Το πυρ της εν Χριστώ αγάπης αντίδοτο σε προβλήματα, κινδύνους και κρίσεις

Μία συνομιλία με γνωστό γέροντα ασκητή του Παγγαίου Όρους που αναμένεται να προβληματίσει και εκτενώς να συζητηθεί...

Καλή και ευλογημένη χρονιά

Είθισται καλοί μου Χριστιανοί με την αλλαγή του χρόνου να δίδουμε μεταξύ μας διάφορες ευχές που θα μας συνοδεύουν κατά τη διάρκεια του νέου έτους! Ευχές για επιτυχίες στις σπουδές των μαθητών, ευχές για καλή υγεία, ευχές για εξασφάλιση της ειρήνης κ.ο.κ. Με το συνηθισμένο λοιπόν αυτόν τρόπο ευχηθήκαμε και στο γνωστό γέροντα ασκητή του Παγγαίου Όρους. 

Καλή χρονιά γέροντα! Καλή χρονιά και για την ευλογημένη πατρίδα μας!

Εκείνος, ωστόσο αντί να αντευχηθεί αναστέναξε βαθιά και είπε:

«Χωρίς Χριστό στις καρδιές μας δεν υφίσταται κάτι καλό. Και η καημένη η Ελλάδα μας υποφέρει και θα συνεχίσει να υποφέρει γιατί οι πολίτες της έχουν ως καθημερινή ασχολία να εξοστρακίζουν τον Χριστό από τη ζωή τους και από το ευλογημένο αυτό μέρος. Πως λοιπόν θα είναι καλή η χρονιά; Για να είναι καλή θα πρέπει η Ορθόδοξη και μόνη αληθινή πίστη να γίνει τρόπος ζωής και να αποτελεί την καθημερινότητά μας. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως η αγάπη του Χριστού θα καθορίζει τις διαπροσωπικές σχέσεις μας. Θα συμβάλει ώστε να επικρατεί το θυσιαστικό πνεύμα προς τον πλησίον μας μέσα από το οικογενειακό η εργασιακό περιβάλλον. Θα ενισχύει την ειλικρίνεια, την υπακοή, την ταπείνωση και όλες εκείνες τις ευαγγελικές αρετές που ανακουφίζουν την ψυχή και αποτελούν το υφάδι που σηματοδοτεί το κέντημα της αγιότητας και της εν Χριστώ σωτηρίας. Τότε θα εξαλειφθούν τα σκάνδαλα και οι ανομίες. 

Όταν θωρακίζεσαι με τον Χριστό παιδί μου, τότε δεν έχεις να φοβηθείς από τις τρικυμίες και το σφυροκόπημα των κάθε λογής ανέμων είτε προέρχονται εκ Δύσεως είτε εξ Ανατολής...

Ας μην γελιόμαστε με τις ασυναίσθητες ανταλλαγές ευχολογιών γιατί χωρίς τον Χριστό στην καρδιά μας θα νιώθουμε ανασφαλείς πάντοτε. Θα είμαστε αθωράκιστοι και ως πρόσωπα, όπως αθωράκιστες θα είναι και οι κοινωνίες μας αλλά και η χώρα μας. Το ότι στεκόμαστε ακόμη ως χώρα το οφείλουμε -να το γράψεις αυτό- όχι στην ικανότητα των ηγετών μας αλλά στο αίμα των ομολογητών και των μαρτύρων και στην αγιότητα κάποιων που πάνω από οτιδήποτε στη ζωή τους έβαζαν τον Χριστό και το ευαγγέλιο. Αυτοί έβαλαν γερά θεμέλια στην χώρα.  Και αυτά τα θεμέλια αντέχουν και θα αντέξουν ακόμη στον χρόνο. Εμείς όμως οι απόγονοι αυτών έχουμε βαλθεί μετά πρωτοφανούς μανίας σαν τους Καλικατζάρους να γκρεμίσουμε με τις ανάρμοστες συμπεριφορές μας τα θεμέλια τούτα. Αλλά ζει Κύριος ο Θεός. Και το μόνο που με παρηγορεί στην κατάντιά μου είναι πως οι ουρανοί διαλαλούν πως θα παρέμβει σύντομα Ο Χριστός. Και τότε πολλά θα αλλάξουν».

Αυτό γέροντα υποστηρίζουν σύγχρονοι Άγιοι που μιλούν για θαυμαστά γεγονότα που θα έρθουν και προφητικά προδιαγράφουν τα μελλούμενα να γίνουν. Αυτό εννοείται κάνοντας λόγο για την παρέμβαση του Θεού;

Κι εκείνος μας απάντησε: «Ο γεωργός καλό μου παιδί σκαλίζει το χωραφάκι του για να αναπνεύσει το χώμα, ποτίζει τα δεντράκια του, τα κλαδεύει, τα περιποιείται προσδοκώντας να λάβει γλυκούς και πολλούς καρπούς. Έτσι και ο Θεός ως καλός γεωργός θα παρέμβει ώστε το χωραφάκι του που λέγεται Ελλάδα να του αποδώσει τους αναμενόμενους καρπούς... Οι δοκιμασίες που όλοι μας περνάμε είναι το λίπασμα που έριξε ο καλός Θεός για να ανθίσει και πάλι το δεντράκι που λέγεται άνθρωπος. Να βγάλει καινούργια φύλλα, να δυναμώσει, να ξεπεράσει το βαρύ χειμώνα της ξηρασίας και να είναι έτοιμο την Άνοιξη να ξεπεταχθεί και να κάνει καρπούς... Διερχόμαστε πνευματικά βαρύτατο χειμώνα και κινδυνεύουμε από την παγωνιά, το δαιμονικό αβάστακτο κρύο και τους λυσσασμένους αέρηδες να παρασυρθούμε και να χαθούμε. Μοναδική εστία ζεστασιάς που θα μας διατηρήσει ζωντανούς ως πολίτες και ως Έθνος είναι ο Χριστός. Αυτός είναι ο γεωργός. Το ότι δεν έχει ξηλώσει ακόμη τον αγρό της Ελλάδας οφείλεται σε κάποια μικρά δενδρύλλια που διάσπαρτα έχουν ξεφυτρώσει και δίνουν την προσδοκία της καρποφορίας νοούμενης ως αγιότητας»!

Ενόψει της νέας χρονιάς πολλοί γέροντα αναρωτιούνται τι θα πράξει η Ευρώπη; Άλλοι πάλι μιλούν για τον εξ Ανατολών κίνδυνο, άλλοι υποστηρίζουν ότι γίνεται νοικοκύρεμα, άλλοι ότι καταστρέφεται η χώρα από τη λιτότητα και τη φορολογία; Αν κοπιάζεις καθημερινά να εξασφαλίσεις τις δόσεις των δανείων και τα προς το ζην στην οικογένειά σου δεν είναι φυσικό να λησμονείς ενίοτε τον Χριστό και την προσευχή;  

«Όχι και πάλι όχι. Αρκεί να κάνουμε όλοι μας ένα απλό πείραμα για να διαπιστώσουμε ότι η λησμονιά του Χριστού προκαλεί κλυδωνισμούς και κάθε λογής τραντάγματα και ενισχύει τις μέριμνες. Το πείραμα είναι το εξής: Επί μία εβδομάδα κάθε ορθόδοξος χριστιανός να θέσει ως προτεραιότητα την επικοινωνία με τον Ιησού Χριστό, δηλαδή την προσευχή. Ας ξεκινά την ημέρα του με ειλικρινή ευχαριστία προς το Θεό που δείχνει τη φιλευσπλαχνία Του και δεν μας πετάει κακήν -κακώς έξωθεν του Αμπελώνα Του. Ας συνεχίζει να βαδίζει την ημέρα του σαν να πορεύεται να συναντήσει τον ίδιο τον Χριστό και βασιλιά του Σύμπαντος κόσμου.

Όταν σε καλέσει κάποιος υψηλά ιστάμενος δεν ενδύεσαι το καλό σου το κοστούμι, δεν ξυρίζεσαι και φρεσκαρίζεσαι. Κατά τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να προετοιμάζεσαι να σταθείς ενώπιον του βασιλιά. Και ποιό είναι το κατάλληλο ένδυμα για την σημαντικότερη αυτή συνάντηση που προσδοκάς ότι θα σου λύσει τα όποια προβλήματά σου. Η φωτιά της ανιδιοτελούς θυσιαστικής αγάπης, το έλεος, η ταπείνωση, η συγχώρηση. Αυτά αποτελούν το ένδυμα για τη βασιλική συνάντηση. Να κοπιάζεις λοιπόν μέσα από την καθημερινότητα να υφάνεις το ένδυμα τούτο για να μπορέσεις να ακούσεις όπως ο Αδάμ το δειλινό τα βήματα του Κυρίου μας Ιησού και να απαλλαγείς από τις εκκωφαντικές σειρήνες της εποχής μας... 

Το πυρ της εν Χριστώ αγάπης να είσαι βέβαιος πως όχι μόνο θα σε ελευθερώσει από τα προβλήματα της καθημερινότητας αλλά θα κατακάψει όλα αυτά τα αγκάθια και τις βατσινιές που σε κρατούν δέσμιο στη γη και σε εμποδίζουν να πετάς με αγγελικά φτερά. Λίγες ημέρες αρκούν για να διαπιστώσει κάποιος προσωπικά  τις ευεργεσίες αυτού του πειράματος... 

Εάν μάλιστα οι πολίτες της ευλογημένης αυτής χώρας διακατέχονται από αυτό το πυρ της εν Χριστώ αγάπης τότε η μνησίκακη και κακή πεθερά Ευρώπη θα κλίνει γόνυ βαθιάς υπόκλισης, όπως έπραξε παλαιότερα έναντι των αξιών του ελληνισμού που ανέδειξαν οι προ Χριστού Χριστιανοί, όπως αποκαλούνται Πλάτων, Αριστοτέλης, Σωκράτης και άλλοι που αν και δεν γνώριζαν τον αληθινό Θεό είχαν και έτρεφαν το σεβασμό νοούμενο ως φόβο Θεού. Και αυτό το πυρ της αγάπης θα ανοίξει ακόμη διάπλατα πύλες στην Ανατολή, έτσι ώστε να στραφούν σε άτακτη φυγή τα δαιμόνια που εμποδίζουν εδώ και αιώνες να κτυπήσουν χαρμόσυνα οι καμπάνες της Αγιάς Σοφιάς και να αναπεμφθούν καθημερινές δοξολογίες από τα πανάγια προσκυνήματά μας στην Μικρά Ασία. 

Εύχομαι το πυρ αυτό της εν Χριστώ αγάπης να συνοδεύει την πορεία μας καθ  ὅλη τη διάρκεια του νέου έτους. Μόνο έτσι θα είναι καλή για όλους η χρονιά».  

Σ.Ο.

www.orthodoxia.gr

Συντάκτης: ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΣΤΥΛΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013

Περιμένω να προβάλει το υπερωκεάνιο του Θεού...

Κάποτε ένας ναυτικός βρέθηκε ναυαγός σ΄ένα ακατοίκητο τροπικό νησί μόνος κι έρημος. Με πολλούς κόπους, χωρίς εργαλεία εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του κατάφερε να φτιάξει μια ξύλινη καλύβα για να μπορέσει να προστατευτεί κατά την περίοδο των βροχών.

Πράγματι είχε μόλις τελειώσει την καλύβα όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα. Όμως την δεύτερη κιόλας μέρα ένας κεραυνός έκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη. Ο ναυαγός, που πρώτα δόξαζε το Θεό για τη σωτηρία του ξέσπασε σε δάκρυα.

“Γιατί Θεέ μου”, άρχισε να λέει και να παραπονιέται για την καταστροφή ενώ η απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του άκουσε από το πέλαγος το σφύριγμα ενός μεγάλου πλοίου.

Σε λίγο μια βάρκα ήταν στην παραλία.
“Πώς με βρήκατε σε τούτη την ερημιά”; τους ρώτησε.
“Είδαμε, του είπαν, το σινιάλο του καπνού απ’ την φωτιά που άναψες”!

Όταν βλέπεις τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια, μην απελπίζεσαι.

Περίμενε και θα προβάλει ανέλπιστα το υπερωκεάνιο του Θεού.

Γιατί στ΄ αλήθεια: “Τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν” (Ρωμ. 8, 28).
πηγή

Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΑΛΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΕΤΡΟΥ (16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ)

«Κατ’ αυτήν την ημέρα εορτάζουμε την προσκύνηση της τιμίας αλυσίδας του αγίου Πέτρου, την οποία του έβαλε, όταν τον φυλάκισε, ο τετράρχης Ηρώδης, καθώς ιστορεί ο απόστολος Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων. Αυτήν την αλυσίδα που λύθηκε από εμφάνιση Αγγέλου, κάποιοι από τους πιστούς την βρήκαν και την διαφύλαξαν κατά διαδοχή. Αυτή ύστερα μεταφέρθηκε από τους ευσεβείς  στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκε στον ναό του αγίου Πέτρου που βρίσκεται μέσα στη μεγάλη Εκκλησία, όπου τελείται και η σύναξή του».

Δύο τινά προβάλλει η υμνολογία της Εκκλησίας σήμερα με αφορμή την τιμία αλυσίδα του αποστόλου Πέτρου: πρώτον, την ύπαρξη της ίδιας της αλυσίδας και την ερμηνεία της προσκυνήσεώς της, δεύτερον την τιμή της Εκκλησίας απέναντι στο ιερό πρόσωπο του αποστόλου Πέτρου. Κι είναι φυσικό: η αλυσίδα αυτή του αποστόλου κατανοείται όπως και οι εικόνες στην Εκκλησία: ως μέσα αναγωγής προς τους αγίους. «Η τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει». Το ίδιο και με την αλυσίδα: δι’ αυτής αναφερόμαστε σ’ εκείνον που υπήρξε ο πρώτος των αποστόλων, «αυτός που καθώς ενώθηκε ολόκληρος με το καθαρότατο φως, τον Χριστό, με τη θεία μετοχή σ’ Αυτόν, φάνηκε δεύτερο φως που καταυγάζει και τις δικές μας ψυχές» («όλος τω φωτί ενούμενος τω καθαρωτάτω, αυτού ταις θείαις μεθέξεσι, φως ωράθης δεύτερον, Πέτρε, καταυγάζον τας ψυχάς ημών»). Την διά της αλύσεως αναγωγή στον απόστολο καταγράφει ο υμνογράφος ποικιλοτρόπως, όπως και στην παρακάτω προτροπή: «Εμπρός όλοι αγκαλιάζοντας την αλυσίδα, ας στεφανώσουμε τον απόστολο με εγκωμιασμούς» («Δεύτε πάντες ταύτην προσπτυσσόμενοι, εν ευφήμοις ωδαίς, αυτόν καταστέψωμεν»).

Η υμνολογία της εορτής κινείται με μεγάλη ευελιξία και με θεία έμπνευση, προκειμένου να βρει τις διάφορες εποικοδομητικές και ψυχωφελείς διαστάσεις που δίνει η προσκύνηση της αλύσεως, όπως για παράδειγμα ότι η αλυσίδα που λύθηκε από τον άγγελο ας γίνει με τη δύναμη του αποστόλου στους εν πίστει προσκυνητές της μέσον να λυθούν και οι δικές μας οι αμαρτίες («Σπάσε τα δεσμά της αμαρτίας μας, απόστολε, εμάς που προσκυνούμε με πίστη τη θεία σου άλυση»: «Ρήξον τους κλοιούς ημών της αμαρτίας, απόστολε, πιστώς προσκυνούντων σου την θείαν άλυσιν»), ή ότι ο απόστολος που φόρεσε την αλυσίδα ενόσω ήταν δέσμιος, ο ίδιος με αυτήν δέσμευσε τον τύραννο διάβολο («άλυσιν τιμίαν εκ πόθου δέσμιος ην εφόρεσας, δεσμών, μάκαρ, τον τύραννον»). Εκεί όμως που ρίχνουν περισσότερο το βάρος τους οι υμνογράφοι μας είναι στην ερμηνεία της προσκύνησης της αλυσίδας. Έχουν την έγνοια να ξεκαθαρίσουν το θεολογικό υπόβαθρο της τιμής της αλυσίδας, προφανώς για να μην αφήσουν καμία υποψία «ειδωλολατρικής» προσέγγισής της. Και η εξήγηση την οποία προσάγουν είναι σαφέστατη: δεν τιμάται η αλυσίδα του αποστόλου Πέτρου καθεαυτήν – τούτο, είπαμε, θα ήταν σαφής ειδωλολατρία – τιμάται διότι την φόρεσε ένας άνθρωπος που ήταν έμπλεως αγίου Πνεύματος, μετά μάλιστα την αγία Πεντηκοστή, οπότε ο αγιασμός και του σώματός του μεταγγίστηκε και στα πράγματα με τα οποία ήλθε σε επαφή. «Από του θείου και πανσέπτου χρωτός σου, απόστολε, μετασχόντα τα κλοιά, τα σοι προσψαύσαντα χάριτος, πάντας αγιάζουσι τους προσκυνούντας αυτά» (Απόστολε, η αλυσίδα και τα δεσμά σου που σε άγγιξαν και  έγιναν έτσι μέτοχα της χάρης του Θεού από το θείο και πάνσεπτο σώμα σου, αγιάζουν και αυτούς που τα προσκυνούν).  

Είναι μία θεολογική αλήθεια, η οποία αναδεικνύει και τη μετοχή της άψυχης φύσης στη χάρη του Θεού, κάτι που θεμελιώνεται επανειλημμένως στην αποκάλυψη του Χριστού, όπως για παράδειγμα στο γεγονός της Μεταμορφώσεώς Του, όταν και τα ίδια τα ενδύματα του Κυρίου έλαμψαν και αυτά και «εγένοντο λευκά ως χιών». Γι’ αυτό και στην Εκκλησία μας βλέπουμε το πόσο χρησιμοποιείται το υλικό στοιχείο ως μέτοχο και αυτό της αγιαστικής δύναμης του Πνεύματος του Θεού. Με άλλα λόγια με τέτοια γεγονότα και φαινόμενα καταδεικνύεται με τρόπο ανάγλυφο ο «υλισμός» του χριστιανισμού, καλύτερα: η αποπνευμάτωση και της ύλης, καθώς η χάρη του Θεού μεταστοιχειώνει όχι μόνον την ψυχή, αλλά και το σώμα του ανθρώπου, περαιτέρω δε όλη τη φυσική δημιουργία.  Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που η Εκκλησία μας μιλάει πάντοτε για σωτηρία όλου του ανθρώπου, δηλαδή και της ψυχής και του σώματός του, συνεπώς και της υλικής δημιουργίας στο πρόσωπο του αναγεννημένου εν Χριστώ ανθρώπου.

Και πέραν τούτων: ο υμνογράφος με αφορμή την τιμία άλυση του αγίου Πέτρου βλέπει μία εξισορρόπηση της χάρης του μεταξύ Ανατολής και Δύσεως: δεν είναι μόνον η Ρώμη που καυχάται, επειδή κατέχει το θείο σώμα του αποστόλου, είναι και η νέα Ρώμη πια, η Κωνσταντινούπολη, η οποία και αυτή φωτίζεται από την  κατοχή της τιμίας αλύσεως. «Ρώμην σώματος του θείου τη καταθέσει, καθαγιάζεις, Πέτρε, και την Νέαν φωτίζεις πίστει την τιμίαν σου κατέχουσαν άλυσιν» (Αγιάζεις, Πέτρε, τη Ρώμη, επειδή εκεί είναι κατατεθειμένο το θείο σώμα σου, αλλά και τη Νέα Ρώμη φωτίζεις, η οποία κατέχει με πίστη τη τιμία σου αλυσίδα). Πρόκειται για τον ερχομό και την παραμονή του αποστόλου Πέτρου στην Ανατολή, χωρίς να εγκαταλείπει όμως και τη Δύση. Ο απόστολος ήλθε και έμεινε μέσω της αλύσεώς του στην Κωνσταντινούπολη, οπότε  ο προσκυνητής της έχει παρρησία προς τον ίδιο, προκειμένου να πρεσβεύει στον Κύριο υπέρ ελέους του πιστού. «Την Ρώμην μη λιπών, προς ημάς επεδήμησας, δι’ ων εφόρεσας τιμίων αλύσεων, των αποστόλων Πρωτόθρονε∙ ας εν πίστει προσκυνούντες δεόμεθα ταις προς Θεόν πρεσβείαις σου, δώρησαι ημίν το μέγα έλεος» (Χωρίς να εγκαταλείπεις τη Ρώμη, ήλθες προς εμάς μέσω των τιμίων αλυσίδων που φόρεσες, Πρωτόθρονε των αποστόλων. Κι αυτές τις αλυσίδες προσκυνώντας με πίστη, σε παρακαλούμε, με τις πρεσβείες σου προς τον Θεό, δώρισέ μας το μέγα έλεος). 

π. Γεώργιος Δορμπαράκης

Ἡ ἑορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας ἔστειλε ἐμπεριστατωμένο ἔγγραφο στὸν Ὑπουργὸ Παιδείας, μὲ τὸ ὁποῖο «ἐπιθυμεῖ νὰ ἐκφράσει τὴν ἔντονη πικρία της, διότι, σύμφωνα μὲ ὑ πουργικὸ ἔγγραφο (...) ἡ ὡς ἄνω σχολικὴ ἑορτὴ χαρακτηρίζεται πλέον ‘‘ἀργία’’, μὲ ἁπλὴ δυνατότητα ‘‘συμμετοχῆς σὲ ἐκκλησιασμὸ’’ ἢ ‘‘σὲ ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις’’.Καθίσταται σαφὲς δι’ αὐτοῦ τοῦ ἐγγράφου ὅτι ἐπέρχεται πλήρης ἀλλοίωση τοῦ νοήματος τῆς ἑορτῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν ὡς προστατῶν τῆς παιδείας μας». 

Γιὰ τὴ δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση «προσδιορίζεται πλέον ὡς ἀργία καὶ ὄχι ὡς σχολικὴ ἑορτή, συνοδευόμενη ἀπὸ ἐκκλησιασμό· θεωρεῖται δηλαδὴ μία ἀκόμη κοσμικὴ ἀργία χωρὶς ἐκκλησιαστικὸ χαρακτήρα, χωρὶς καμμία ἀναφορὰ στοὺς τρεῖς σπουδαίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, κατ’ ἐξοχὴν προστάτες τῆς παιδείας καὶ ὑπερμάχους τῶν ἑλληνικῶν (δηλαδὴ τῶν κοσμικῶν, ἐξωχριστιανικῶν, στὴν ἐποχή τους) γραμμάτων. (...) Ὅπως ἀσφαλῶς γνωρίζετε, στὰ πρόσωπα τῶν ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν, Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἡ Ἐκκλησία μας – καὶ ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη – ἀναγνωρίζει τούς ἐπιφανέστερους ἐκπροσώπους μιᾶς πλειάδας ἐμπνευσμένων πρώιμων Πατέρων καὶ διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἀναδείχθηκαν φωτεινὰ ὁρόσημα τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῶν Γραμμάτων, μὲ παγκόσμια ἀκ τινοβολία. Κορυφαῖα πνευματικὰ ἀναστήματα, ποὺ μᾶς κληροδότησαν ἕνα κολοσσιαῖο συγγραφικὸ καὶ ὁμιλητικὸ ἔργο, πραγματικὰ ἀδαπάνητο θησαυρὸ γλώσσας, παιδείας καὶ ἐπιστήμης (...). 

Οἱ τρεῖς αὐτοὶ ἰσότιμοι καὶ ὑπερφυεῖς Ἱεράρχες ἀξιοποίησαν δημιουργικὰ τοὺς πνευματικοὺς θησαυροὺς τῆς ἀρχαιότητας συνδυάζοντας ἁρμονικὰ τὴν ἀνθρώπινη γνώση μὲ τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ εἶχαν τὸ θεῖο χάρισμα νὰ ἀποτελέσουν μὲ τὴν ἀνοιχτὴ καὶ διαυγὴ σκέψη τους τοὺς θεμελιωτὲς τῆς θαυμαστῆς συζεύξεως τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς σοφίας μὲ τὴ χριστιανικὴ ἀλήθεια. Ὑπῆρξαν ἔνθερμοι φορεῖς ἑλληνικῆς παιδείας, τὴν ἀξία τῆς ὁποίας ὑποστήριξαν καὶ καλλιέργησαν σὲ ὕψιστο βαθμό (...)». Ἐκφράζουμε τὴν ἱκανοποίησή μας γιὰ τὸ βαρυσήμαντο αὐτὸ διάβημα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ παρακαλοῦμε τὸν κ. Ὑπουργὸ τῆς Παιδείας νὰ ἀρθεῖ στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ νὰ ἐκδώσει νέα ἐγκύκλιο, μὲ τὴν ὁποία ἡ ἑορτὴ τῶν Τριῶν μεγάλων Ἱεραρχῶν θὰ ἀνυψώνεται στὸ ἀνώτερο δυνατὸ ἐπίπεδο σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἑλληνικῆς ἐκπαιδεύσεως.

www.osotir.org
πηγή

Παλαιοί και σύγχρονοι διωγμοί κατά της Πίστεως...

Οι πρώτοι καιροί τού Χριστιανισμού υπήρξαν χρόνια μαρτυρίου και αίματος. Τρεις ολόκληροι αιματοβαμμένοι αιώνες. Τότε ή χριστιανική πίστη, ήταν συνυφασμένη μέ τόν διωγμό. Ό χριστιανισμός ευρίσκετο κάτω άπό τά ανελέητα χτυπήματα μιας πρωτοφανούς σέ ώμότητα βαρβαρότητας.

Ποτάμι έτρεχε το αίμα γερόντων, ανδρών, γυναικών, σφριγηλών,παλληκαριών, τρυφερών παρθένων, μικρών παιδιών, ακόμη καί νηπίων. «Νέφος μαρτύρων». Δεν έμεινε βασανιστικός τρόπος και όργανο πού νά μήν χρησιμοποιήθηκαν γιά νά λυγίσουν τούς γενναίους αθλητές της πίστεως. Ξυλοδαρμοί, καυτά λάδια, παγωμένα νερά, καρφιά, λογχισμοί, συντριβή οστών, διαμελισμός μελών τού σώματος. Μαρτυρικοί θάνατοι δι’ αποκε­φαλισμού, λιθοβολισμού, πνιγμού, πυρός, κατασπαράξεως από αγριεμένα λιοντάρια καί άλλων φρικτών τρόπων. Παρ’ όλα αύτά τό Δέντρο της πίστεως, πού φύτεψε ό Αρχηγός τών Μαρτύρων, ό Χριστός μας, όχι μόνον δέν ξερριζώθηκε από τήν μανία τού είδωλολατρικού μίσους, αλλά ρίζωσε βαθύτερα.

Όσο πιό πολύ χυνόταν αίμα μαρτύρων, τόσο ποτιζόταν με αυτό καί φούντωναν τά κλαδιά του καί σκέπαζαν όλο καί πε­ρισσότερους άνθρώπους. Χάριζε μέ τόν ίσκιο του την δροσιά τού Πνεύματος, γέμιζε μέ θεϊκούς καρπούς, έσωζε ψυχές. Πρώτος μάρτυρας ό Χριστός, ό Αρχηγός τής πίστεώς μας, επάνω στόν Σταυρό. Στά πανάχραντα ιχνη Του βάδισαν οί στρατιές τών μαρτύρων, οί οποίοι «διά τόν πόθον τού Χριστού βασάνους εγκαρτερήσαντες». Πρωτομάρτυρας ό Άγιος Στέφανος.

Ας προ­σέξουμε ιδιαιτέρως τό μεγάλο τους μυστικό πού τούς οδηγούσε στό μεγαλείο τού σωτηριώδους μαρτυρίου. Πρίν δώσουν τήν μαρτυρία τού αϊματος, είχαν δώσει τήν μαρτυρία τής ζωής. Τής κατά Χριστόν ζωής. Πί­στεψαν ακράδαντα στόν Χριστό καί βίωναν κατά τό θέλημά Του. Καί ακόμη ή θερμή προσευχή τους, ή οποία επέσυρε τήν δύναμη Εκείνου. «Οί μάρτυρές Σου Κύριε, έν τη άθλήσει αυτών... σχόντες τήν ισχύν Σου, τούς τυράννους καθειλον». Οί Μάρτυρες του Χριστού γνώριζαν καί εφάρμοζαν τό «έως τού θανάτου αγώνισαι περί τής αληθείας» (Σοφία Σειράχ Δ. 28).

Οι επί μέρους περίοδοι τών μεγάλων διωγμών κατά τούς απαίσιους αυτούς τρεις αιώνες, διακρίνονται καί είναι γνωστοί μέ τά ονόματα των μιαρών αυτοκρατόρων έπί τής παντοδυναμίας των όποιων έγιναν διωγμοί. Βεβαίως οί διωγμοί των πιστών οπαδών τού Χριστού αρχίζουν αμέσως μετά τήν εγκαθίδρυση καί επί τής γής τής Εκκλησίας Του μέ πλήθος μαρτύρων. 'Όμως συστηματοποιούνται άπό άθεους αυτοκράτορες καί ή έναρξη κάθε διωγμού χωριστά, σημειώνεται κατά τήν παρατιθέμενη χρονολογία μετά Χριστόν.

επί Νέρωνος τό έτος 64
επί Δομετιανού τό έτος 81
επί Τραϊανού το έτος 112
επί Μάρκου Αυρηλίου τό έτος 176
επί Σεπτιμίου Σεβήρου τό έτος 202
επί Δεκίου τό έτος 249
επί Ουαλεριανού τό έτος 258
επί Διοκλητιανού τό έτος 304

Αλλά καί σέ κατά τόπους περιφέρειες, σκληροί ηγεμόνες κάθε περιοχής, έδιωξαν μέ φανατισμό τήν πίστη τού Χριστού καί τούς ευλογημένους οπαδούς της. Τό έτος 313 μΧ. ό αύτοκράτορας τού Βυζαντίου Μέγας Κωνσταντίνος, ό άνακηρυχθεΐς άγιος καί ίσαπόστολος, μέ διάταγμα περί άνεξιθρησκείας δίνει τέλος στους διωγμούς τών χριστιανών. Αλλά διωγμοί της χριστιανικής πίστεως - σέ μικρότερη βεβαίως έκταση - καί μάρτυρες Χρίστου, συνέχισαν νά υπάρχουν σέ όλες τις εποχές.Εμεις οι Έλληνες δικαιούμαστε νά υπερηφανευόμαστε γιά τούς Νεομάρτυρές μας της σκοτεινής καί βάρβαρης περιόδου τών τετρακοσίων χρόνων τουρκικής σκλαβιάς. «Νέφος μαρτύρων», πάλιν «νεοφανείς οπλίται της πίστεως, υπέρ Χριστού προθύμως έναθλήσαντες». Νέοι καί νεάνιδες, άνδρες καί γυναίκες, σεβαστοί γέροντες καί πλήθος κληρικών. Υπάρχει συνέχεια καί στούς ύστερους χρόνους. Κατά τόν Μακεδονικό Αγώνα, τήν Μικρασιατική καταστροφή, τήν γερμανική κατοχή. Ακόμη συναντάται πλήθος θυμάτων γιά τήν πίστη τού Χριστού, καινούργιοι μάρτυρες, άπό τίς ένο­πλες κομμουνιστικές δυνάμεις κατά τήν περίοδο 1942-1949. Στήν περί πτώση αύτή οί μάρτυρες στήν πλειοψηφία τους υπήρξαν ενάρετοι καί ατρόμητοι κληρικοί. «Οί άθλήσαντες στερρώς έν ύστέροις έτεσι».

Αλλά καί πολλά μέρη τής Δεσποτείας Κυρίου έχουν νά παρουσιάσουν Μάρτυρες Χριστού στά νεώτερα χρόνια. Ξανάζησαν στήν μεγαλύτερη διάρκεια τού εικοστού αιώνα, οί μαρτυρικές άλλά καί ηρωικές εποχές τών πρώτων χριστιανικών αιώνων, στίς ανατο­λικές ευρωπαϊκές χώρες, πού ύπέστησαν τήν δοκιμασία τού λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», τού άθέου αύτού συστήματος, καθώς καί σέ χώρες, σέ άλλες πε­ριοχές τού πλανήτη, μέ τό ίδιο καθεστώς διακυβερνήσεως. Όμως ματαίως προσπάθησαν οί εχθροί τής χρι­στιανικής πίστεως. Γιατί στήν περίοδο τής παντοδυ­ναμίας τους χιλιάδες χριστιανοί αντιστάθησαν καί μαρτύρησαν γιά τόν Χριστό καί μετά τήν κατάρρευση τών καθεστώτων αύτών, σέ όλες αύτές τίς χώρες, «σάν τήν σπίθα κρυμμένη στήν στάχτη» έφούντωσε καί άνθεί σήμερα ή χριστιανική πίστη καί άποτελούν πρότυπον χριστιανικών χωρών, μέ θερμουργό πίστη αρχόντων καί αρχομένων, υπόδειγμα για άλλα κράτη, τά όποια καί δέν υπέστησαν τήν δική τους δοκιμασία.

Καί στίς τωρινές ημέρες μας ή πίστη στόν Χριστό βάλλεται καί νέοι μάρτυρες Χρίστου υπάρχουν. Είναι σέ αλλόθρησκες χώρες πού χριστιανοί ιεραπόστολοι εκήρυξαν τό Εύαγγέλιο καί λειτουργούν κοινότητες καί ενορίες χριστιανών, οι όποιοι αρκετές φορές νοιώθουν τόν απηνή διωγμό μέχρι θανάτου από τούς γηγενείς, ιδίως σέ μουσουλμανικές χώρες.

Αντιστέκονται όμως καί ό χριστιανισμός συνέχεια εξαπλώνεται σέ όλα τά μήκη καί πλάτη της γής. Παρ’ όλα αύτά πρέπει νά αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν καί χώρες πού δείχνουν σεβασμό στήν χριστιανική θρησκεία καί δέν αντιδρούν στίς δραστηριότητες, λατρευτικές ή άλλες, τών πιστών. Στήν Χώρα μας βεβαίως δέν υπάρχουν σήμερα διωγμοί μέ τήν άσκηση σωματικής βίας καί κίνδυνο τής ζωής μας. Δόξα τώ Θεώ! Όμως τά τελευταία χρόνια παρατηρείται πολεμική κατά τής πίστεως από ανερμάτιστους ιδεολογικώς καί ηθικώς χρεωκοπημένους αστούς, αλλά κυρίως καί άπό αδίστακτους προπαγανδιστές τού κατεδαφιστού τών πάντων, άθεου μαρ­ξισμού. Κάνουν μετά μανίας ό,τι μπορούν νά βλάψουν την Εκκλησία τού Χριστού καί τούς πιστούς χριστιανούς τής Πατρίδας μας. Απαξιώνουν καί κατασυκοφαντούν τήν Εκκλησία καί τούς λειτουργούς της, μεγενθύνοντας παραλείψεις καί σφάλματα ελαχίστων, ναί ελάχιστων, εξ αύτών. Αμφισβητούν τά δόγματα καί τήν ιστορία τής χριστιανικής πίστεως.

Προπαγανδίζουν μέ κάθε τρόπο εναντίον τους καί πολλές φορές ή εναντίωση αυτή γίνεται μέ κατ’ ευθείαν βολές. Αρνούνται τήν συμμετοχή της Εκκλησίας σέ κοινωνική προσφορά καί σέ Εθνική δράση. Παραποιούν βάναυσα τήν Ιστορία μας. Αρνούνται κάθε ηθική θέση και κα­τάσταση. Άπό τήν εκπαίδευση λείπει κάθε πνευ­ματικό στοιχείο πού αναφέρεται σέ ύψηλά ιδανικά, σέ χριστιανικά ιδεώδη. Εξαφανίζουν τά σύμβολα πού βοηθούν στήν ανύψωση τών άνθρώπων καί τήν άνάπτυξη τού θρησκευτικού καί έθνικού φρο­νήματος. Καταργούν τίς Εικόνες άπό δημόσιους χώρους, τόν Τίμιον Σταυρόν άπό τόν ιστό τής Σημαίας μας, ύποβαθμίζουν τά μαθήματα τών θρη­σκευτικών καί τής ιστορίας, δέν άναγνωρίζουν τήν άξία τής προσευχής στά σχολεία, υποτάσσονται αδιακρίτως σέ επιταγές τής παγκοσμιοποιήσεως, αποβλέποντες στήν αποχριστιανοποίηση καί αφελληνισμό τού λαού μας.

Προσπαθούν νά δικαιολο­γηθούν γιά τίς θέσεις τους αύτές επικαλούμενοι τήν παρουσία άτόμων άλλων έθνοτήτων καί θρη­σκειών πού ζούν - σέ πολλές φορές παράνομα - στήν πατρίδα μας. Λές καί δέν υπάρχουν τόσοι άλλοι τρόποι σεβασμού διαφορετικών κατηγοριών συνανθρώπων μας, άλλα απαιτούν νά στερηθούν οι Έλληνες τίς αρχές τους καί τόν τρόπο ζωής τους. Νά αρνηθούν οι Έλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί τήν πατρίδα τους καί τήν πίστη τους. Ντροπή! καί δυ­στυχώς, τίς περισσότερες φορές, οί έν εξουσία όντες υποβοηθούν νά καταστούν όλα αυτά καί θεσμικά.

Όμως στις ψυχές της συντριπτικής πλειοψηφίας τού λαού μας, είναι ριζωμένη ή πίστη στόν Χριστό, ή ’Ορθοδοξία μας καί ή αγάπη στήν Ελλάδα. Στό θράσος τών αρνητών καί τών πολεμίων τής Πίστεώς μας καί τών άλλων ιδανικών, οί όποιοι διακηρύττουν τίς πλανεμένες ιδεολογίες τους καί προσπαθούν νά τίς διαδόσουν, έμεις αντιπαρατιθέμεθα μέ τήν ομο­λογία τής αλήθειας ή όποία είναι μέ τό μέρος μας. Χωρίς ντροπή καί φόβο θά ομολογούμε Χριστό Εσταυρωμένο, Σωτήρα καί Λυτρωτή μας, τόν μόνον πού μπορεί νά δώσει λύση σέ όλα τά βιοτικά προ­βλήματα στόν καθένα μας καί νά βοηθήσει όλες τίς κοινωνίες γιά ειρήνη, άγάπη, δικαιοσύνη, ισότητα καί νά μεγαλύνει τήν Ελλάδα μας καί τό σπουδαι­ότερο νά οδηγήσει τούς άνθρώπους, όσους βεβαίως θελήσουν καί αγωνιστούν γι’ αύτό, στήν Αιώνια Μακαριότητα. Στην διαδρομή τών αιώνων οί πιστοί χριστιανοί έχουν νά παρουσιάσουν γιά τήν πίστη τού Χριστού αγώνες, θυσία, αίματα.

Προτίμησαν νά θυσιασθούν, παρά νά αρνηθούν τόν Χριστό. Τότε οί πιστοί πέθαιναν πρόθυμα γιά τήν πίστη τους. Σήμερα πολλοί θεωρούν δύσκολο νά ζήσουν κατά Χριστόν καί πρό παντός νά ομολογήσουν Αύτόν .Η θέση τού καθένα από εμάς ποιά είναι; Αλλά μήν ξεχνάμε ότι «μέσα μας τρέχει ηρώων αιμα, είμαστε απόγονοι μαρτύ­ρων». Καί ακόμη ότι ή Εκκλησία τού Χριστού καί πολεμουμένη νικά!

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

πηγή

Τι σημαίνουν τα επίθετα των Αγίων: Δίκαιος, Όσιος, Μάρτυρας, Απολογητής, Ομολογητής,Οσιομάρτυρας, Ιερομάρτυρας...

Στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους (Μωσαϊκός Νόμος) επικρατούσε η άποψη ότι Άγιος είναι μόνο Ένας, ο Θεός.
Στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους ο Απόστολος Παύλος αποκαλεί Αγίους όλους τους βαπτισμένους Χριστιανούς, που ζουν σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, που αγωνίζονται για την σωτηρία της ψυχής τους και που επιδιώκουν να κατακτήσουν την Βασιλεία του Θεού (Ρωμ. α',7 - Α' Κορ. α',1-2 - Εβρ. ς',10). 

Στον 4ο αιώνα ο τίτλος "Άγιος" αρχίζει να αποδίδεται μόνο σε λίγους εκλεκτούς ΄"φίλους του Θεού", που ξεχωρίζουν για το μαρτύριό τους, για την ζωή τους και για τα θαύματά τους. Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας όμως τονίζει: "Άγιος είναι εκείνος που είναι καθαρός από κακία και αμαρτήματα".

Οι ομάδες (χοροί) των Αγίων έχουν ως εξής:

- Δίκαιοι.Ονομάζονται όλοι οι άγιοι άνθρωποι που έζησαν προ Χριστού έχοντας πίστη στον Έναν και Μοναδικό Θεό και ήλπιζαν στον ερχομό του Μεσσία - Χριστού.

-Προφήτες. Όνομάζονται οι Δίκαιοι που προφήτευσαν για το πρόσωπο του Χριστού και για την Σωτηρία του ανθρώπου.

- Απόστολοι και Αποστολικοί Πατέρες.Τον τίτλο αυτό πήραν οι μαθητές του Κυρίου και οι μαθητές αυτών.

- Μάρτυρες.Ονομάζονται όλοι όσοι μαρτύρησαν για την πίστη τους, βασανίσθηκαν και θανατώθηκαν ιδιαίτερα κατά τους πρώτους μεγάλους διωγμούς. οι Μάρτυρες είναι χιλιάδες: Γυναίκες, άντρες, νέοι, γέροι και παιδιά, και φυσικά δεν είναι όλοι γνωστοί.

- Μεγαλομάρτυρες.Όσοι από τους Μάρτυρες υπέστησαν μεγάλα βασανιστήρια και θανατώθηκαν με φρικτό - βάρβαρο τρόπο, έχουν πάρει από την Εκκλησία αυτόν τον τίτλο, ακόμα ονομάζονται και οι Μάρτυρες των οποίων η μαρτυρία τους επηρέασε πολλούς ανθρώπους οι οποίοι έγιναν χριστιανοί.

- Ιερομάρτυρες. Ονομάζονται όσοι από τους Μάρτυρες ήταν Ιερομένοι.

- Οσιομάρτυρες. Οι μοναχοί, οι ασκητές και οι ερημίτες έλαβαν αυτόν τον τίτλο, είχαν οσιακό βίο και μαρτυρικό τέλος.

- Νεομάρτυρες. Έτσι ονομάζονται οι Άγιοι που μαρτύρησαν επί Τουρκοκρατίας, μετά το 1453 (Άλωση της Κων/πολης)

- Ομολογητές. Ονομάζονται οι Άγιοι που διώχθηκαν και βασανίσθηκαν, που ομολόγησαν την πίστη τους, αλλά που τελικά δεν θανατώθηκαν.

- Όσιοι. Οι Άγιοι (ερημίτες, αναχωρητές, ασκητές...) που εγκατέλειψαν τον κόσμο και αφιερώθηκαν εξ ολοκλήρου στον Θεό. Τον λάτρεψαν σε ερήμους και σε κακοτοπιές με πίστη και εγκαρτέρηση για όλη τους την ζωή και τελικά "κοιμήθηκαν εν ειρήνη", ονομάσθηκαν Όσιοι.

- Οσιοπαρθενομάρτυρες. Έτσι ονομάζονται οι παρθένες γυναίκες μοναχές, που θανατώθηκαν με μαρτυρικό τρόπο.

- Ισαπόστολοι. Όλοι όσοι έκαναν αποστολικό έργο ισάξιο των Αποστόλων ονομάσθηκαν έτσι.

- Πατέρες της Εκκλησίας. Οι μοναχοί, οι κληρικοί και ιδιαίτερα οι Επίσκοποι που διακρίθηκαν για το συγγραφικό, αντιαιρετικό και ποιμαντικό έργο τους.

- Απολογητές. Όλοι όσοι υπερασπίστηκαν τον Χριστιανισμό απέναντι σε φιλόσόφους, ηγεμόνες, βασιλείς και αυτοκράτορες, θεωρητικά ή γραπτά, με επιστολές ή με τον λόγο τους.

- Θεολόγοι. Φυσικά τρεις μόνο κατέχουν αυτόν τον τίτλο. Ο Ιωάννης ο Θεολόγος ο Ευαγγελιστής, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος επίσκοπος Ναζιανζού, και ο Συμεών ο νέος, ο Θεολόγος. Αυτοί όχι μόνο Θεολόγησαν με τα γραπτά τους, αλλά και με το παράδειγμα της ζωής τους.

πηγή

Οι "κατηγορίες" των Αγίων της Εκκλησία μας.

Άγιοι της Εκκλησίας

Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας δεν είναι υπάρξεις εξωκοσμικές αλλά άνθρωποι ομοιοπαθείς μ’ εμάς. Η αγιότης είναι η ανοιχτή πρόσκληση της Κεφαλής της Εκκλησίας, του Ιησού Χριστού, που απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο όλων των εποχών, στη συμμετοχή στον Σταυρό Του που είναι το εχέγγυο της επιτυχίας της προσωπικής Ανάστασης.

Οι Άγιοι πήραν την γενναία απόφαση να συσταυρωθούν με τον Χριστό (μέσω του μαρτυρίου του αίματος ή της συνειδήσεως) συντρίβοντας τον «παλαιό άνθρωπο» δια της μετανοίας. Η χριστομίμητος ταπείνωσή τους είλκυσε την Θεία Χάρη που ενοίκησε σ’ αυτούς και τους κατέστησε θεοφόρους. Αυτή η απόλυτη ένωσή τους με τον Θεό είναι «η ψυχολογία της αγιότητος», όπως επισημαίνει ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς: «Σε κάθε Άγιο ο Κύριος είναι τα πάντα και κάθε τι στην ψυχή του, στην συνείδησή του, στην καρδιά του και στο έργο του».

Οφείλουμε να τους ακολουθούμε με πιστότητα, ζήλο, αγάπη πολλή και ταπεινή μαθητική διάθεση, διότι "χωρίς αγάπη για τους Αγίους η ορθοδοξία κάποιου είναι ακρωτηριασμένη και η αίσθηση προσανατολισμού κλειστή- διότι κάποιος πρέπει να ακολουθεί τα παραδείγματα". (π. Σεραφείμ Ρόουζ)

  

Απόστολοι και Ισαπόστολοι

Οι Απόστολοι είναι ο στενός κύκλος των δώδεκα και ο ευρύτερος των εβδομήκοντα μαθητών του Χριστού τους οποίους ο Ίδιος επέλεξε. Δραστηριοποιούνταν παράλληλα με το έργο του Κυρίου αποστέλλοντάς τους να κηρύξουν το Ευαγγέλιό Του ενώ συγχρόνως τους είχε δώσει την χάρη της θαυματουργίας. Οι Απόστολοι είναι οι γνήσιοι συνεχιστές του έργου του Χριστού μας και της διδασκαλίας Του. Είναι οι στύλοι και τα εδραιώματα της Εκκλησίας και για αυτό κατέχουν πρωτεύουσα θέση σ’ Αυτήν. Οι Ισαπόστολοι έλαβαν αυτόν τον τόσο τιμητικό τίτλο επειδή η προσφορά τους στην διάδοση του λόγου του Θεού ήταν καίρια.

Άγιος Συμεών ο δια Χριστόν σαλός

Δια Χριστόν σαλοί

Στην διά Χριστόν σαλότητα, τη σπάνια αυτή μορφή άσκησης, ανήκουν οι μοναχοί και σπανιότερα οι λαϊκοί που από θείο έρωτα αποφάσισαν να ακολουθήσουν τη δύσκολη οδό της παραίτησης από το κύρος που δίνει η λογική στον άνθρωπο.

 Παρατηρώντας προσεκτικά τη ζωή και τα σημεία των διά Χριστόν Σαλών μέσα από τους βίους τους, βλέπουμε πως παίζουν ένα ιερό παιχνίδι. Δεν διστάζουν να εμπαίξουν τον κόσμο και τα του κόσμου τούτου, την υποκρισία, την επίδειξη και τον φαρισαϊσμό. Κατά τον Ιωάννη της Κλίμακος δείχνουν ότι «καθεύδουν διά την χρείαν τῆς φύσεως», όμως η καρδιά τους «ἀγρυπνεῖ διά το πλῆθος τοῦ ἒρωτος» προς τον Θεό,

Η διά Χριστόν σαλότητα αποτελεί ίσως την πιο παράξενη και συγκλονιστική μορφή ορθόδοξης άσκησης. Σαλός σημαίνει τρελός. Ο τρόπος της ζωής του, τα φερσίματά του και γενικά ή όλη εικόνα του, φαίνεται να ταιριάζει με την εικόνα κάποιου ανθρώπου που έχει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό σαλεμένα τα μυαλά του. Όμως οι δια Χριστόν σαλοί μόνο τρελοί δεν ήταν. Ήταν οι πλέον γνωστικοί που κατέχτησαν την απάθεια και με την Χάρη του Θεού δίωκαν τους δαίμονες και τις πλάνες τους. Οι δια Χριστόν σαλότητα είναι μία χαρισματική κατάσταση.

Άγιοι Μάρτυρες

Οι άγιοι Μάρτυρες είναι αυτοί που υπέγραψαν την μαρτυρία της Πίστεως και της αγάπης τους προς τον Χριστό με το ίδιο τους το αίμα. Αποτελούν το πιο επίλεκτο σώμα της Εκκλησίας, αφού Αυτή θεμελιώθηκε επί του Αίματος του Κυρίου μας αλλά κατ’ επέκτασιν και στα αίματα των Μαρτύρων. Χαρακτηριστικό είναι ότι κατά τα εγκαίνια των Ιερών Ναών τοποθετούνται εντός των Αγίων Τραπεζών Ιερά Λείψανα Μαρτύρων. Το πόσο σημαντική είναι η εθελούσια προσφορά της ζωής στον Χριστό από το γεγονός ότι με το μαρτύριο ξεπλένεται κάθε αμάρτημα ενώ ακόμη και εάν ο μαρτυρήσας δεν είχε βαπτιστεί θεωρείται αυτομάτως βαπτισμένος και Άγιος.

Χρησιμοποιούνται σύνθετες λέξεις με την λέξη μάρτυς για να υποδηλώσουν την ιδιότητα του κάθε Αγίου Μάρτυρος (π.χ. Ιερομάρτυς= Μάρτυρας που ήταν ιερωμένος, Οσιομάρτυς= Μάρτυς που ήταν μοναχός).

Ιεράρχες

Οι Άγιοι οι οποίοι κατείχαν την υψηλή χάρη της αρχιερωσύνης αποτελούν ειδική κατηγορία στο σώμα της Εκκλησίας μας. Έχοντες λάβει οι πρώτοι Επίσκοποι την χάρη του Αγίου Πνεύματος από τους Αποστόλους την μετέδωσαν με την χειροτονία στους επομένους σε μια αδιάκοπη αλυσίδα μέχρι σήμερα, την ονομαζόμενη αποστολική διαδοχή (που δεν είναι απλώς μια ιστορική συνέχεια αλλά οπωσδήποτε παράδοση και αποδοχή της Ιεράς Παραδόσεως). Οι Ιεράρχες είναι οι θεματοφύλακες των ιερών δογμάτων και οι πατέρες του ποιμνίου που φέρουν την ευθύνη για την πνευματική του διαπαιδαγώγηση.

Όσιοι

Στην αρχαία ελληνική το επίθετο «όσιος» σημαίνει αυτός που είναι αφιερωμένος στον Θεό. Πιο συγκεκριμένα πρόκειται για τους μοναχούς και τις μοναχές οι οποίοι ηθελημένα αρνήθηκαν κάθε κοσμική απόλαυση και αφοσιώθηκαν ψυχή και σώματι στον Θεό. Αγωνιζόμενοι στον στίβο της άσκησης μπορεί να μην πέρασαν από το μαρτύριο του αίματος αλλά πέρασαν το μαρτύριο της συνειδήσεως και έτσι αγίασαν. Το Ορθόδοξο αγιολόγιο της Εκκλησίας με τον όρο «Όσιοι» δεν κάνει κάποια διάκριση μεταξύ της αξίας (δεν μπορεί κάποιος να είναι περισσότερο ή λιγότερο άγιος) των Αγίων αλλά δείχνει ότι οι συγκεκριμένοι Άγιοι ήταν μοναχοί ή ασκητές.

Ομολογητές

Μια ιδιαίτερη κατηγορία στις τάξεις των Αγίων είναι οι ομολογητές. Το παράδειγμά τους είναι ίσως το πιο προσηνές στην ζωή του κάθε Χριστιανού αφού όλοι οφείλουμε καθημερινώς να ομολογούμε- εν έργω και λόγω- την πίστη και την αφοσίωση στον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Οι Ομολογητές διετράνωσαν την Ορθόδοξη πίστη τους μπροστά σε τυράννους άφοβα. Βασανίστηκαν και διώχθηκαν όμως τελικώς δεν πέθαναν εξ αιτίας των μαρτυρίων. 

Οι 1241 Άγιοι Νεομάρτυρες της Νάουσας (+1822)

Νεομάρτυρες

Με τον όρο αυτόν δεν γίνεται κάποιος αξιολογικός διαχωρισμός των Αγίων. Οι Νεομάρτυρες δεν υστερούν σε τιμή και δόξα από τους αρχαίους μάρτυρες της Εκκλησίας απλώς τους προσδίδετε αυτός ο χαρακτηρισμός ώστε να συγκεκριμενοποιηθεί η χρονική περίοδος του μαρτυρίου τους. Ως διαχωριστική γραμμή τίθεται κυρίως η άλωση της Βασιλεύουσας. Από τότε και μέχρι σήμερα όσοι υπογράφουν με το αίμα τους την μαρτυρία της πίστεως και της αγάπης τους προς τον Χριστό ονομάζονται Νεομάρτυρες.

Στην εποχή της Τουρκοκρατίας οι Νεομάρτυρες εκτός από την Χάρη και ευλογία προς τους Πιστούς αναπτέρωναν και στήριζαν τις ελπίδες τους. Ήταν η περίτρανη απόδειξη πως όσο δυνατός και αδυσώπητος να ήταν ο κατακτητής δεν μπορούσε με καμμία δύναμη να υποδουλώσει τις ψυχές των Ορθοδόξων Ρωμιών!

πηγή