σημαντικό.
Δεν αισθανόμουν την ανάγκη να ευχαριστήσω το Θεό.
Στο Σινά βούρκωναν τα μάτια μου από ευγνωμοσύνη για το λίγο νερό, ενώ στη σκήτη ξεχάστηκα απ’ την αφθονία του νερού.
Γέροντας Παΐσιος

 πηγή

Γέροντας Παΐσιος - Εγώ, με το Ψαλτήρι νιώθω μια αγαλλίασηροντας Παΐσιος - Εγώ, με το Ψαλτήρι νιώθω μια αγαλλίαση

- Γέροντα, μου κάνει εντύπωση πώς τα παιδιά καταλαβαίνουν το Ψαλτήρι και θέλουν να το διαβάζουν.

- Το Ψαλτήρι αναπαύει όλες τις ηλικίες. Τα παιδιά μάλιστα μπορεί να τα αναπαύει περισσότερο από ότι αναπαύει εσένα κι εμένα. Το Ψαλτήρι είναι θεόπνευστο, είναι γραμμένο με

θείο φωτισμό, γι’ αυτό έχει τόσο δυνατά, τόσο βαθιά νοήματα. Όλους του θεολόγους και τους φιλολόγους να μαζέψεις, έναν Ψαλμό με τέτοια νοήματα δεν μπορούν να φτιάξουν.

Κι αν φτιάξουν κάτι, θα είναι σαν ένα χάρτινο λουλούδι. Αγράμματος ήταν ο Δαβίδ, αλλά με τι βάθος έγραφε! Φαίνεται καθαρά ότι τον οδηγούσε το πνεύμα του Θεού.

- Γέροντα, δεν προλαβαίνω να διαβάσω το Ψαλτήρι.

- Καλά είναι να εξοικονομείς λίγη ώρα, για να το διαβάζεις μέσα στην ημέρα. Κι αν δεν έχεις πολύ χρόνο, καλύτερα είναι να διαβάσεις μισό Κάθισμα και να προσέχεις τα νοήματα,

παρά ολόκληρο και να βιάζεσαι. Αυτά τα νοήματα να τα έχεις μετά συνέχεια στον νου σου. Το Ψαλτήρι είναι προσευχή.

Μερικοί παρεξηγούν τον προφήτη Δαβίδ και λένε ότι σε κάποιους Ψαλμούς καταριέται. Όταν όμως ο Δαβίδ λέει: «Ἐκλείποιεν ἁμαρτωλοὶ ἀπὸτῆς γῆς, καὶ ἄνομοι, ὥστε μὴ

ὑπάρχειν αὐτούς», δεν εννοεί να εξολοθρευθούν οι αμαρτωλοί, αλλά να μετανοήσουν και να μην υπάρχουν αμαρτωλοί πάνω στην γη.Εγώ, με το Ψαλτήρι νιώθω μια αγαλλίαση είναι όλο προφητεία, όλο παρηγοριά. Σε μια δύσκολη κατάσταση, αν διαβάσεις Ψαλτήρι, νιώθεις ανακούφιση, λύτρωση, σιγουριά ότι

θα βοηθήσει ο Θεός. «Σωτηρία, λέει,τῶν δικαίων παρὰ κυρίου, καὶ ὑπερασπιστὴς αὐτῶν ἐστιν ἐν καιρῷθλίψεως».

Πηγή: Από το βιβλίο Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι ζ'

Περί Προσευχης

πηγή

Αν αφήση κανείς τα πάθη να τον πολεμούν, δεν χρειάζεται ο διάβολος να τον πολεμήση

Αν ένας άνθρωπος λοξοδρομήσει από τις εντολές του Θεού, τον πολεμούν μετά τα πάθη. Και αν αφήση κανείς τα πάθη να τον πολεμούν, δεν χρειάζεται διάβολος να τον πολεμήση. Και τα δαιμόνια έχουν “ειδικότητα”.
Χτυπούν τον άνθρωπο τάκ-τάκ, να του βρουν την πάθηση, την αδυναμία, για να τον πολεμήσουν. Θέλει προσοχή, να κλείνουμε τις πόρτες και τα παράθυρα -τις αισθήσεις-, να μην ανοίγουμε χαραμάδες στον πειρασμό και μπαίνη από εκεί ο εχθρός.

Εκεί είναι τα αδύνατα σημεία. Εάν αφήσης έστω και μία σχισμή ανοιχτή, μπορεί να μπή και να σου κάνη ζημιά. Ο διάβολος μπαίνει στον άνθρωπο, όταν υπάρχει λάσπη στην καρδιά του ανθρώπου, δεν πλησιάζει στο καθαρό πλάσμα του Θεού. Άμα ξελασπωθή η καρδιά, φεύγει ο εχθρός και έρχεται πάλι ο Χριστός.

Όπως το γουρούνι, όταν δεν βρει λάσπη, γουγουλίζει και φεύγει, έτσι και ο διάβολος δεν πλησιάζει στην καρδιά που δεν έχει βούρκο.

Τι δουλειά έχει σε καρδιά καθαρή και ταπεινή; Εάν λοιπόν δούμε ότι το σπίτι μας -η καρδιά μας- είναι παλιόσπιτο και κατοικεί ο εχθρός, πρέπει αμέσως να το γκρεμίσουμε, για να φύγη και ο κακός ενοικιαστής μας, δηλαδή το ταγκαλάκι. Γιατί, όταν η αμαρτία χρονίση στον άνθρωπο, ο διάβολος, φυσικά, αποκτάει περισσότερα δικαιώματα”.

Γεροντας Παϊσιος

πηγή  το είδαμε εδώ

Πως προσεύχεται ένας Άγιος Γέροντας της εποχής μας;

 

 Η προσευχή  του γέροντα   Παΐσιου  Αγιορείτη

 Κύριε ημών Ιησού Χριστέ,

Μην εγκαταλείπεις τούς δούλους Σου πού ζουν μακριά από την Εκκλησία, η αγάπη Σου να ενεργήσει και να τούς φέρει όλους κοντά Σου.

- Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού υποφέρουν από τον καρκίνο.
- Των δούλων Σου πού υποφέρουν από μικρά ή μεγάλα νοσήματα.
- Των δούλων Σου πού υποφέρουν από σωματικές αναπηρίες.
- Των δούλων Σου πού υποφέρουν από ψυχικές αναπηρίες.

- Μνήσθητι των αρχόντων και βοήθησον αυτούς να κυβερνούν χριστιανικά.
- Μνήσθητι, Κύριε, των παιδιών πού προέρχονται από προβληματικές οικογένειες.
- Των προβληματικών οικογενειών και των διαζευγμένων.
- Μνήσθητι, Κύριε, των ορφανών όλου του κόσμου, όλων των πονεμένων και των αδικημένων στην ζωή, όσων έχουν χάσει τούς συζύγους τους.

- Μνήσθητι, Κύριε, όλων των φυλακισμένων, των αναρχικών, των ναρκομανών, των φονέων, των κακοποιών, των κλεφτών, φώτισον και βοήθησον αυτούς να διορθωθούν.
- Μνήσθητι όλων των ξενιτεμένων.

- Όλων όσων ταξιδεύουν στην θάλασσα, στην ξηρά, στον αέρα και φύλαξον αυτούς.
- Μνήσθητι της Εκκλησίας μας, των πατέρων (κληρικών) της Εκκλησίας και των πιστών.
- Μνήσθητι, Κύριε, όλων των μοναστικών αδελφοτήτων, ανδρικών και γυναικείων, των γερόντων και των γεροντισσών και όλων των αδελφοτήτων και των αγιορειτών πατέρων.

- Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού είναι σέ καιρό πολέμου.
- Όσων καταδιώκονται στα βουνά και στους κάμπους.
- Όσων είναι σαν κυνηγημένα πουλάκια.

- Μνήσθητι των δούλων Σου πού άφησαν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ταλαιπωρούνται.
- Μνήσθητι, Κύριε, των φτωχών, αστέγων και προσφύγων.
- Μνήσθητι, Κύριε, όλων των εθνών, να τα έχεις στην αγκαλιά σου, να τα σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να τα φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο. Και την αγαπημένη μας Ελλάδα μέρα και νύκτα να την έχεις στην αγκαλιά σου, να την σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να την φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο.

- Μνήσθητι, Κύριε, των ταλαιπωρημένων εγκαταλελειμμένων, αδικημένων, δοκιμασμένων οικογενειών και δώσε πλούσια τα ελέη σου σ’ αυτές.
- Μνήσθητι των δούλων σου πού υποφέρουν από ψυχικά και σωματικά προβλήματα πάσης φύσεως.

- Μνήσθητι όσων βρίσκονται σέ απόγνωση, βοήθησε και γαλήνευσε τους.
- Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού ζήτησαν τις
προσευχές μας.
- Μνήσθητι και πάντων των απ’ αιώνος κεκοιμημένων και άνάπαυσον αυτούς.

 πηγή

Oι δοκιμασίες κάνουν καλό. Μη φοβηθείς. ( Γεροντας Παϊσιος )

Oι δοκιμασίες κάνουν καλό. Μη φοβηθείς. 

Ό Χριστός μας σαράντα μέρες αγωνίσθηκε στην ερημον, αλλά έπειτα Άγγελοι τον υπηρετούσαν. 

Είναι πολύ στοργικός ο Χριστός μας. 

Συχνά, για ωφέλειά μας, επιτρέπει και δυνατή λύπην. Για λίγο νοιώθουμε πώς μας εγκατέλειψε, αλλά μετά επειδή λυπάται, μας αγαπά, μας πνίγει το έλεος Του, ή στοργή Του. 

Μη φοβηθείς ποτέ, μόνον αγάπα τον Χριστό μας. 



Γεροντας Παϊσιος

πηγή

Τις τελευταίες δυνάμεις του τις αφιέρωσε για την σωτηρία του κόσμου!

Μια άλλη μαρτυρία καταγράφει ο γέροντας Χριστόδουλος, ηγούμενος της Ι. Μονής Κουτλουμουσίου στο βιβλιαράκι «Η παρουσία του Μοναχισμού στον σύγχρονο κόσμο» 

Ο γέροντας συνήθιζε να έρχεται στις αγρυπνίες της Μονής μας όπου καθόταν στο στασίδι απέναντι από την εφέστιο εικόνα μας, τη Φοβερά Προστασία. Οι αδελφοί επίσης τον επισκέπτονταν συχνά, καθώς βέβαια και πλήθος προσκυνητών, που φιλοξενούνταν στη Μονή μας. Όμως κάποια περίοδο -ήταν η χρονιά που είχε τα πρώτα συμπτώματα του καρκίνου- πέρασαν σαράντα ημέρες χωρίς να φανεί, χωρίς να ανοίγει την πόρτα της καλύβης, χωρίς να δώσει κανένα σημείο ζωής, γεγονός που μας δημιούργησε ανησυχία. Κάποια μέρα αποφάσισα και κατέβηκα μόνος μου στο καλύβι του. Κτύπησα την πόρτα, αλλά επειδή δεν έλαβα απάντηση, κατάφερα και την παραβίασα. Παρότι ήμουν ανήσυχος, από τη στιγμή της εισόδου μου παραδόξως με κατέλαβε μια απροσδιόριστη και ανεξήγητη ηρεμία. 

Μόλις έφθασα στο μικρό του δωμάτιο, τον είδα να κάθεται σε μαξιλάρι κατάχαμα, με τα χέρια ακουμπισμένα πάνω στο σοφρά. Στο πρόσωπό του είχε εμφανή σημεία εξαντλήσεως. Μπροστά του βρισκόταν ένα τσαμπί σταφύλι κι ένα αρτίδιο. Πρόσεξα ότι ο χώρος ανέδιδε μιαν άρρητη και πρωτόγνωρη ευωδία, και ότι υπήρχε διάχυτη γαλήνη. Πήρα πρώτος τον λόγο, και του ζήτησα συγνώμη και του εξήγησα πόσο είχαμε ανησυχήσει. Εκείνος με ηρεμία και απλότητα, με φωνή που μόλις έβγαινε από τα πνευμόνια του, είπε: Έκανα όλες αυτές τις μέρες νηστεία και προσευχή για τον κόσμο, και για τα επερχόμενα δεινά... Εξαντλήθηκα... Η Παναγία ήρθε και μου έδωσε αυτό το σταφύλι και τον άρτο... Δοκίμασε! Πήρα λίγο σταφύλι. Είχε το χρώμα του ροδίτη, με μια ιδιαίτερη γεύση και άρωμα που δεν είχα ξανασυναντήσει. Πώς ήταν γέροντα η Παναγία; τον ρώτησα. Τότε υποβασταζόμενος σηκώθηκε με δυσκολία, και μου έφερε μια μικρή εικόνα σε κορνίζα. Ήταν η Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα. Πάντοτε παρουσιάζεται σαν την Ιεροσολυμίτισσα μου είπε. Μιλήσαμε λίγο ακόμη και τον άφησα στην ησυχία του, γιατί έκρινα πως σε τέτοιες στιγμές δεν πρέπει να είναι κανείς αδιάκριτος».

πηγή

άλγος και έρως....

Όσοι ζούν την πνευματική ζωή με τον κοσμικό τρόπο
-δηλαδή όλο Πάσχα χωρίς να περάσουν πρώτα τη Μεγάλη Σαρακοστή , τη Σταύρωση-
αδύνατον είναι να αναστηθούν πνευματικά,
αδύνατο είναι να αγαπήσουν και τον Χριστό,
διότι δεν πόνεσαν οι ίδιοι,
για να νιώσουν τους πόνους του Χριστού για την Σωτηρία μας
και να γλυκαθούν από την αγάπη τού Χριστού,
να τρελαθούν από τον θείο έρωτα,
απορροφημένοι πια στον Ουρανό.

γ.Παϊσιος

πηγή

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Επί 11 χρόνια κοντά του ο Ιερομόναχος Δαβίδ αφηγείται ζωντανά περιστατικά

Συγκινητική η παρουσία του κόσμου

Γράφει ο Γιώργος Σωμαράκης

Προ εκπλήξεως πιάστηκαν οι υπεύθυνοι της Ενωμένης Ρωμηοσύνης, με τον κόσμο να έχει κατακλύσει την αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου της Ιεράς Μητροπόλεως, παρότι η αφόρητη ζέστη δημιούργησε ένα αφιλόξενο περιβάλλον. Ασφυκτικά γεμάτο, όρθιοι στους διαδρόμους και στις πόρτες οι πολίτες της Έδεσσας και όχι μόνο –είχε κόσμο από Σκύδρα, Αριδαία αλλά και από  τα γύρω χωριά- περίμεναν υπομονετικά να ακούσουν λόγια για τον γέροντα Παΐσιο αλλά και να παρακολουθήσουν το video που είχε ετοιμάσει το σωματείο και διέμεινε εντελώς δωρεάν σε cd σε όλον τον κόσμο στο τέλος της εκδήλωσης. Βέβαια αν και το οπτικοακουστικό αυτό υλικό είναι διάρκειας περίπου μιας ώρας λόγο του πολύ κόσμου παρουσιάστηκαν επιλεκτικά κάποια αποσπάσματα.

Στην μνήμη του λαού μας ως Άγιος

Κατά την έναρξη της εκδήλωσης και με την παρουσία του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, κ.κ. Ιωήλ έγινε το καλωσόρισμα από εκπρόσωπο του σωματείου και μεταξύ άλλων ειπώθηκε: «…Εκ μέρους της Ενωμένης Ρωμηοσύνης σας καλωσορίζω στην σημερινή μας μικρή εκδήλωση αφιέρωμα στην μνήμη του γέροντος Παϊσίου, του Αγιορείτου, ενός ασκητή που έχει καταγραφεί στην μνήμη μας και στην μνήμη του λαού μας ως Άγιος. Η Ενωμένη Ρωμηοσύνη είχε την χαρά και την ευλογία να γράψει πριν από λίγα χρόνια έναν οπτικοακουστικό δίσκο με τον βίο του γέροντος Παϊσίου. Απόσπασμα αυτού του δίσκου θα παρακολουθήσουμε σήμερα και κατά την έξοδό σας θα πάρετε δωρεάν. Πριν από αυτό όμως θα έχουμε την ευλογία να ακούσουμε λόγο ωφέλιμο, από το περιβόλι της Παναγίας, από τον Ιερομόναχο πατέρα Δαβίδ, από το Ιερόν Κελίον των Αρχαγγέλων του Αγίου Όρους. Θα ήθελα όμως πρώτα να καλέσω στο βήμα τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας, Πατέρα Ιωήλ, για έναν χαιρετισμό και να ευλογήσει την εκδήλωσή μας».

Με τα δυο μου χέρια την ευλογώ

«Χαίρομαι ιδιαίτερα γι’ αυτή την εκδήλωση που γίνεται στην αίθουσα της Μητροπόλεως όπου συχνά πυκνά ακούγονται Πνευματικοί Λόγοι», είπε ο Σεβασμιώτατος, ο οποίος επίσης χάρηκε που η Ενωμένη Ρωμηοσύνη, παρ’ όλο που η έδρα της είναι στην Θεσσαλονίκη, έχει τόσες δραστηριότητες και στην έδεσσα. Μίλησε ακόμη για τον  Αγιορείτη Δαβίδ, ο οποίος είναι ένας εκλεκτός κληρικός και είναι ευτυχής που ανήκει στο δυναμικό της Μητροπόλεως. Ο Μητροπολίτης  Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, κ.κ. Ιωήλ, έχει γνωρίσει τον πατέρα Παΐσιο και είχε και καλές εμπειρίες  και αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που χαίρεται ιδιαίτερα γι’ αυτήν την εκδήλωση και όπως τόνισε: «με τα δυο μου χέρια την ευλογώ κι εύχομαι το σωματείο της Ενωμένης Ρωμηοσύνης να αυξάνει και να πληθύνει και να κάνει πάντα τέτοιες καλές εκδηλώσεις για την υποδομή των ανθρώπων».

Οι εμπειρίες του Ιερομόναχου Δαβιδ

Αφού ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη και την Ενωμένη Ρωμηοσύνη ο Ιερομόναχος πατέρας Δαβίδ προχώρησε στην αφήγηση δικών του εμπειριών από την συχνή επαφή του με τον γέροντα Παΐσιο. 

 «Βλέπουμε μέσα στην Αγία Γραφή ότι όλοι σχεδόν οι Προφήτες ήταν συνυφασμένοι με την ζωή και την ιστορία της θλίψης και τις χαρές του Έθνους του Ισραήλ. Προφήτεψαν τις καταστροφές που θα έρχονταν, λόγο της αποστασίας τους από τον ζώντα Θεό. Προφήτεψαν την Παλιγγενεσία του  Έθνους τους. Πολλοί Προφήτες έζησαν αυτές τις καταστροφές, ζυμώθηκαν με αυτόν τον ανυπότακτο λαό και ταλαιπωρήθηκαν μαζί του. Δεν ήσαν αδιάφοροι αντιεισαγγελείς αυτών των τιμωριών. Αυτή είναι η ζωή του κάθε Προφήτη. Το Προφητικό κάλεσμα μέσα από την εκκλησία ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει….

Όμως το προφητικό κάλεσμα έχει μεγαλύτερη ευρύτητα και αφορά όλη τη ζωή του λαού. Με αυτήν την διάσταση δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Είναι από τα υψηλά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Η μορφή του Κοσμά του Αιτωλού ήταν καταλυτική για την ιστορία του έθνους μας. Είναι ο Προφήτης της Ρωμηοσύνης που με το μαρτυρικό του αίμα ζωοποίησε τις σκλαβωμένες ψυχές των ρωμηών. Τα Προφητικά του λόγια τα κράτησαν μέσα στις ψυχές τους πολλές γενιές ρωμηών. Πολλά πράγματα ακόμη τα αναμένουμε να γίνουν. Μίλησε για το μικρό και μεγάλο Ρωμαίικο. Μίλησε για τον προεδρικό στρατό που θα πορεύεται για την πόλη. Μίλησε για τους φόρους που θα βάλουν στα κοτέτσια και στα παράθυρα των σπιτιών, για την τηλεόραση, για το τηλέφωνο, για την εκδήλωση άλλων γεγονότων που άλλα έγιναν και άλλα αναμένονται να γίνουν.

Λένε οι Άγιοι Πατέρες ότι του Προφήτη τα λόγια μόνο ένας άλλος Προφήτης μπορεί να τα ερμηνεύσει. Αυτό το αισθάνθηκα κι εγώ στο προαύλιο της Παναγούδας όταν ακούγαμε τον Πατέρα Παΐσιο να μας δίνει την ορθή ερμηνεία για τα εξαμίλια που αναφέρει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Από πολλούς πολλά έχουν αναφερθεί για το ποια είναι αυτά τα εξαμίλια. Αλλά ο νέος Προφήτης της ρωμηοσύνης, ο μακαριστός γέροντας έδωσε την αληθινή εξήγηση, κάτι το οποίο το ζούμε σήμερα εμφανώς μέσα από τις ταλαιπωρίες του ελληνικού έθνους.

Θυμάμαι που μας ανέφερε τον ενθουσιασμό του για το βιβλίο του υπουργού Ν. Μάρτη περί μακεδονικού θέματος το πόσο σωστά έχει αναπτύξει αυτό το θέμα… γι’ αυτό είχε αναρτήσει στο δωμάτιό του εκεί που υποδεχόταν τον κόσμο την προφητεία του Προφήτου Αργύρου για τους Μακεδόνες.

Τον θυμάμαι να κρατάει το τετράδιο του Αγίου Αρσενίου… Για τα σημεία των καιρών πολλοί έχουν ωφεληθεί αλλά και πολλοί έχουν παρεξηγήσει.

Στην εποχή μας για την ρωμηοσύνη, αυτήν την κοινωνία των εθνών που έχουν ως σύμβολο ενότητας την ορθοδοξία, για το ελληνικό έθνος αλλά και ειδικά για την πορεία της εκκλησίας μίλησε μόνο ο γέροντας Παΐσιος…

Λένε οι Πατέρες ότι τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος όταν δίδονται υπάρχει μια φυσική υποδοχή, δηλαδή μια φυσική κλίση ένα υπόστρωμα του φυσικού χαρίσματος. Για παράδειγμα το κάλεσμα της κυβερνήσεως γίνεται σε ψυχές που είναι ιδιαίτερα ηγεμονικές, το κάλεσμα της Σοφίας σε ψυχές που είναι ιδιαίτερα οξυδερκείς και νοήμονες… εννοείται ότι όλη αυτή η ποικιλία των ψυχών έχει περάσει μέσα από την κάθαρση και τον φωτισμό.

Βλέπουμε για παράδειγμα τον Μέγα Βασίλειο να μην περιορίζει το ενδιαφέρον του μόνο στην Καισάρεια, ενδιαφερόταν για το πώς πορευόταν οικουμενικά η εκκλησία, γι’ αυτό τον ονομάζουμε οικουμενικό Διδάσκαλο.

Ερχόμενοι στην περίπτωση του μακαριστού γέροντα πρέπει να θυμηθούμε ότι από τις πρώτες μέρες που γεννήθηκε έζησε την προσφυγιά. Έχασε την πατρίδα του, πήγε στο στρατό και πολέμησε για τις αξίες της ελληνικής φυλής μέσα στην παραζάλη του εμφυλίου πολέμου.

Πόνεσε για το λαό του Θεού, προσευχήθηκε υπέρ αυτού. Δεν περιορίστηκε στον προσωπικό του αγιασμό γι’ αυτό και ο Χριστός μας τον ανέδειξε νέο Προφήτη της Ρωμηοσύνης, μια συνέχεια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Τα λόγια του παρηγορούν πλήθος ανθρώπων σε πολλά έθνη. Μπορώ να πω ότι η Αγία μορφή του ενώνει όλη την Ορθόδοξη Οικουμένη, μιλάει στην καρδιά όλων των Χριστιανών.

Θυμάμαι μια άλλη φορά που μας μίλαγε για τις δύσκολες ημέρες που θα έρθουν τις οποίες θα ζήσετε εσείς μας έλεγε.

Στο τέλος όλων αυτών ο ΘΕΟΣ θα βοηθήσει την Ελλάδα, μάλιστα θα φτάσουν τα έθνη να λένε μα τόσο πολύ ο Θεός αγαπάει την Ελλάδα και την βοηθάει; Βέβαια αυτή η βοήθεια του Θεού δεν είναι επειδή το αξίζουμε και για την αρετή μας αλλά για τα αίματα που έχυσαν οι πρόγονοί μας και περισσότερο οι ψυχές των Αγίων και της μάνας μας της Παναγίας …

Προσωπικά εύχομαι, ύστερα από το διεθνές ρεζίλι που ζούμε τώρα να ευαισθητοποιηθεί ό Έλληνας χριστιανός και να αποδώσει καρπούς μετανοίας διότι όλοι μας έχουμε ξεφύγει υπέρμετρα. Βλέπω ότι ο βίος και τα λόγια του μακαριστού γέροντα συγκινούν πλήθος καρδιών.

Πολλοί άνθρωποι γνώρισαν μέσα από αυτόν τον Θεό, μεταμορφώθηκε όλη η ζωή τους. Έχω γνωρίσει αρκετές τέτοιες περιπτώσεις.

Η μορφή του γέροντα λέει πολλά από μόνη της ιδιαίτερα τα χαρακτηριστικά του μάτια, με πολύ πόνο για τον λαό του θεού.

Εύχομαι η μορφή του, ο βίος του και τα λόγια του σύγχρονου Αγίου να ενδυναμώσουν πολλές ψυχές προς την μετάνοια και να τις ξεδιψάσουν με την χάρη του Χριστού  που τόσο ξεπήδησε πάνω του.

Ζωντανά περιστατικά τα οποία ζήσαμε τα 11 αυτά χρόνια κοντά του είναι πάρα πολλά και μερικά από αυτά που δεν υπάρχουν στα βιβλία.

Όταν πήγα μικρό παιδί στο Άγιο Όρος στις 3 Ιουνίου του ‘83 ήταν πρώτη φορά που τον συνάντησα. Όταν με είδε με ρώτησε πού πηγαίνω. Του είπα στον γέροντα Παΐσιο. Μου λέει δεν είναι εδώ παιδί μου λείπει. Του λέω γέροντα εσείς είσαστε. Μου απαντάει αμέσως, πήγες στον Άγιό σου στην Θεσσαλονίκη να προσκυνήσεις; Του λέω γέροντα δεν πρόλαβα να πάω και αμέσως μετά μου απαντάει τι κάνει ο φίλος μου ο πάτερ Νικόδημος στην Πάτρα ο πατριώτης σου.

Θυμάμαι πολλές φορές με πολύ έξυπνους τρόπους προσπαθούσε να διορθώσει και εμάς αλλά και τους προσκυνητές που πήγαιναν κοντά του.

Όταν ήθελα να αφήσω το σχολείο ο γέροντας διέβλεψε ότι δεν πρέπει να αφήσω το σχολείο και όταν πήγα να του πω ότι σκέφτομαι αυτό το πράγμα πριν του πω με ρώτησε, ήρθες να με ρωτήσεις ή να μου αναγγείλεις αυτό που έχεις αποφασίσει. Λέω γέροντα θέλω να μου πείτε εσείς τι να κάνω και με ρώτησε έτσι χαριέστατα, η σχολή σας έχει ψυγείο;… έχει απαντάω… κατάψυξη έχει;.. έχει, ΄΄θα πάρεις τις σκέψεις σου αυτές που θες να τελειώσεις την σχολή θα τις βάλεις στην κατάψυξη και αφού τελειώσεις την τρίτη λυκείου τότε θα τις φέρεις να ξεπαγώσουνε και να δούμε τι θα κάνεις΄΄.

Ήρθε ένας επισκέπτης με άσχημες σκέψεις και τον προτρέψαμε να έχει έναν πνευματικό, να εξομολογείται, να μιλάει και άρχισε να μας ειρωνεύεται. Τι χρειάζεται η εξομολόγηση έλεγε. Τον πήγα στον γέροντα. Όταν πήγαμε σκάλιζε τον κήπο του, τον ρωτήσαμε, γέροντα τι κάνετε και απάντησε, εξομολογώ τον κήπο μου, όταν τον εξομολογώ βγάζει πολύ καλά πράγματα και κάνω και εξαγωγές, όταν τον αφήνω αξομολόγητο δεν κάνει προκοπή και ταλαιπωρούμαι…

Ήταν μια παρέα και έβγαλε ο γέροντας να κεράσει ένα λουκούμι, όταν έφτασε στον τελευταίο το λουκούμι το έριξε κάτω, το πάτησε, το λέρωσε και του είπε πάρτο να το φας. Λέει γέροντα είναι λερωμένο δεν μπορώ να το φάω. Αυτό το λουκούμι σου αξίζει έτσι λερωμένο γιατί εσύ γράφεις άσχημα πράγματα και λερώνεις τη νεολαία μας. Μάθαμε ότι ήταν σεναριογράφος και έγραφε άσχημα σενάρια και λέρωνε τη νεολαία μας.

Κάποτε ήρθε μια παρέα από την Αθήνα νομίζοντας ότι θα δουν κάποιον μάγο ή φακίρη. Ο γέροντας κατάλαβε την σκέψη τους και έτσι έξω από το κελί του βρήκαν μια ταμπέλα: «ζωολογικός κήπος κλειστός, η μαϊμού λείπει»

Στις 19 Ιανουαρίου του 1994 ήταν η τελευταία φορά που τον συνάντησα στο μοναστήρι της Σουρωτής. Με συνάντησε στο πλοίο ένα παιδί που είχε καρκίνο και είχε τρεις μήνες ζωής. Τον πήγα στην Σουρωτή. Όταν είδε τον γέροντα άρχισε να κλαίει με λυγμούς και τον αγκάλιασε. Πρώτη φορά συναντιόντουσαν και του είπε: «Γιώργο, παιδί μου, από το ίδιο πράγμα υποφέρω και εγώ, αλλά επειδή εσύ είσαι καλό παιδί, και είσαι φιλότιμο παιδί και αγαπάς και την Παναγία, η Παναγία θα σε κάνει καλά και θα ζήσεις, μην φοβάσαι, έχε πίστη. Είναι παντρεμένος σήμερα με τρία παιδάκια. Ο καρκίνος εξαφανίστηκε. Μας επισκέπτεται στο Άγιον Όρος.

Το πρώτο περιστατικό που είχα ζήσει στο Άγιον Όρος ήταν με ένα παιδάκι αυτιστικό. Όταν πήγε στον γέροντα ο πατέρας του παιδιού τον παρακάλεσε με την προσευχή του να τον βοηθήσουν. Ο γέροντας είπε ότι δεν έχει τίποτα και αστειευόμενος το έσπρωξε κάτω στο χώμα. Όταν σηκώθηκε από κάτω είναι όπως είμαστε όλοι μας. Σήμερα είναι στην Πάτρα παντρεμένος με δύο παιδάκια και δουλεύει στο πανεπιστήμιο.

Ένας άρρωστος με ελεφαντίαση. Ήταν δύσκολα να πάει στον γέροντα όμως είπε ότι ήταν ανάγκη.  Όταν τον είδε ο γέροντας έκανε χιούμορ… βρε παιδί μου του είπε είσαι σαν κινητό κρεοπωλείο. Κάθε φορά τον ακουμπούσε στο σημείο που είχε το πρόβλημα. Όταν τον είδαμε ξανά θεωρήσαμε ότι ήταν άλλος επισκέπτης. Ήρθε φυσιολογικός άνθρωπος.

Κάποτε συνάντησα έναν ταξιτζή. Είχε την δική του εμπειρία… προσπαθούσαν χρόνια να κάνουν παιδιά. Πήγε η γυναίκα του στην Σουρωτή, είχε πολύ κόσμο και περίμενε στην σειρά της και όταν τον είδε έκανε τα παράπονά της που δεν μπορούσανε να κάνουνε παιδιά. Θέλεις να κάνεις παιδί, την ρώτησε; Κάνε κάνα δυο τώρα και βλέπουμε. Μετά από μερικές μέρες διεγνώσθη ότι ήταν έγκυος και με δίδυμα.

Έλεγε σε πολλούς ανθρώπους το όνομά τους και δεν μας έκανε εντύπωση πλέον.

Σε κάποιον κληρικό τον καλωσόρισε ο γέροντας και του είπε καλώς τον Φίλλιπο. Λέει πάτερ Κώστα με λένε. Εγώ θέλω να σε λέω Φίλλιπο, πειράζει; Όχι γέροντα άλλα Κώστα με βαπτίσανε. Μετά από λίγα χρόνια έγινε κληρικός και στην χειροτονία τον ονόμασαν Φίλλιπο….

Την ευχή του να έχουμε.

Εφημ. ΄΄Πέλλα news΄΄, Σκύδρα.

Ὁ γέροντας Παΐσιος γιὰ τὴ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τις σελίδες 53-58 τοῦ βιβλίου: "Γέροντος Παϊσιου Ἁγιορειτου, Λόγοι β΄, Πνευματικὴ ἀφύπνιση"
 - Γέροντα, στὴν Ἁγία Γραφὴ λέει ὅτι ἡ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δὲν συγχωρεῖται. Ποιὰ εἶναι ἡ βλασφημία αὐτή;
- Βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γενικὰ εἶναι ἡ περιφρόνηση στὰ θεία, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει, ἐννοεῖται, τὰ λογικά του. Τότε εἶναι καὶ ἔνοχος. Π.χ. ἕναν πού μου εἶπε «ἄντε κι ἐσὺ καὶ οἱ θεοί σου...», τοῦ ἔδωσα μία σπρωξιὰ καὶ τὸν τίναξα πέρα, γιατί αὐτὸ ἦταν βλασφημία. Ἢ περνᾶνε δύο ἔξω ἀπὸ μία Ἐκκλησία. Ὁ ἕνας κάνει τὸν σταυρό του καὶ λέει καὶ στὸν ἄλλο «κᾶνε, εὐλογημένε, κι ἐσὺ τὸν σταυρό σου...» καὶ αὐτὸς ἀντιδρᾶ: «Ἄντε κι ἐσὺ ποὺ θὰ κάνω τὸν σταυρό μου!». Αὐτὴ ἡ περιφρόνηση εἶναι βλασφημία.
Ἀδύνατον ἑπομένως σὲ ἕναν εὐλαβῆ ἄνθρωπο νὰ ὑπάρχει βλασφημία. Ἄλλα καὶ ἡ ἀναίδεια εἶναι βλασφημία κατὰ τοῦ Ἅγιου Πνεύματος. Ὁ ἀναιδὴς διαστρέφει ἡ καταπατάει λ.χ. μία εὐαγγελικὴ ἀλήθεια, γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν πτώση του. Δὲν σέβεται τὴν ἀλήθεια, τὴν πραγματικότητα, ἄλλα τὴν τσαλακώνει ἐν γνώσει του• τσαλαπατάει ἕνα ἱερὸ πράγμα. Καὶ αὐτὸ σιγὰ-σιγὰ γίνεται πλέον κατάσταση. Στὴν συνέχεια ἀπομακρύνεται ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ ἄνθρωπος δέχεται ἐπιδράσεις δαιμονικές. Καὶ ἂν δὲν μετανοήσει, τί ἐξέλιξη θὰ ἔχει... Θεὸς φυλάξοι!
Ὅταν ὅμως ἕνας θυμώσει καὶ βλασφημήσει ἀκόμη καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, αὐτὴ ἡ βλασφημία δὲν εἶναι ἀσυγχώρητη, γιατί ὁ ἄνθρωπος δὲν πιστεύει τὴν βρισιὰ ποὺ εἶπε, ἄλλα τὴν εἶπε, ἐπειδὴ ἐκείνη τὴν στιγμή, πάνω στὸν θυμό του, ἔχασε τὸν....

 ἔλεγχο τοῦ ἑαυτοῦ του, καὶ ἀμέσως μετανοιώνει. Ὁ ἀναιδὴς ὅμως δικαιολογεῖ τὸ ψέμα, γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν πτώση του. Ὅποιος δικαιολογεῖ τὴν πτώση του, δικαιολογεῖ τὸν διάβολο.

- Γέροντα, πῶς δικαιολογεῖ τὴν πτώση του;
- Μπορεῖ νὰ θυμηθεῖ κάτι ποὺ λέχθηκε πρὶν ἀπὸ δέκα χρόνια γιὰ ἄλλη περίπτωση καὶ νὰ τὸ παρουσίαση σὰν παράδειγμα, γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὸν ἑαυτό του. Οὔτε ὁ διάβολος, ὁ μεγαλύτερος δικηγόρος, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ σκεφθεῖ κάτι τέτοιο ἐκείνη τὴν ὥρα.

- Καὶ πῶς νιώθει αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος;

- Πῶς νιώθει; Δὲν ἔχει ἀνάπαυση ποτέ. Ἐδῶ καὶ δίκαιο νὰ ἔχει κανείς, ὅταν πάει νὰ δικαίωση τὸν ἑαυτό του, πάλι ἀνάπαυση δὲν ἔχει, πόσο μᾶλλον νὰ μὴν ἔχει δίκαιο καὶ νὰ δικαιολογεῖ τὴν πτώση του μὲ ἀναιδέστατο τρόπο. Γι' αὐτό, ὅσο μποροῦμε, νὰ προσέχουμε τὴν ἀναίδεια καὶ τὴν περιφρόνηση ὄχι μόνον πρὸς τὰ θεία ἄλλα καὶ πρὸς τὸν πλησίον μας, διότι εἶναι εἰκόνα θεοῦ.

Οἱ ἀναιδεῖς ἄνθρωποι βρίσκονται στὸ πρῶτο στάδιο τῆς βλασφημίας κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐκεῖνοι ποὺ περιφρονοῦν τὰ θεία βρίσκονται στὸ δεύτερο, καὶ στὸ τρίτο βρίσκεται ὁ διάβολος.

- Γέροντα, ὅταν μιλοῦν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας ἡ κατὰ τοῦ Μοναχισμοῦ κ.λπ., τί πρέπει νὰ κάνη κανείς;

- Κατ' ἀρχάς, ἂν κάποιος μιλάει ἄσχημα λ.χ. γιὰ σένα ὡς ἄτομο, δὲν πειράζει. Νὰ σκεφθεῖς: «Τὸν Χριστό, ποὺ ἦταν Χριστός, Τὸν ἔβριζαν, καὶ δὲν μιλοῦσε• ἐμένα ποῦ εἶμαι ἁμαρτωλὸς τί μου ἀξίζει;». Ἂν ἔρχονταν νὰ βρίσουν ἐμένα ὡς ἄτομο, δὲν θὰ μὲ πείραζε καθόλου. Ἄλλα, ὅταν μὲ βρίζουν ὡς μοναχό, βρίζουν καὶ ὅλο τὸν θεσμὸ τοῦ Μοναχισμοῦ, γιατί ὡς μοναχὸς δὲν εἶμαι ἀνεξάρτητος, καὶ πρέπει νὰ μιλήσω. Σὲ τέτοιες περιπτώσεις πρέπει κανεὶς νὰ τοὺς ἀφήσει λίγο νὰ ξεσπάσουν καὶ ὕστερα νὰ τοὺς πεῖ δύο κουβέντες.

Κάποτε στὸ λεωφορεῖο μία γυναίκα ἔβριζε τοὺς παπάδες. Τὴν ἄφησα νὰ ξεσπάσει καί, ὅταν σταμάτησε, τῆς εἶπα: «Ἔχουμε ἀπαιτήσεις ἀπὸ τοὺς παπάδες, ἄλλα καὶ αὐτοὺς δὲν τοὺς ἔρριξε ὁ Θεὸς μὲ τὰ ἀλεξίπτωτα. Εἶναι ἄνθρωποι καὶ ἔχουν ἀνθρώπινες ἀδυναμίες. Μπορεῖς ὅμως νὰ μοῦ πεῖς, μία μητέρα σὰν ἐσένα βαμμένη, μὲ κάτι νύχια σὰν τὸ γεράκι, τί παιδὶ θὰ γέννηση καὶ πῶς θὰ τὸ ἀναθρέψει; Καὶ παπὰς καὶ καλόγερος νὰ γίνει, πῶς θὰ εἶναι;».

Θυμᾶμαι, μία ἄλλη φορᾶ, ὅταν ταξίδευα μὲ τὸ λεωφορεῖο ἀπὸ τὴν Ἀθήνα γιὰ τὰ Γιάννενα, ἦταν ἕνας ποὺ δὲν σταμάτησε σὲ ὅλο τὸν δρόμο νὰ κατηγορεῖ ἕναν μητροπολίτη ποὺ εἶχε δημιουργήσει τότε κάτι προβλήματα. Τοῦ εἶπα κάνα-δυὸ κουβέντες καὶ μετὰ ἔκανα εὐχή. Ἐκεῖνος συνέχιζε. Ὅταν φθάσαμε στὰ Γιάννενα καὶ κατεβήκαμε, τὸν πῆρα λίγο παράμερα καὶ τοῦ λέω: «Μὲ γνωρίζεις ποιὸς εἶμαι;». «Ὄχι», μοῦ λέει. «Πῶς τότε κάθεσαι καὶ λὲς τέτοια πράγματα; Ἐγὼ μπορεῖ νὰ εἶμαι πολὺ χειρότερος ἀπὸ τὸν τάδε ποὺ βρίζεις, μπορεῖ ὅμως νὰ εἶμαι καὶ ἕνας ἅγιος. Πῶς κάθεσαι ἐσὺ καὶ λὲς μπροστά μου πράγματα ποὺ δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ ὅτι τὰ κάνουν οὔτε καὶ οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι; Κοίταξε νὰ διορθωθεῖς, γιατί θὰ φᾶς σκαμπίλι δυνατὸ ἀπὸ τὸν Θεὸ - γιὰ τὸ καλό σου φυσικά». Τὸν εἶδα μετά, ἄρχισε νὰ τρέμει. Ἄλλα καὶ οἱ ἄλλοι κατάλαβαν, ὅπως εἶδα ἀπὸ μία ἀναταραχὴ ποὺ δημιουργήθηκε.

- Βλέπεις νὰ βρίζουν τὰ ἅγια καὶ ὁ ἄλλος δὲν λέει τίποτε. Σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση ἡ πραότητα εἶναι δαιμονική. Μία φορὰ ποὺ ἔβγαινα ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος, συνάντησα στὸ καράβι καὶ ἕναν ποὺ εἶχε φύγει ὁ καημένος ἀπὸ τὸ Ψυχιατρεῖο καὶ εἶχε ἔρθει στὸ Ὅρος. Φώναζε καὶ ἔβριζε συνέχεια ὅλους τους μεγάλους, τοὺς κυβερνῆτες, τοὺς γιατρούς... «Τόσα χρόνια, ἔλεγε, μὲ τάραξαν στὰ ἠλεκτροσὸκ καὶ στὰ χάπια. Ἐσεῖς περνᾶτε καλά. Ἔχετε τὴν καλοπέρασή σας, τὰ αὐτοκίνητά σας. Ἔμενα ἀπὸ δώδεκα χρονῶν ἡ μάνα μου μ' ἔστειλε σ' ἕνα νησί. Εἴκοσι πέντε χρόνια γυρίζω ἀπὸ τρελλοκομεῖο σὲ τρελλοκομεῖο». Ἔβριζε ὅλα τὰ κόμματα καὶ μετὰ ἄρχισε νὰ βρίζει Χριστὸ καὶ Παναγία. Σηκώνομαι ἐπάνω, «πάψε, τοῦ λέω• δὲν ὑπάρχει καμμιὰ ἀρχὴ ἐδῶ μέσα;». Θίχθηκε, φαίνεται, ὁ συνοδὸς τοῦ - πρέπει νὰ ἦταν χωροφύλακας - καὶ τὸν συμμάσε λίγο. Εἶχε πεῖ ὅλο τὸ πρόβλημα τοῦ φωνάζοντας καὶ βρίζοντας. Τὸν πόνεσα. Μετὰ ἦρθε, μοῦ φίλησε τὸ χέρι. Τὸν φίλησα. Εἶχε δίκαιο. Ὅλοι λίγο-πολὺ ἔχουμε τὸ μερίδιό μας. Ἤμουν καὶ ἐγὼ αἰτία ποὺ ἔβριζε ὁ καημένος. Ἂν εἶχα πνευματικὴ κατάσταση, θὰ τὸν εἶχα κάνει καλά.
- Πόσο εἶχαν ἀπογοητευθεῖ οἱ Φαρασιῶτες, τότε μὲ τὴν Ἀνταλλαγή, ὅταν ἔρχονταν μὲ τὸ καράβι στὴν Ἑλλάδα! Δύο ναῦτες μάλωναν καὶ ἔβριζαν τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία. Τοὺς φάνηκε πολὺ βαρύ! Σοὺ λέει: «Ἕλληνες, Χριστιανοί, νὰ βρίζουν τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία!». Τοὺς ἅρπαξαν καὶ τοὺς πέταξαν στὴν θάλασσα. Εὐτυχῶς ἤξεραν κολύμπι καὶ γλύτωσαν. Ἀκόμη καὶ ὅταν βρίζουν κάποιον ἄνθρωπο, πρέπει νὰ τὸν ὑπερασπίσουμε, πόσο μᾶλλον τὸν Χριστό!

Ἦρθε ἕνα παιδὶ στὸ Καλύβι ποὺ κούτσαινε, ἄλλα λαμποκοποῦσε τὸ προσωπάκι του. Λέω: «Κάτι γίνεται ἐδῶ, γιὰ νὰ λάμπει ἔτσι ἡ θεία Χάρις!». Τὸν ρώτησα «τί κάνεις κ.λπ.» καὶ μοῦ εἶπε τί συνέβη. Κάποιος, ἕνα θηρίο μέχρι ἐκεῖ πάνω, ἔβριζε τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία καὶ τὸ παιδὶ ὅρμησε ἐπάνω του, γιὰ νὰ σταματήσει. Ἐκεῖνος τὸ ἔβαλε κάτω, τὸ τσαλαπάτησε, τοῦ σακάτεψε τὰ πόδια, καὶ μετὰ τὸ καημένο κούτσαινε. Ὁμολογητής! Τί τράβηξαν οἱ Ὁμολογητές, οἱ Μάρτυρες!

- Γέροντα, μερικοὶ εὐλαβεῖς νέοι δυσκολεύονται στὸν στρατὸ μὲ αὐτοὺς ποὺ βρίζουν. Τί νὰ κάνουν;

- Θέλει διάκριση καὶ ὑπομονή. Ὁ Θεὸς θὰ βοηθήσει. Ὁ ἀσυρματιστὴς ποὺ ὑπηρετούσαμε μαζὶ στὸν στρατὸ ἦταν ἕνας γιατρὸς ἄπιστος, βλάσφημος. Κάθε μέρα ἐρχόταν στὴν μονάδα Διοικήσεως, νὰ μοῦ κάνη πλύση ἐγκεφάλου! Μοῦ ἔλεγε τὴν θεωρία τοῦ Δαρβίνου κ.λπ., κάτι πράγματα χαμένα, βλάσφημα τελείως. Μετὰ ὅμως ἀπὸ κάποιο περιστατικὸ κατάλαβε μερικὰ πράγματα. Μία φορὰ ἤμασταν σὲ μία ἐπιχείρηση καὶ εἴχαμε φορτωμένα σὲ ἕνα μεγάλο μουλάρι τὸν ἀσύρματο καὶ τὸ φορεῖο. Σὲ ἕναν κατήφορο, ἐπειδὴ γλιστροῦσε πολύ, ἐγὼ ἐπίανα ἀπὸ τὴν οὐρὰ τὸ ζῶο καὶ ὁ γιατρὸς τραβοῦσε τὸ καπίστρι. Σὲ μία στιγμή, πῶς ἄγγιξε τὸ φορεῖο λίγο τὰ αὐτιὰ τοῦ ζώου, καὶ δίνει μία τὸ ζῶο καὶ μὲ χτυπάει δυνατὰ μὲ τὰ πισινά του πόδια• μὲ πέταξε πέρα. Σὲ λίγο συνῆλθα καὶ εἶδα ὅτι περπατοῦσα! Τὸ μόνο ποὺ θυμόμουν ἦταν ὅτι φώναξα «Παναγία μου!». Τίποτε ἄλλο. Τὰ σημάδια ἀπὸ τὰ πέταλα τοῦ ζώου ἦταν πάνω μου. Ἐδῶ τὸ στῆθος ἦταν ὅλο μαῦρο. Μὲ τόση δύναμη μὲ χτύπησε τὸ ζῶο! Τὰ ἔχασε ὁ γιατρὸς ποὺ μὲ εἶδε νὰ περπατῶ! Συνεχίσαμε τὸν δρόμο μας. Λίγο πιὸ πέρα στραβοπάτησε ὁ γιατρὸς σὲ μία πέτρα, ἔπεσε κάτω καὶ δὲν μποροῦσε νὰ σηκωθεῖ νὰ περπατήσει. Ἄρχισε νὰ φωνάζει: «Παναγία μου, Χριστέ μου»! Σοὺ λέει: «Τώρα ὅλοι θὰ μὲ ἐγκαταλείψουν πάει, τί θὰ γίνω; Ποιὸς θὰ μὲ βοηθήσει;». Φοβόταν μὴν τὸν πιάσουν. «Μὴ στενοχωριέσαι, τοῦ λέω, θὰ καθήσω μαζί σου. Ἂν πιάσουν ἐμένα, θὰ πιάσουν κι ἐσένα». Ὁ καημένος μετὰ σκέφθηκε: «Ὁ Ἀρσένιος ἐνῶ τὸν πέταξε πέρα τὸ ζῶο, δὲν ἔπαθε τίποτε, καὶ ἐγὼ λίγο στραβοπάτησα καὶ δὲν μπορῶ νὰ περπατήσω!». Σὲ λίγο σηκώθηκε, ἄλλα κούτσαινε καὶ τὸν κρατοῦσα, γιὰ νὰ περπατήσει. Οἱ ἄλλοι εἶχαν προχωρήσει. Πῆρε ἕνα μάθημα καὶ συνῆλθε μετά. Κάθε μέρα ἔλεγε κάτι βλασφημίες, καὶ τότε, πάνω στὸν κίνδυνο, φώναζε «Παναγία μου! Παναγία μου!». Τὸν βόλεψε ἡ Παναγία!

Ἕνας ἄλλος, μοτοσικλετιστὴς ἦταν στὸν στρατό, δύο φορὲς εἶχε σπάσει τὸ πόδι του καὶ πάλι συνέχιζε νὰ βρίζει.

- Δὲν τοῦ λέγατε τίποτε, Γέροντα;
- Τί νὰ τοῦ πῶ; Ἐδῶ δὲν τοῦ ἔλεγα τίποτε καὶ ἐκεῖνος ἔβριζε συνεχῶς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία ἐπίτηδες, γιὰ νὰ μὲ στενόχωρη. Μετὰ τὸ κατάλαβα καὶ ἔκανα μόνον εὐχή. Καὶ νὰ δεῖτε, ἐνῶ πρῶτα ἔβριζαν καὶ αὐτὸς καὶ οἱ ἄλλοι στὰ καλὰ καθούμενα, ὕστερα, ὅταν δυσκολεύονταν σὲ κάτι καὶ πήγαιναν νὰ βρίσουν, δάγκωναν τὴν γλώσσα τους! Εἶναι καλύτερα, ἂν ἕνας βρίζει, βλασφημεῖ κ.λπ. καὶ εἶναι ἀναιδής, νὰ κάνης ὅτι εἶσαι ἀπασχολημένος καὶ δὲν ἀκοῦς καὶ νὰ λὲς τὴν εὐχή. Γιατί ἂν καταλάβει ὅτι τὸν παρακολουθεῖς, μπορεῖ νὰ βρίζει συνέχεια, καὶ ἔτσι γίνεσαι αἰτία νὰ δαιμονισθεῖ. Ὅταν ὅμως δὲν εἶναι ἀναιδὴς ἄλλα εὐσυνείδητος, καὶ βρίζει ἀπὸ κακὴ συνήθεια, μπορεῖς κάτι νὰ τοῦ πεῖς. Ἂν πάλι εἶναι εὐσυνείδητος, ἄλλα ἔχει πολὺ ἐγωισμό, πρέπει νὰ προσέξεις νὰ μὴν τοῦ μιλήσεις αὐστηρὰ ἄλλα ταπεινά, ὅσο μπορεῖς, καὶ μὲ πόνο. Τί λέει ὁ Ἀββὰς Ἰσαάκ; «Ἔλεγξον διὰ τῆς δυνάμεως τῶν ἀρετῶν σου τοὺς φιλονεικούντας μετά σου... καὶ ἀποστόμωσον αὐτοὺς διὰ τῆς πραότητος καὶ τῆς γαλήνης τῶν χειλέων σου. Ἔλεγξον τοὺς μὲν ἀκόλαστους διὰ τῆς ἐνάρετου συμπεριφορᾶς σου, τοὺς δὲ ἀναίσχυντους κατὰ τὰς αἰσθήσεις διὰ τῆς συστολῆς τῶν ὀμμάτων σου»

πηγή