Αποκαλύπτεται και στον καθένα μας ο Θεός; (Τρόποι εμφάνισης του Θεού στη ζωή μας)

 
Αποκαλύπτεται και στον καθένα μας ο Θεός; (Τρόποι εμφάνισης του Θεού στη ζωή μας) 

επιμέλεια: Νικόλαος Δ. Γεωργαντώνης 
Ο Θεός με ποικίλους τρόπους βοηθά τον κάθε άνθρωπο να βρει το δρόμο της σωτηρίας του: «Ο Θεός θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν και να μάθουν πλήρως την αλήθεια» (Α΄ Τιμ. 2, 4).

Ο Θεός μιλάει στις καρδιές πολλών ανθρώπων και τις ελκύει κοντά Του μέσω συνανθρώπων (γονέων, δασκάλων, φίλων, κ.τ.λ.) και άλλες φορές μέσω έντονων καταστάσεων (ασθενειών, αποτυχιών, κινδύνων θανάτου, θανάτου αγαπημένων προσώπων, κ.τ.λ.). 

Πολλές φορές ακούμε να γίνονται θαύματα θεραπειών μπροστά σε λείψανα ή εικόνες αγίων. Στην Παναγία της Τήνου, στον άγιο Νεκτάριο στην Αίγινα κι αλλού. Επειδή το θαύμα φανερώνει άμεσα την παρουσία του Θεού, πολλοί συγκινούνται, στρέφονται προς το Θεό και ζουν στο εξής θεάρεστα. 

Πολλοί άνθρωποι, καθώς προσεύχονται, αισθάνονται ανεξήγητη παρηγοριά στις θλίψεις τους, αλάνθαστο φωτισμό στα διλήμματά τους και ανέκφραστη πνευματική αγαλλίαση. Όλα αυτά τα βιώματα είναι καρπός της χάρης του Θεού, που έρχεται στον προσευχόμενο. 

Άλλοι, όταν εξομολογούνται, αισθάνονται την ψυχή τους ανάλαφρη από τα βάρη των ενοχών και πολύ χαρούμενη. 

Πολλοί, όταν κοινωνούν με καθαρή ψυχή, ζουν την παρουσία του Θεού, βλέπουν ουράνιο φως και αγγέλους. 

Όλα αυτά τα βιώματα δεν περιγράφονται, αλλά βιώνονται. Ο Θεός προσφέρει αυτές τις όμορφες εμπειρίες, για να ωθήσει τον αναζητητή Του σε μεγαλύτερη αγάπη προς Αυτόν και εντονότερο πνευματικό αγώνα.
Ο έφηβος ξεπερνά την απλοϊκή παιδική πίστη και προχωρά στη συνειδητή ώριμη πίστη όχι τόσο μέσα από τη λογική, αλλά κυρίως μέσα από τα βιώματα της επικοινωνίας του με το Θεό, με την προσευχή και τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας. 

Η συνάντηση με έναν άγιο ζωντανό αποτελεί για πολλούς συγκλονιστικό γεγονός. Πολλοί που συναντήθηκαν με τον π. Παΐσιο τον Αγιορείτη, τον π. Πορφύριο της Αθήνας, τον π. Σωφρόνιο του Essex και τον π. Ιάκωβο της Εύβοιας στράφηκαν με ζήλο προς το Θεό. 

Σπάνια ακούμε και το εξαιρετικό γεγονός να γίνονται εμφανίσεις του Χριστού, της Παναγίας, αγγέλων και αγίων σε αγωνιστές χριστιανούς. Στον άγιο ασκητή του Αγίου Όρους τον π. Παΐσιο, όταν ήταν μικρό παιδί, εμφανίσθηκε ο ίδιος ο Χριστός, για να τον ενισχύσει στην πίστη, γιατί ένας άθεος προσπάθησε να τον πείσει ότι δεν υπάρχει Θεός. Του είπε τότε ο Χριστός: «Εγώ είμαι η Ανάσταση και η ζωή». Κανείς μετά την εμπειρία αυτή δεν μπορούσε να του κλονίσει την πίστη του προς το Χριστό.
Από το βιβλίο «Νεανικές Αναζητήσεις - Α’ Τόμος: Ζητήματα πίστεως» (σελ.27-29), Αρχ. Μαξίμου Παναγιώτου, Ιερά Μονή Παναγίας Παραμυθίας Ρόδου
πηγή

Άγιος Ιγνάτιος Μπριατσανίνωφ: Βάλε φωτιά στις σκέψεις μου και στην καρδιά μου

Άγιος Ιγνάτιος Μπριατσανίνωφ

Ξεχύνω τα λόγια της καρδιάς μου, που απαλά σκιρτά από χαρά άφθαρτη κι ανέκφραστη. Αδελφοί, αν εισχωρήσετε στα λόγια μου με καθαρό λογισμό, θα ευφρανθείτε σαν σε συμπόσιο πνευματικό! Η πίστη στο Χριστό είναι ζωή. Όποιος τρέφεται με την πίστη, γεύεται ήδη, στη διάρκεια της επίγειας πορείας του, την αιώνια ζωή, που ετοιμάστηκε για τους δικαίους στο τέλος αυτής της πορείας. Ο Κύριος είπε: «Όποιος πιστεύει σ’ εμένα, αυτός έχει την αιώνια ζωή».Με την πίστη οι άνθρωποι του Θεού υπέμειναν σκληρές δοκιμασίες. Έχοντας οικειωθεί το πλούτο και την ευφροσύνη της αιώνιας ζωής, θεώρησαν σκουπίδια τα θέλγητρα της πρόσκαιρης. Με την πίστη δέχονταν τις θλίψεις και τις στενοχώριες σαν δώρα του Τριαδικού Θεού, δώρα με τα οποία Εκείνος τους αξίωσε να γίνουν μιμητές και

 

μέτοχοι των παθημάτων ενός από τα πανάγια Πρόσωπά Του, που έστερξε να δεχθεί τη φύση μας και να οικονομήσει τη λύ­τρωσή μας. Η απέραντη ευφροσύνη, που γεννιέται από την πίστη, καταβροχθίζει τη σκληρότητα του πόνου. Έτσι, στη διάρκεια οδυνηρών βασάνων, νιώθει κανείς μόνο τέρψη. Το ομολόγησε ο μεγαλομάρτυρας Ευστράτιος (13 Δεκεμβρίου) λίγο πριν από την τελείωσή του. 
Τα βασανιστήρια στα οποία με υποβάλλεις, είπε στον ηγεμόνα Αγρικόλα, είναι για μένα ευφροσύνη!.Με την πίστη οι άγιοι βυθίστηκαν στα βάθη της ταπεινοφροσύνης. Με τα καθαρά μάτια της πίστεως είδαν πως οι ανθρώπινες θυσίες στο Θεό δεν είναι παρά τα χαρίσματα του Θεού στον άνθρωπο, χρέητου ανθρώπου στο Θεό, αχρείαστα σ’ Εκείνον αλλά απαραίτητα και σωτήρια για τον άνθρωπο. «Άκου, λαέ μου», λέει ο Θεός, «γιατί θα σου μιλήσω· άκου, Ισραήλ, γιατί θα διαμαρτυρηθώ σ’ εσένα. Ο Θεός, ο Θεός σου, είμ’ εγώ. Δεν θα σε ελέγξω για τις θυσίες σου… γιατί δική μου είναι όλη η οικουμένη και δικά μου όλα τα πλούτη της», «τί έχεις που να μην το έλαβες; Αφού, λοιπόν, το έλαβες από το Θεό, γιατί καυχιέσαι σαν να μην το είχες λάβει ως δώρο;». «Σ’ οποίον δόθηκαν πολλά, πολλά θα ζητηθούν απ’ αυτόν και σ’ οποίον δόθηκαν περισσότερα, περισσότερα θα ζητηθούν».Οι άγιοι του Θεού θαυματουργούσαν, ανάσταιναν νεκρούς, προέλεγαν το μέλλον, ήταν γεμάτοι από πνευματική γλυκύτητα, αλλά συνάμα και γεμάτοι από ταπεινοφροσύνη. Με απορία, θαυμασμό και φόβο έβλεπαν ότι ο Θεός έστερξε γενναιόδωρα να προσφέρει και να εμπιστευτεί το Άγιο Πνεύμα Του στο χώμα, στη λάσπη. Μπροστά σ’ αυτό το μυστήριο, ο νους κυριεύεται από φρίκη και σωπαίνει, η καρδιά πλημμυρίζει από ανείπωτη χαρά, ενώ η γλώσσα δεν έχει τη δύναμη να εκφραστεί.Με την πίστη οι άγιοι αγάπησαν τους εχθρούς τους. Τα μάτια του νου τους, φωτισμένα από την πίστη, σταθερά έβλεπαν το Θεό μέσα στη πρόνοιά Του. Σε παραχώρηση αυτής της θείας πρόνοιας απέδιδαν οι άγιοι όλες τις επιθέσεις που δέχονταν. Έτσι ο Δαβίδ, «βλέποντας τον Κύριο παντοτινά μπροστά του», για να μη λιποψυχήσει μπροστά στις τόσες θλίψεις και δοκιμασίες του, αποκρίθηκε, όταν ο Σεμεΐ τον καταριόταν και τον πετροβολούσε: «Ο Κύριος του είπε να καταριέται τον Δαβίδ. Τί δουλειά έχετε εσείς μ’ έμενα, γιοί της Σαρουΐας», λογισμοί της οργής και της εκδικήσεως; «Αφήστε τον να με καταριέται, γιατί ο Κύριος του το είπε… Ίσως ο Κύριος, βλέποντας την ταπείνωσή μου, να μου δώσει αγαθά αντί για την κατάρα…».Η ψυχή δέχεται τη δοκιμασία σαν θεραπεία των ασθενειών της. Ευγνωμονεί το Θεό και Του ψάλλει: «Βάλε με, Κύριε, σε δοκιμασίες, βάλε με σε πειρασμούς, βάλε φωτιά στις σκέψεις μου και στην καρδιά μου». Έτσι ας αντιμετωπίζουμε τις δοκιμασίες. Για τους ανθρώπους και τα άλλα όργανα των δοκιμασιών μας ας μη νιώθουμε καμιά κακία, καμιά εχθρότητα. Η ψυχή που δοξολογεί τον Πλάστη της, η ψυχή που ευγνωμονεί τον ουράνιο Γιατρό, πλημμυρισμένη από ανέκφραστα αισθήματα, αρχίζει να ευλογεί τα μέσα της θεραπείας της.Και να! Ξάφνου ανάβει μέσα της η αγάπη προς τους εχθρούς. Τότε ο άνθρωπος είναι έτοιμος να θυσιάσει και τη ζωή του για τον εχθρό του, θεωρώντας μάλιστα πως αυτό δεν αποτελεί στην πραγματικότητα θυσία αλλά υποχρέωση, υποχρέωση ανάξιου δούλου. Από τώρα ο ουρανός είναι ανοιχτός. Μπαίνουμε στην αγάπη προς τον πλησίον και μέσω αυτής στην αγάπη προς το Θεό. Βρισκόμαστε στο Θεό και ο Θεός βρίσκεται σ’ εμάς. Να τί θησαυρό περιέχει η πίστη, η μεσίτρια και χορηγήτρια της ελπίδας και της αγάπης. Αμήν.Έρημος Άγιου Σεργίου, 1840

(Αγίου Ιγνατίου Μπριατσανίνωφ, «Ασκητικές Εμπειρίες « Α΄. Ι. Μ. Παρακλήτου 2008).
  πηγή

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ (Λουκά α΄ 1-25 57-68, 76-80)

Ἀδελφοί μου,

Τό πνεῦμα τῆς πρό Χριστοῦ ἐποχῆς στήν Παλαιστίνη εἶναι βαρύ γιά τά ἀνδρόγυνα ἐκεῖνα πού δέν ἔχουν παιδιά. Θεωροῦσε τήν ἀτεκνία ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας τους, γι’ αὐτό καί παντοῦ, ὅπου κι ἄν πήγαιναν ἔφεραν τό στίγμα τῆς ἀτεκνίας.
Ἕνα τέτοιο ζευγάρι εἶναι καί ὁ Ζαχαρίας μέ τήν Ἐλισάβετ. Τά χρόνια εἶχαν περάσει ἀπό πάνω τούς χωρίς νά ἀποκτήσουν τό πολυπόθητο παιδί. Τώρα εἶναι μεγάλης ἡλικίας, πράγμα ἀδύνατο γιά τήν ἀπόκτησή του.
Ὅμως εἶχαν μία μεγάλη πίστη, γι’ αὐτό πάντα προσευχόνταν, πάντα Τόν παρακαλοῦσαν νά τούς βοηθήσει. Ἡ ἐλπίδα δέν τούς εἶχε ἐγκαταλείψει, γιατί ἐγνώριζαν τή δύναμη τοῦ Θεοῦ, γι’ αὐτό καί οἱ προσευχές τούς ἀνέβαιναν ὡς θυμίαμα στόν οὐρανό.
Καί ὅταν ὁ Θεός ἔκρινε, γιατί αὐτό κάνει πάντοτε, ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα ἀπάντησε στίς προσευχές τους. Στέλνει τόν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ, τόν  Ἄγγελο τῶν χαρμόσυνων εἰδήσεων καί ἀναγγέλλει τήν ὥρα τοῦ θυμιάματος στό ναό στό γέροντα Ἱερέα Ζαχαρία:
Πηγή:Ιερά Μητρόπολη Κυδωνίας και Αποκορώνου

«Μή φοβᾶσαι Ζαχαρία. Νά χαίρεσαι γιατί εἰσακούσθηκε ἡ παράκλησή σου καί ἡ Ἐλισάβετ θά ἀποκτήσει παιδί πού θά ὀνομάσεις Ἰωάννη. Θά εἶναι μεγάλος ἀνάμεσα  στούς ἀνθρώπους, θά τοῦ δοθοῦν τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πολλοί μέ τό κήρυγμά του θά ὁδηγηθοῦν στόν Θεό πού θά λάβει ἀνθρώπινη μορφή.
Θά προπορευθεῖ καί μέ τό προφητικό του χάρισμα θά προετοιμάσει τόν λαό καί θά θερμάνει τίς ψυχές πού ἔχουν ψυχρανθεῖ λογω τῆς ἁμαρτίας γιά νά Τόν δεχθοῦν».
Ὁ Ζαχαρίας, σάν ἄνθρωπος πού εἶναι ζητεῖ σημεῖα, ἀπόδειξη τῆς γέννησης γιατί εἶναι μεγάλης ἡλικίας καί τοῦ ἁπαντά ὁ Ἀρχάγγελος: «θά μείνεις βουβός μέχρι νά γεννηθεῖ καί νά πάρει τό ὄνομα».
Ἔτσι καί ἔγινε μέ ἀποτέλεσμα ὁ λαός πού ἦταν στόν ναό νά καταλάβει ὅτι ὁ Ζαχαρίας εἶχε δεῖ ὀπτασία.
Τά πράγματα ἐξελίχθηκαν ἔτσι. Ἡ Ἐλισάβετ συνέλαβε καί γεννήθηκε τό παιδί. Καί ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα τοῦ ὀνόματος, τήν ὄγδοη ἡμέρα, ὁ Ζαχαρίας γράφοντας τό ὄνομα Ἰωάννης ξαναβρῆκε τή φωνή του καί προφήτευσε τόν ἐρχομό τοῦ Μεσσία «Εὐλογημένος καί δοξασμένος ὁ Κύριος, τόν ὁποῖον ἀπό ὅλους τους λαούς μόνο οἱ Ἰσραηλίτες ἐλάτρευσαν».
Ἀδελφοί μου,
Θά πρέπει νά καταλάβετε ὅτι αὐτή ἡ εὐαγγελική περικοπῆ ἔχει μία ἰδιαιτερότητα καί διαφορά ἀπό τίς ἄλλες, γιατί μας ἀποκαλύπτει τήν φροντίδα τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τούς αἰῶνες γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου. Ὁ Θεός δημιουργεῖ τίς προϋποθέσεις γιά τήν πραγματοποίηση τῆς σωτηρίας, προϋποθέσεις πού θά τόν βοηθήσουν στήν ἐμφάνιση Τοῦ ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους καί μία ἀπό αὐτές εἶναι ἡ γέννηση τοῦ Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος θά προετοιμάσει τόν δρόμο τοῦ Κυρίου, τό περίφημο κήρυγμά του: «μετανοεῖτε, ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ» γι’ αὐτό καί ἡ γέννηση τοῦ εἶναι δῶρο Θεοῦ.
«Πῶς θά γίνει αὐτό ἀφοῦ εἴμαστε μεγάλοι ἄνθρωποι» ἐρωτᾶ ὁ Ζαχαρίας, γι’ αὐτό ζητᾶ μία ἀπόδειξη τήν ὁποία καί παίρνει μέ τό χάσιμο τῆς φωνῆς του. Τό παιδί του θά εἶχε τήν μεγάλη ἀποστολή νά προετοιμάσει τόν κόσμο νά δεχθεῖ τόν Σωτήρα πού θά ἔλθει ὅταν θά εἶναι ὁ κατάλληλος πλέον χρόνος «ὅταν θά ἔλθει τό πλήρωμα τοῦ χρόνου», ἡ ὥρα τῆς σωτηρίας.
Ταυτόχρονα ὅμως μας διδάσκει καί κάτι ἄλλο πολύ σπουδαῖο γιά μας, ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτα τό ἀδύνατο γιά τόν Θεό ἀρκεῖ νά ὑπάρχει σέ μας μία βασική προϋπόθεση. Ἡ ἀληθινή πίστη. Ἡ πίστη ἐκείνη πού θά μᾶς συνδέει καί θά μᾶς φέρνει σέ ἐπικοινωνία καί συνομιλία μέ τόν Θεό.  Ἡ πίστη ποῦ κάνει τόν ἄνθρωπο νά προσεύχεται διαρκῶς.
Ἀλήθεια πόσο σπουδαία, πόσο ἀναγκαία ἀλλά καί πόσο ὄμορφη εἶναι αὐτή ἡ συνομιλία μας μέ τόν Θεό.
Ἀδελφοί μου,
Ὁ Γέροντας Χερουβίμ εἶναι ἀποκλεισμένος στήν καλύβα του ἀπό τήν βαρυχειμωνιά τοῦ Ἁγίου  Ὅρους. Τό χιόνι ἔχει σκεπάσει τά πάντα ἐκεῖ. Ὁ Γέροντας εἶναι χωρίς φαγητό μία ὁλόκληρη ἑβδομάδα.
Ὅμως εἶναι ἀτάραχος, προσεύχεται διαρκῶς.
Πλησίαζε νά βραδιάσει καί ἐνῶ προσευχόταν ἐκτύπησε ἡ πόρτα του. Ἀνοίγει καί βλέπει ἕναν ἄνθρωπο μέ ἕνα μουλάρι φορτωμένο. Ρωτᾶ ὁ ἄνθρωπος τόν Γέροντα, ἄν εἶναι μακριά τό ἡσυχαστήριο τοῦ Ἁγίου Πέτρου καί ἄν προλαβαίνει νά γυρίσει στό μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Παύλου πρίν νυχτώσει.
«Ἀπ’ ἐδῶ ξένε μου εἶναι πολύ μακριά ὁ  Ἅγιος Πέτρος καί μέ τό χιόνι πού ἔχει πέσει δέν σέ φτάνει οὔτε μία μέρα γιά νά πᾶς. Ἀλλά ἄν θέλεις μπορεῖς νά μείνεις ἐδῶ ἀπόψε καί τό πρωί πού θά ξημερώσει ὁ Θεός, πηγαίνεις μέ τό φορτίο σου ἐκεῖ πού θέλεις» τοῦ ἁπαντά ὁ Γέροντας Χερουβείμ.
Καί ὁ ἄγνωστός του λέει: «Γέροντα, ἔχω φέρει μερικά τρόφιμα, τά ὁποῖα θέλω νά πουλήσω, καί τό βράδυ θέλω νά γυρίσω στή δουλειά μου. Ἄν θέλεις νά τά κρατήσεις ἐσύ καί νά μοῦ δώσεις καμιά εὐλογία νά τά ξεφορτώσω ἐδῶ καί νά πηγαίνω».
«Ἐφόσον βιάζεσαι, τί νά σοῦ πῶ. Ἄφησε τά πράγματα ἐκεῖ στή γωνιά καί νά σοῦ δώσω μία εὐλογία πού μου ἔχει ἀφήσει πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες ἕνας ξένος». Καί ἐπῆγε νά φέρει ἀπό τό δωμάτιο τήν εὐλογία.
Ὅταν γύρισε, τά πράγματα ἦταν ξεφορτωμένα, ἀλλά ὁ ξένος ἦταν ἄφαντος. Βγῆκε ἔξω ἀλλά δέν εἶδε τίποτα. Κοιτάζει τό χιόνι ἔξω ἀπό τήν καλύβα του μά δέν ὑπῆρχαν ἴχνη, οὔτε ἀνθρώπου οὔτε ζώου.
Κατάλαβε ὅτι ἦταν ἕνα θαῦμα καί ἔκανε θερμή προσευχή, δοξολογία, μέ δάκρυα εὐχαρίστησε τόν Θεό. Τά πράγματα τοῦ ἔφθασαν μέχρι πού πέρασε ὁ χειμώνας.
Προσεύχεσθε  λοιπόν καί ὁ Θεός τά πάντα μπορεῖ.
Νά εἶστε  καλά.

Προσευχή δίχως υπολογισμούς...

Κάνεις προσευχή και σκέπτεσαι.
Τώρα εισακούσθηκα; Ήταν καλή; Σωστή; Ωραία; Άρεσε του Θεού;
Θα μου φέρει αποτέλεσμα; Θα νιώσω κάτι; Για να δω…..

Η προσευχή όμως δεν είναι μαθηματικά ούτε χημική ανάλυση. Η προσευχή είναι καλλιέργεια μια σχέσης. Δεν προσεύχομαι επειδή πρέπει αλλά γιατί αγαπώ κάποιον. Θέλω να μιλάω στον αγαπημένο μου!!!
Ας κάνουμε την προσευχή με απλότητα, χωρίς απολογισμούς και προσδοκίες.
Μην περιμένουμε τίποτα. Απλά προσευχόμαστε με καρδιά, δίχως στόχους και υπολογισμούς.
Και να θυμάσαι καλά, όταν δεν το περιμένεις έρχεται. Η προσμονή κουράζει την σχέση, η απαίτηση την συνθλίβει, το αγαπητικό ερωτικό άφημα την λυτρώνει και την σώζει.

π. Λίβυος 

πηγή

Ενοχικά παθήματα....

                                                                                                                                           παπα- Λίβυος

Σκέφτηκες ποτέ ότι ίσως πίσω από τις δοκιμασίες που αντιμετωπίζουμε, υπάρχει μια αυτοκαταστροφική δύναμη εντός μας, που ακυρώνει την χαρά από την ζωή μας; Ότι μπορείς να  εκεί βαθιά στις αθέατες πλευρές της καρδιάς σου, να πιστεύεις ότι το μόνο που θα έπρεπε να υπάρχει στην ζωή σου, είναι ο πόνος, η οδύνη, τόσο γιατί μόνο αυτό αξίζεις, αλλά και γιατί μέσα από αυτήν, θα πληρώνεις το κακό που έχεις “κάνει” ή σου έχουν πει ότι έχεις δημιουργήσει;

Μήπως τελικά δεν είναι ο Θεός η αιτία των παθημάτων μας, όπως τόσο πολύ καλά μας έχουν πείσει; Μήπως αντιθέτως η αγάπη του Θεού είναι αυτή που σκεπάζει τα λάθη μας, που απαλύνει τις πληγές της ύπαρξης μας; που περικρατά την κουρασμένη εκ των αστοχιών και αυτοκαταστροφικών επιλογών ψυχή μας; Γιατί να πιστέψω σε ένα Θεό που κατασκευάζει ασθένειες, ατυχήματα, προβλήματα, πόνο και οδύνη, και να μην κατανοήσω μέσα στις καρδιάς την επίγνωση ότι ο Θεός μόνο αγάπα, συγχωρά, σκεπάζει, φροντίζει, θεραπεύει και αναπαύει βαθιά έως αναστάσεως;

… Μηδεὶς πειραζόμενος λεγέτω ὅτι ἀπὸ Θεοῦ πειράζομαι· ὁ γὰρ Θεὸς ἀπείραστόςἐστι κακῶν, πειράζει δὲ αὐτὸς οὐδένα.  ἕκαστος δὲ πειράζεται ὑπὸ τῆς ἰδίαςἐπιθυμίας ἐξελκόμενος καὶ δελεαζόμενος· εἶτα ἡ ἐπιθυμία συλλαβοῦσα τίκτειἁμαρτίαν, ἡ δὲ ἁμαρτία ἀποτελεσθεῖσα ἀποκύει θάνατον...(Ιακώβου Επιστολή α.13-15).

Ίσως γιατί κάπου και σε κάποιον θέλω να μεταθέσω την ευθύνη της ζωής μου ή την αδυναμία μου να υπάρξω κάτι άλλο από αυτό που τελικά είμαι. Θέλω κάποιον να κατηγορήσω. Έτσι βρίσκω τον Θεό, που στο πρόσωπο του, ενοχοποιώ την ίδια την ζωή, εμένα τον ίδιο και ολάκερο τον κόσμο, ώστε να είναι βέβαιο ότι εγώ θα είμαι πλέον ο μοναδικός δίκαιος και αδικημένος συνάμα.

Όμως εάν μετανοήσεις την εσωτερική ματιά σου, εάν δεις λίγο διαφορετικά, με το βλέμμα του Χριστού μας, με μια πιο φωτισμένη διαυγή ματιά την ζωή σου, ίσως τότε να  μπορέσεις να κατανοήσεις ότι σε έχουν γεμίσει ενοχές ή ότι ο ίδιος αισθάνεσαι ένοχος με αποτέλεσμα να ακυρώνεις κάθε χαρά στην ζωή, έχοντας την υποσυνείδητη πεποίθηση ότι δεν δικαιούσαι να περνάς καλά; Και ένα ένοχος τι θέλει; Θέλει εξιλασμό για να λυτρωθεί. Να πληρώσει ζητάει τίμημα ακριβό κι ας μην το καταλαβαίνει με την πρώτη ανάγνωση της καρδιάς του.

Τότε να δεις πόσο εφευρετικός γίνεται ο εαυτό μας στην αυτοκαταστροφική διάθεση. Τότε να δεις πως ακυρώνεις κάθε σου βήμα προς το μετά στην σκιά του τότε. Τότε να δεις πως δημιουργείς και διαμορφώνεις όρους και πραγματικότητες, ώστε ποτέ να μην γελάσεις παραπάνω από μια ώρα….

πηγή  το είδαμε  εδώ

Τό "εὐχαριστήριο" (Ἕνα κείμενο πού δέν πρέπει νά χάσετε)!

 

 

Εἶδα στόν ὕπνο μου πώς ἐπισκέφθηκα τόν Παράδεισο καί ἕνας Ἄγγελος ἀνέλαβε νά μέ ξεναγήσει.

Περπατούσαμε δίπλα-δίπλα σέ μιά τεράστια αἴθουσα γεμάτη μέ Ἀγγέλους.

Ὁ Ἄγγελος-ὁδηγός μου σταμάτησε μπροστά στόν πρῶτο σταθμό ἐργασίας καί εἶπε:

-Αὐτό εἶναι τό Τμῆμα Παραλαβῆς. Ἐδῶ παραλαμβάνουμε ὅλες τίς αἰτήσεις πού φτάνουν στόν Θεό, μέ τή μορφή προσευχῆς.

Κοίταξα γύρω-γύρω στό χῶρο. Ἔσφυζε ἀπό κίνηση, μέ τόσο πολλούς Ἀγγέλους νά βγάζουν καί νά ταξινομοῦν αἰτήσεις γραμμένες σέ ὀγκώδεις στοῖβες ἀπό χαρτιά καί σημειώματα, ἀπό ἀνθρώπους σέ ὅλον τόν κόσμο. Μετά, προσχωρήσαμε σέ ἕνα μακρύ διάδρομο, μέχρι πού φτάσαμε στό δεύτερο σταθμό. Ὁ Ἄγγελος μοῦ εἶπε:

-Αὐτό εἶναι τό Τμῆμα συσκευασίας καί  Παράδοσης. Ἐδῶ οἱ χάρες καί οἱ εὐχές, πού ἔχουν ζητηθεῖ προωθοῦνται καί παραδίδονται σέ αὐτούς πού τίς ζήτησαν.

Πρόσεξα καί πάλι πόση κίνηση εἶχε καί ἐδῶ. Ἀμέτρητοι Ἄγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, ἀφοῦ τόσες πολλές ἐπιθυμίες εἶχαν ζητηθεῖ καί συσκευάζονταν γιά νά παρδοθοῦν στή γῆ.Τέλος, στήν ἄκρη ἑνός μακριοῦ διαδρόμου, σταματήσαμε στήν πόρτα ἑνός πολύ μικροῦ σταθμοῦ. Πρός μεγάλη μου ἔκπληξη μόνο ἔνας Ἄγγελος καθόταν ἐκεῖ, χωρίς να΄κάνει οὐσιαστικά τίποτα.

-Αὐτό εἶναι τό Τμῆμα τῶν Εύχαριστιῶν, μοῦ εἶπε σιγανά ὁ φίλος Ἄγγελός μου. Ἔδειχνε λίγο ντροπιασμένος.

-Πῶς γίνεται αὐτό; Δέν ὑπάρχει δουλειά ἐδῶ; ρώτησα.

-Εἶναι λυπηρό, ἀναστέναξε ὁ Ἄγγελος. Ἀφοῦ παραλάβουν τίς χάρες του οἱ ἄνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν εὐχαριστήρια.

-Πῶς μπορεῖ κάιποις νά εὐχαριστήσει τόν Θεό γιά τίς εὐλογίες πού παρέλαβε; ρώτησα πάλι.

-Πολύ ἁπλά, ἀπάντησε. Χρειάζεται μόνο νά πεῖς: εὐχαριστῶ Θεέ μου!

-Καί γιά τί ἀκριβῶς πρέπει νά εὐχαριστήσουμε;

• -Ἄν ἔχεις τρόφιμα στό ψυγεῖο σου, ροῦχα στήν πλάτη σου, μιά στέγη πάνω ἀπ' τό κεφάλι σου καί ἕνα μέρος γιά νά κοιμηθεῖς, εἶσαι πλουσιότερος ἀπό τό 75% αὐτοῦ τοῦ κόσμου!

• Ἄν ἔχεις χρήματα στήν τράπεζα, στό πορτοφόλι σου καί λίγα κέρματα σ' ἕνα πιατάκι, εἶσαι στό 8% τῶν ἀνθρώπων πού εὐημεροῦν!

• Ἄν ξύπνησες σήμερα τό πρωί μέ περισσότερη ὑγεία ἀπό ὄ,τι ἀρρώστια, εἶσαι πιό εὐλογημένος ἀπό ὅσους δέν θά ἐπιζήσουν κἄν ὡς αὐτή τή μέρα!

• Ἄν ποτέ δέ βίωσες τήν ἐμπειρία τοῦ φόβου τοῦ πολέμου, τῆς μοναξιᾶς τῆς φυλακῆς, τῆς ἀγωνίας τοῦ βασανισμοῦ καί τῆς σουβλιᾶς τῆς πείνας, εἶσαι μπροστά ἀπό 700 ἑκατομμύρια ἀνθρώπους αὐτῆς τῆς γῆς!

• Ἄν μπορεῖς νά προσευχηθεῖς σέ ἕνα ναό χωρίς τό φόβο τῆς ἐπίθεσης, τῆς σύλληψης ἤ τῆς ἐκτέλεσης, θά σέ ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια ἄνθρωποι στόν κόσμο!

• Ἄν οἱ γονεῖς σου εἶναι ἀκόμοι ζωντανοί καί εἶναι ἀκόμα παντρεμένοι, εἶσαι σπάνιος!

• Ἅν μπορεῖς νά κρατᾶς τό κεφάλι σου ψηλά καί νά χαμολγελᾶς, δέν εἶσαι ὁ κανόνας, εἶσαι ἡ ἐξαίρεση γιά ὄλους ὅσους ζοῦν μέσα στήν ἀμφιβολία καί στήν ἀπόγνωση!

• Καί ἄν διαβάζει τώρα αὐτό τό μήνυμα, μόλις ἔλαβες μία διπλή εὐλογία, γιατί σοῦ τό ἔδωσε κάποιος πού σ' ἀγαπάει καί γιατί εἶσαι πιό τυχερός ἀπό 2 δισεκατομμύρια ἀνθρώπους, πού δέν ξέρουν κἄν νά διαβάζουν!

-Κατάλαβα. Καί τώρα τί νά κάνω; Πῶς νά ἀρχίσω;

-Νά πεῖς καλημέρα, μοῦ χαμογέλασε ὁ Ἄγγελος μου, νά μετρήσεις τίς εὐλογίες σου καί νά περάσεις αὐτό τό μήνυμα καί σέ ἄλλους ἀνθρώπους, γιά νά τούς θυμίσεις πόσο εὐλογημένοι εἶναι!

Καί μήν ξεχάσεις νά στείλεις τό εὐχαριστήριό σου!

Περ. "Τόλμη", Ἀρχιμ. Δανιήλ Σάπικα, Ἰατροῦ

 

Μᾶς ἔδωσε τό κείμενο μία φίλη πού μᾶς ἀγαπάει, πού τῆς τό ἔδωσε κάποιος πού τήν ἀγαπάει, πού τοῦ τό ἔδωσε κάποιος....

Ἄν ἀγαπᾶτε, δῶστε το κι ἐσεῖς.

ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ 

ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΜΑΤΘΑΙΟΥ Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Με την σημερινή Κυριακή αρχίζουμε τα γραπτά Κηρύγματα, που καθιερώθηκε να διαβάζωνται κατά τους μήνες του Καλοκαιριού σε όλους τους ναούς της Ιεράς Μητροπόλεως. Είναι και αυτό μια επικοινωνία με όλους τους Χριστιανούς της Μητροπόλεως, αυτούς που παραμένουν μονίμως στην περιοχή αυτή και αυτούς που έρχονται κατά την διάρκεια του Καλοκαιριού. Τα φετινά κηρύγματα θα αναλύουν φράσεις από τα αποστολικά αναγνώσματα που διαβάζονται κατά την θεία Λειτουργία των Κυριακών.

Το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα αναφέρεται στην ανάλυση που κάνει ο Απόστολος Παύλος της Σκηνής του Μαρτυρίου που είχε θεσπίσει ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη. Όπως είναι γνωστόν η Σκηνή του Μαρτυρίου είχε καθιερωθή κατόπιν οδηγιών του Θεού, πριν κτιστή ο Ναός του Σολομώντος στα Ιεροσόλυμα και βέβαια θεωρείται και προτύπωση του χριστιανικού Ναού.

Σύμφωνα με την περιγραφή της προς Εβραίους επιστολής η Σκηνή του Μαρτυρίου ήταν χωρισμένη σε δύο τμήματα, ήτοι το άγιο, και το εσωτερικό που ονομαζόταν άγια αγίων. Και φυσικά έξω από την σκηνή υπήρχε μία αυλή που λεγόταν κοσμικόν. Στον αύλειο χώρο, που είχε την ονομασία κοσμικό παρέμεναν οι Ιουδαίοι, οι Ναζιραίοι, οι προσήλυτοι και οι ειδωλολάτρες. Στο εσωτερικό, δηλαδή στο άγιον, εισέρχονταν οι ιερείς, που επιτελούσαν τα της λατρείας και εκεί υπήρχεν η λυχνία, η τράπεζα και η πρόθεση των άρτων. Και τέλος, στο εσωτερικό της σκηνής ήταν τα άγια των αγίων, όπου εισέρχονταν μόνο ο Αρχιερεύς και μάλιστα μια φορά τον χρόνο, κατά την ημέρα του εξιλασμού και εκεί υπήρχαν το χρυσούν θυμιατήριο και η Κιβωτός της Διαθήκης, μέσα στην οποία φυλασσόταν η στάμνα η χρυσή που είχε το μάννα, η ράβδος του Ααρών που βλάστησε και οι πλάκες της Διαθήκης, επάνω στις οποίες εγράφη ο νόμος που έδωσε ο Θεός στον Μωϋσή.

Αυτός ο τύπος της Σκηνής του μαρτυρίου ήταν πρότυπο του Χριστιανικού Ναού, που είναι χωρισμένος σε τρία μέρη, τον Νάρθηκα, τον κυρίως Ναό και το ιερό Βήμα, όπου τελείται η αναίμακτη μυσταγωγία. Ο Χριστιανισμός αποτελεί την νέα Διαθήκη, η οποία έχει οικουμενικό χαρακτήρα, αυτή είναι που σώζει τον άνθρωπο, αφού τον οδηγεί στην τελεία κοινωνία και ένωσή του με τον Θεό εν προσώπω Ιησού Χριστού.

Αυτή η περικοπή διαβάζεται σήμερα γιατί εορτάζουμε την Κατάθεση της τιμίας Εσθήτος της Παναγίας στον ναό των Βλαχερνών. Και βέβαια, στην ερμηνεία των αγίων Πατέρων φαίνεται ότι η Παναγία είναι στην πραγματικότητα η έμψυχη σκηνή του Θεού, αυτή είναι η λυχνία, η τράπεζα και η πρόθεση των άρτων, αυτή είναι το χρυσούν θυμιατήριο, η Κιβωτός της Διαθήκης, η στάμνα, η ράβδος του Ααρών και οι πλάκες της Διαθήκης. Όλα όσα έγιναν στην παλαιά Διαθήκη απέβλεπαν στο να προετοιμασθή ο λαός, να ευρεθή το κατάλληλο πρόσωπο, από το οποίο θα εγεννάτο ο Χριστός. Γι’ αυτό τιμούμε πολύ την Παναγία μας, που είναι η χαρά, η ελπίδα, η παρηγοριά και η θερμή μας πρεσβεία.

Και βέβαια, πρέπει να πούμε ότι, όπως η Παλαιά Διαθήκη είναι προτύπωση της Καινής Διαθήκης, έτσι και η Καινή Διαθήκη και όσα τελούνται στην λατρεία μας είναι προτύπωση και βίωση των όσων θα ακολουθήσουν στον ουρανό μετά την συντέλεια του κόσμου. Η Παναγία, που έγινε αιτία της ενσαρκώσεως του Χριστού, να γίνη και η γέφυρα, που θα μας οδηγήση στην επουράνια και αιώνια λατρεία.

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ