ΤΡΕΙΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ – Απόστολος Παπαδημητρίου

ΤΡΕΙΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ

               Σε διάστημα μιας εβδομάδας κοιμήθηκαν τον ύπνο του δικαίου τρεις αγιορείτες γέροντες, οι πατέρες Μωυσής της κουτλουμουσιανής σκήτης του Αγίου Παντελεήμονος, Νικόδημος της Καψάλας των Καρυών και Γεώργιος, προηγούμενος της μονής του οσίου Γρηγορίου. Κοιμήθηκαν προσδοκούντες ανάσταση νεκρών, καθώς αυτή είναι η μέγιστη ελπίδα που προσφέρει η Εκκλησία στα μέλη της. Γι’ αυτό και κοιμητήριο εκαλείτο κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους ο χώρος ενταφιασμού των νεκρών. Και παρέλαβαν τη λέξη αυτή από τη γλώσσα μας πολλοί λαοί της Ευρώπης και τη διατηρούν μέχρι σήμερα (cimitero, cimetiere, cementerio, cemetery). Εμείς όμως έχουμε οπισθοδρομήσει και χρησιμοποιούμε κυρίως τον όρο νεκροταφείο σαν να μας είναι βαρειά η ελπίδα και να αισθανόμαστε ανάλαφροι αποβάλλοντάς την.

               Είχα την ευλογία από τον Θεό να γνωρίσω προσωπικά και τους τρείς γέροντες και να διδαχθώ από αυτούς. Συνηθίζουμε στον κόσμο να θεωρούμε τα πράγματα επιφανειακά έχοντας ως βάση εξωτερικά στοιχεία. Έτσι τους μοναχούς κρίνουμε από την επιλογή τους να εγκαταλείψουν τον κόσμο και να αποτραβηχθούν σε κάποιο ήσυχο μέρος φέροντας εφ’ όρου ζωής το μαύρο ράσο. Βαρειά η καλογερική, συνηθίζουμε να λέμε. Και όταν μας προκαλεί η στάση τους περνούμε στην επίθεση εκτοξεύοντας εναντίον των μοναχών δεινές κατηγορίες: Ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες του βίου, ριψάσπιδες τρεπόμενοι σε φυγή, αντικοινωνικοί στο έπακρο, απόκοσμοι, εχθροί της χαράς, τιμωροί του σώματος!

               Κατ’ αρχήν οφείλω μία επισήμανση. Ο καθένας μας επιλέγει στο βίο πορεία που του ταιριάζει και του φαίνεται ευκολότερη. Αν λοιπόν πούμε σε μοναχό ως φιλοφρόνηση «βαρειά η καλογερική», θα μας αποκριθεί: «Κι όλα του γάμου δύσκολα»! Όμως δεν είναι αυτές καθ’ αυτές οι δυσκολίες που ωθούν τον άνθρωπο προς τον μοναχισμό, αλλά η κλίση και η κλήση. Ακατανόητα φαίνονται αυτά σε πολλούς, ώσπου να υποστούν, και αρκετοί υφίστανται κατά τη διάρκεια του βίου τους, την καλή αλλοίωση. Ούτε ανίκανοι ούτε αντικοινωνικοί είναι οι μοναχοί, αλλά εραστές του Θεού.

               Ο γέρων Μωυσής, λόγιος μοναχός, συνέγραψε πλήθος κειμένων. Σημαντικό πόνημα του φέρει τον τίτλο «Η κοινωνία της ερήμου και η έρημος των πόλεων». Σ’ αυτό καταδείχνει κατά τρόπο αναμφισβήτητο ότι αντικοινωνικοί δεν είναι οι μοναχοί, αλλά εμείς που έχουμε μετατρέψει την κοινωνία σε έρημο, αφού αδυνατούμε να επικοινωνήσουμε με τον άλλο και εντείνουμε την εγωπαθή εσωστρέφειά μας οδηγούμενοι από το υπαρξιακό κενό, στο οποίο έχουμε βυθιστεί, στο διαρκές ανικανοποίητο, στην έλλειψη νοήματος βίου, στη μελαγχολία και στην απελπισία. Όταν βλέπουμε τον άλλο ως κόλαση (Σάρτρ), για ποια κοινωνικότητα μπορούμε να μιλήσουμε; Σε αντίθεση με τους ανθρώπους του κόσμου οι μοναχοί βρίσκονται σε διαρκή επικοινωνία με όλους τους ανθρώπους προσευχόμενοι καθημερινά υπέρ της «εν τω κόσμω ζωής και σωτηρίας» καθώς και υπέρ «των εμπεριστάτων αδελφών»! Κατά τον γέροντα Μωυσή η προσευχή συνιστά τη μεγαλύτερη προσφορά του μοναχού προς τους συνανθρώπους του. Ο ίδιος κατ’ επανάληψη αποδεχόμενος προσκλήσεις εξήλθε από την ησυχία στον κόσμο, έδωσε διαλέξεις, ριαδιοφωνικές και τηλεοπτικές συνεντεύξεις. Παραθέτουμε απόσπασμα από πρόσφατη συνέντευξή του: «Ο νεοελληνικός βίος νοθεύτηκε από το πνεύμα του ευδαιμονισμού, της καλοπέρασης, της επανάπαυσης, του άμοχθου και άκοπου, του γρήγορου και εύκολου κέρδους και αυτό τορπίλισε τις βάσεις της ηθικής». Ο γέρων Μωυσής δοκιμάστηκε από ασθένεια και υπέμεινε αυτήν καρτερικά επί μήνες.

               Ο γέρων Νικόδημος υπήρξε πολύ κοινωνικός. Η δοκιμασία των φτωχών ανθρώπων του κόσμου και ιδίως των πολυτέκνων οικογενειών, δεν τον άφηνε στιγμή να ησυχάσει. Συνέλαβε και υλοποίησε το μεγάλο έργο ίδρυσης και πνευματικής καθοδήγησης της «Πανελλήνιας ένωσης φίλων των πολυτέκνων». Για τον σκοπό αυτό εξερχόταν και αυτός στον κόσμο και κατέβαινε στην πολύβουη Αθήνα. Έγραφε και καυτηρίαζε την αναλγησία της Πολιτείας έναντι των πολυτέκνων οικογενειών και επισήμαινε τις τραγικές συνέπειες, που θα έχει για την πατρίδα μας η αδιαφορία για τη δημογραφική κρίση που την μαστίζει. Την ανησυχία του αποτύπωνε στο φυλλάδιο «Οι φίλοι των πολυτέκνων», το οποίο εκδίδεται ανά τρίμηνο και διατίθεται δωρεάν στους ενοριακούς ναούς με την ευλογία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας. Στους αναγνώστες του φυλλαδίου η «Ένωση» στηρίζεται για την οικονομική της ενίσχυση σε χρήμα και σε είδη. Πολλά συγκλονιστικά παραδείγματα ηρωικών υπερπολυτέκνων οικογενειών έχουν δημοσιευθεί, αλλά και μελέτες επί των εκτρώσεων και των συνεπειών τους. Αξίζει να τονιστεί ότι η «Ένωση», πιστή στον ευαγγελικό λόγο στηρίζει πολύτεκνες οικογένειες ανεξαρτήτως θρησκεύματος! Ο θάνατος του γέροντα Νικοδήμου επήλθε από ατύχημα, καθώς εργαζόταν στην καλύβη του παρά τα ογδονταπέντε του έτη.

               Ο γέρων Γεώργιος μετά από σπουδές στη θεολογική σχολή Αθηνών εισήλθε στην ακαδημαϊκή κοινότητα ως βοηθός καθηγητού. Σύντομα όμως εκάρη μοναχός στην Πεντέλη και λίγο αργότερα εγκαταστάθηκε σε μονή της Εύβοιας. Από εκεί με τη συνοδεία του ήλθε στο Άγιον Όρος. Ήταν η εποχή, κατά την οποία είχαν απομείνει εκεί κάποια γεροντάκια, μετά την κοίμηση των οποίων κάποιοι προέβλεπαν ότι η μοναστική Πολιτεία θα νεκρωνόταν. Όμως αυτή από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 άρχισε να ανθίζει και συνεχίζει να ανθίζει ως σήμερα. Η Ιερή κοινότητα παραχώρησε στον γέροντα Γεώργιο τη μονή του οσίου Γρηγορίου. Ο πατήρ Γεώργιος, όπως και άλλοι γέροντες, συνέβαλαν στην αναγέννηση του μοναχισμού στο «περιβόλι της Παναγίας». Πολυγραφότατος ο ίδιος εστίασε την προσοχή του σε θέματα ορθόδοξης θεολογίας στους καιρούς που ο οικουμενισμός φαίνεται να ελκύει κάποιους ορθοδόξους, οι οποίοι στο όνομα του Θεού της αγάπης λησμονούν ότι ο Θεός είναι πρωτίστως και Αλήθεια. Τα κείμενά του πολύ προσεκτικά, διατυπωμένα με βάση το πνεύμα των πατέρων της Εκκλησίας ορθοτομούν τον λόγο της αληθείας χωρίς τον παραμικρό φανατισμό ή πάθος. Παραθέτω απόσπασμα από το βιβλίο του «Η θέωσις ως σκοπός της ζωής του ανθρώπου»: «Σήμερα οι νέοι άνθρωποι ζητούν εμπειρίες…ζητούν κάτι πέρα από τα λογικά σχήματα μιας υλιστικής φιλοσοφίας και αθέου παιδείας που τους προσφέρουμε. Ζητούν εμπειρίες αληθινής ζωής. Κι επειδή δεν γνωρίζουν πολλοί απ’ αυτούς ότι η Εκκλησία έχει τη δυνατότητα να τους αναπαύση, έχει την εμπειρία που διψούν, μάταια αναζητούν και καταφεύγουν σε διάφορα φθηνά υποκατάστατα, προκειμένου να εύρουν κάτι το υπέρλογο. Και άλλοι οδηγούνται σε ανατολικούς μυστικισμούς, άλλοι στον αποκρυφισμό ή στον γνωστικισμό, τελευταία δε και σε απροκάλυπτο σατανισμό». Δεν θα λησμονήσω τη βάπτιση στη μονή του οσίου Γρηγορίου Γερμανού επιστήμονα, ο οποίος μελετώντας τον ινδουϊσμό άκουσε για την Ορθοδοξία στο Μαντράς των Ινδιών! Μεγάλη ήταν η χαρά μου όταν τον ξανασυνάντησα εφέτος στον ίδιο τόπο, εκεί που παρέχεται η φιλοξενία κατά τρόπο, ώστε πολλές φορές να υπερβαίνουμε οι προσκυνητές ή περιηγητές κατά πολύ τους μοναχούς της μονής που μας φιλοξενεί. Και όμως παρά την κούρασή τους και τη διαταραχή του καθημερινού τους βίου εκ της παρουσίας μας, είναι πάντοτε χαρούμενοι ως μέτοχοι της χαράς του Χριστού. Εμείς έχουμε μπερδέψει κατά τρόπο οδυνηρό τη χαρά με την ευχαρίστηση. Γι’ αυτό καλό είναι να προγραμματίσουμε, έστω και από περιέργεια, κάποιο ταξίδι στο Άγιον Όρος. Θα αντιληφθούμε τί σημαίνει κοινωνία προσώπων, πού βρίσκεται η χαρά, ποιο είναι το νόημα της ζωής. Και δεν είναι αναγκαίο να μείνουμε για πάντα εκεί. Απλώς εκεί πέφτουν τα λέπια που θέτει ο κόσμος στα πνευματικά μας μάτια.

                                                                                          «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

ΠΗΓΗ

Ευγένιος Καραβίας Μητροπολίτης Αγχιάλου

Ο Ευγένιος Καραβίας (1752-1821) ήταν Έλληνας Επτανήσιος κληρικός, εθνομάρτυρας, μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως, και μετέπειτα Αγχιάλου.

Γεννήθηκε στην Ιθάκη στις 27 Ιανουαρίου 1752. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ευστάθιος. Σε νεαρή ηλικία έδειξε μεγάλη κλίση στα γράμματα και φοίτησε στα σχολεία της Κεφαλονιάς και της Ιθάκης. Στη συνέχεια, παρακολούθησε την Ευαγγελικής Σχολής της Σμύρνης, όπου και χειροτονήθηκε κληρικός. Στη συνέχεια μετέβη στηνΚωνσταντινούπολη όπου και διετέλεσε δάσκαλος των παιδιών των Φαναριωτών Ηγεμόνων της Μολδοβλαχίας Ιωάννου Καρατζά και Αλέξανδρου Καλλιμάχη. Τον Μάρτιο του 1808, κατά τη δεύτερη πατριαρχία του Γρηγορίου του Ε΄, εκλέχτηκε μητροπολίτης Φιλιππούπολης, αλλά παρέμεινε στη θέση αυτή για μικρό χρονικό διάστημα καθώς διώχτηκε από τους Τούρκους. Το 1813 μετατέθηκε στη μητρόπολη Αγχιάλου, στα βουλγαρικά παράλια του Εύξεινου Πόντου, όπου υπήρχε σημαντικό ελληνικό στοιχείο.

Τα έτη 1816-18 ο Ευγένιος Καραβίας διετέλεσε συνοδικός στην Κωνσταντινούπολη, όπου μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από το συγγενή του στρατιωτικό Βασίλειον Καραβία.

Η έναρξη της Ελληνικής επανάστασης του 1821 βρήκε τον Ευγένιο Καραβία στην Αγχίαλο. Τον αφορισμό της Επανάστασης από το Πατριαρχείο και την επικύρωση της εγκυκλίου του, ελάχιστοι μητροπολίτες αρνήθηκαν να υπογράψουν. Μεταξύ αυτών, ο Μητροπολίτης Ευγένιος δεν υπέγραψε τον αφορισμό, αλλά και αρνήθηκε να τον διαβάσει δημόσια όταν το ζήτησαν οι Τούρκοι. Οι τουρκικές αρχές τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν στην Κωνσταντινούπολη στις φυλακές του Μποσταντζή μαζί με τους συλληφθέντες επίσης επισκόπους Δέρκων Γρηγόριο, Εφέσου Διονύσιο, Νικομηδείας Αθανάσιο, Αδριανουπόλεως Δωρόθεο, Θεσσαλονίκης Ιωσήφ και Τυρνόβου Ιωαννίκιο.

Την ημέρα του Πάσχα, 10 Απριλίου 1821, μετά τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, στην κεντρική πύλη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, οι Τούρκοι, μέσα στο πλαίσιο των σουλτανικών αντιποίνων, μετέφεραν τον Ευγένιο και τους μητροπολίτες Εφέσου Διονύσιο και Νικομήδειας Αθανάσιο, σε διάφορα σημεία της πόλης όπου και τους απαγχόνισαν. Συγκεκριμένα τον Ευγένιο τον κρέμασαν στη Πύλη του Γαλατά παρά την ομώνυμη γέφυρα. Στο στήθος και των τριών μητροπολιτών έφεραν υβριστική επιγραφή ως προδότες και αποστάτες.
Τα σώματά τους παρέμειναν κρεμασμένα επί τριήμερο, μετά την αποκαθήλωσή τους, αφού σύρθηκαν και διαπομπεύθηκαν ατιμωτικά στους δρόμους της πόλης από τουρκικό όχλο αλλά και Εβραίους στη συνέχεια ρίχτηκαν στη θάλασσα. Λίγες ημέρες μετά ανασύρθηκαν από κάποιους ευσεβείς Χριστιανούς όπου και τάφηκαν κάποια στο Επταπύργιο και άλλα σε κοντινό νησί απροσδιόριστου σημείου.

Ο Φάρος της Πάτρας, ο Αρχιμανδρίτης π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος

Το ιστολόγιο μας, συνεχίζει το αφιέρωμα τιμής στους κληρικούς που ποτέ δεν εμφανίστηκαν με την αλαζονεία της αρετής αλλά απόμειναν μέσα στην ταπείνωση της αμαρτολότητας που όλοι μας σέρνουμε πίσω μας. Και στάθηκαν δίπλα στο Λαό του Θεού και σε κάθε πονεμένο άνθρωπο. Το αφιέρωμα μας σήμερα είναι στον Π.Γερβάσιο Παρασκευόπουλο.

    
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ π. ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ

Ο κατά κόσμον Γεώργιος Παρασκευόπουλος, υιός του Χαραλάμπους και της Βασιλικής, γεννήθηκε στη Νυμφασιά (Γρανίτσα) Γορτυνίας. Πολύ πτωχός, εστερείτο και των στοιχειωδών μέσων για τη φοίτησή του στο Δημοτικό Σχολείο. Σε ηλικία 13 ετών, κινούμενος από θείο έρωτα, κατέφυγε στη Μονή Κερνίτσης και διακονούσε εκεί. Ποθώντας όμως τη μόρφωση σε ηλικία 15 ετών ξεκίνησε με τα πόδια για το Μ. Σπήλαιο για να εγγραφεί στο Σχολαρχείο της Μονής. Επειδή σε βρήκες την παραμικρή στοργή έφυγε για τη Μ. Ταξιαρχών Αιγιάλειας και εγράφη στο εκεί Σχολαρχείο. Η επίδοσή του στα μαθήματα προκάλεσε το φθόνο και αναγκάστηκε να φύγει και από εκεί.

Η πνευματική ακτινοβολία του Πατρών Ιεροθέου, ο οποίος περιβαλλόταν από πλήθος εμπνευσμένων ανδρών (Ευσέβιος Ματθόπουλος, Ηλίας Βλαχόπουλος, Παν. Λουληγέρης, Γαβρ. Φραγκούλης, κ.ά.) τον προσήλωσε και "εστράφη βαθύτερον εις την αχαϊκήν γην". Ο άγιος εκείνος ιεράρχης, με τη γνωριμία του, τον επηρέασε βαθύτατα.

Μετά τη στρατιωτική του θητεία, επανήλθε θερμότερος στον εκκλησιαστικό περίβολο. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1903 από τον Μητροπολίτη Άρτης Γεννάδιο και του δόθηκε το όνομα Γερβάσιος. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Ριζάρειο Σχολή επί σχολαρχίας του Αγίου Νεκταρίου Κεφαλά. Ήταν ο δεύτερος μέγας ιεράρχης, ο οποίος εκτιμούσε ιδιαίτερα το νεαρό τότε διάκονο.

Διακρινόμενος πάντοτε για την επίδοσή του στα γράμματα έλαβε υποτροφία και εισήλθε στο Πανεπιστήμιο. Όταν πήρε το πτυχίο του, τοποθετήθηκε από τον μητροπολίτη Αθηνών Θεόκλητο στην υπεύθυνη διακονία του πρωτεκδίκου.

Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1912 από τον μητροπολίτη Πατρών Αντώνιο. Στη θρυλική εξόρμηση του 1912-16 συμμετείχε ως ιερεύς του Α' ευζωνικού Συντάγματος, επανειλημμένως διακριθείς και παρασημοφορηθείς από τους διοικητές του. Μετά το 1917, ο π. Γερβάσιος εισήλθε στην εποχή των ειρηνικών αγώνων του. Έμενε μόνιμα στην Πάτρα. Άρχισε εντός της πόλεως πλέον και στις φτωχότερες συνοικίες της να κρούει το "τάλαντον" και "εκ νυκτός ορθρίζων προς τον Κύριον...". Υπηρέτησε ως εφημέριος των ναών Αγ. Παρασκευής και Αγ. Δημητρίου και στη συνέχεια, χωρίς εφημερία ανέλαβε μια άλλη "πορεία" γνήσια αποστολική μέχρι το θάνατό του.

Προ και μετά το 1930 άσκησε ευδοκίμως τα καθήκοντα του πρωτοσυγκέλλου της Μητροπόλεως Πατρών. Και όταν, τέλος, το 1939 ανέλαβε τα καθήκοντα του μεγάλου πρωτοσυγκέλλου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών "διοικήσας της πρωτοσυγκελλίαν της Αρχιεπισκοπής εν δυνάμει και ζήλω Ηλιού και καταλιπών ευαγγελικώς ωραίαν, αγίαν εποχήν..." (Μητροπολίτης Πειραιώς Χρυσόστομος, Ανάπλασις, Ιούνιος 1965). Η πρώτη του μέριμνα ήταν το παιδί. Είναι ο πρώτος ιδρυτής στην Ελλάδα οργανωμένων Εκκλησιαστικών Κατηχητικών Σχολείων και από το 1923 ο πρώτος που συνέλαβε την ιδέα της συστάσεως Εκκλησιαστικών Κατηχητικών Νηπιαγωγείων.

Δεν ασχολήθηκε συστηματικά με τη συγγραφή, "παρά το εύχυμον εις τούτο τάλαντόν του". Προτιμούσε να ομιλεί, παρά να γράφει. Εδημοσίευε ανελλιπώς σε εφημερίδες και περιοδικά -των Πατρών και των Αθηνών- άρθρα επί θεμάτων "αμέσως ενδιαφερόντων τον ευαγγελισμόν του λαού". Συλλογές τέτοιων άρθρων αποτελούν τα εκδοθέντα βιβλία του "Θρησκευτικαί μελέται" (1945), "Επίκαιρα προβλήματα" (1948) και "Ερμηνευτική επιστασία επί της Θείας Λειτουργίας" (1958). Δεν αξιώθηκε να επεξεργασθεί πλουσιώτατη ύλη κατηχητικών μαθημάτων του για την κατήχηση των Ελληνοπαίδων.

Εις τα "παιδία του" αυτά αφιέρωσε τις ύστατες σκέψεις του και τους παλμούς των τελευταίων του ημερών. Κρατώντας το "ιστορικό" ραβδί του, με το οποίο επί 50 έτη εποίμανε τα πρόβατα του αρχιποίμενος Χριστού και το οποίο εφάνταζε στα παιδικά μάτια "ως άλλη ράβδος Μωυσέως", έλεγε λίγο πριν την αποστολική ημέρα της 30ης Ιουνίου 1964, κατά της οποίαν εξεδέμησε προς Κύριον: "Σας εμπιστεύομαι τα παιδία μου, τα νήπιά μου, το αύριον του Έθνους, τας χρυσάς ελπίδας του αιωνίου μέλλοντός μου...".

Υπομνήσεις από την πορεία του Παππούλη

1877: Γέννηση Νυμφασία Γορτυνίας. Ο μικρός Γεώργιος σε ηλικία 3 ετών έμεινε ορφανός από μητέρα. Η αγάπη του προς την εκκλησιαστική ζωή και τα γράμματα τον οδήγησαν σε διάφορα μοναστήρια: Ι.Μ. Κερνίτσης Γορτυνίας, Ι.Μ. Μεγάλου Σπηλαίου, Ι.Μ. Ταξιαρχών Αιγίου, Ι.Μ. Γηροκομείου Πατρών όπου ασκείτο στον αγγελικό βίο και παράλληλα σπούδαζε.

1896: Υπηρέτησε δύο χρόνια την στρατιωτική θητεία. Αργότερα το 1912-1913 εθελοντικά ζήτησε και υπηρέτησε στην πρώτη γραμμή στη στρατιά των ευζώνων ως στρατιωτικός ιερεύς.

Πνευματικός δεσμούς είχε: Με τον Μητροπολίτη Πατρών και Ηλείας Ιερόθεο (Μητρόπουλο) τη φωτεινή αυτή προσωπικότητα, με τον Μητροπολίτη Πενταπόλεως Άγιο Νεκτάριο (υπήρξε μαθητής του Αγίου στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή στην Αθήνα). Αυτοί σημάδευσαν την πνευματική του πορεία. Συνεδέετο επίσης με μεγάλες Εκκλησιαστικές προσωπικότητες; Τον Επίσκοπο Αργολίδας Ιωάννη (Παπασαράντου), τον γέροντα Γαβριήλ Ι.Μ. Γηροκομείου, τους καθηγητές Πανεπιστημίου της Θεολογικής Σχολής Παναγιώτη Τρεμπέλα, Παν. Μπρατσιώτη, Ανδρέα Παπαγεωργόπουλο.

1903: Χειροτονήθη διάκονος και έλαβε το όνομα Γερβάσιος ,από τον επίσκοπο Άρτης Γεννάδιο (13/9/1903)

1910: Χειροτονήθη πρεσβύτερος (13/9/1910)

1914: Έλαβε το πτυχίο του με άριστα και διδακτορικό δίπλωμα από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το έτος αυτό έλαβε και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου(19/9/1914)

1915: Διορίστηκε καθηγητής στο Γυμνάσιο της Σύρου. Το ίδιο έτος (4/12/1915)του ανετέθησαν και τα καθήκοντα του Ηγούμενου της Ι.Μ.Γηροκομείου Πατρών

1919:Διορίστηκε εφημέριος στον Ι.Ν. Αγίας Παρασκευής Πατρών και από τις 4/8/1919 τακτικός εφημέριος-προϊστάμενος του ιστορικού Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Πατρών. Με τις κατανυκτικές θείες λειτουργίες ιδίως τις νυκτερινές για τους εργαζομένους, με τα εν δυνάμει Ηλιού κηρύγματα, με τα Κατηχητικά σχολεία εις τον Άγιο Δημήτριο και Αγία Αικατερίνη αποτύπωσε τα ίχνη αγίου ανδρός.

1923: Ίδρυση Κατηχητικών Σχολείων Αγίου Δημητρίου (Κ.Σ.Α.Δ.) για όλες τις ηλικίες από νήπια, παιδία (αγόρια-κορίτσια), ενήλικες. Από τότε άρχεται η ιστορία της Αναπλαστικής Σχολής Θηλέων«Αγία Ταβιθά» (Ιωνίας 47, Πάτρα). Το 1931 αποτελεί χρονολογική αφετηρία με τη Σχολή «Χειροτεχνίας» κτλ. Τα εγκαίνια του Ι.Ν.έγιναν στις 7/6/1963. Συλλειτούργησαν ο Γέροντας, ο τότε πρωτοσύγγελος αρχιμ. της Ι.Μ. Πατρών και μετέπειτα μητροπολίτης Ύδρας –Σπετσών και Αιγίνης κ. Ιερόθεος (Τσαντίλης) και ο ιερεύς π. Θεοφάνης Τερζής.

1940-41: Κατά τη δύσκολο εκείνη εποχή για την πατρίδα μας είχε κληθεί και υπηρετούσε ως Πρωτοσύγγελος στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών πλησίον της μεγάλης εκείνης εκκλησιαστικής προσωπικότητας του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσάνθου, είχε υπηρετήσει και ως «πρωτέκδικος» της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

1950: Ίδρυση Παιδικής εξοχής «Η Αγία Παρασκευή» εις Συχαινά Πατρών. Τα εγκαίνια του ναού της Αγίας Παρασκευής έγιναν 5/8/1956

1960: Έυρεση σε κορμό δέντρου 20/7/1960, εορτή του προφήτου Ηλία, Αχειροποιήτου Τιμίου Σταυρού (είχε φυτευθεί στον Προφήτη Ηλία 17/2//1929).

1964: Εκοιμήθη οσιακά σε ηλικία 87 ετών (στις 29/6/64) στην Αναπλαστική Σχολή Θηλέων Πατρών που με πολλούς κόπους είχε ιδρύσει. Η εξόδιος ακολουθία του έγινε στις 30/6/64 στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Πατρών ,όπου τα κατάμεστα πλήθη λαού τον κατευόδωσαν με τις επεφημίες «Άγιος». Αναπαύεται όπισθεν του ιερού του Ι.Ν. της Αγίας Παρασκευής στην Παιδική Εξοχή στα Συχαινά Πατρών που ο ίδιος (από το 1950) από μεγάλη αγάπη για τα παιδιά είχε ιδρύσει.

Ο ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ π. ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ

Η φύτευσις των δενδρυλίων πεύκης από όπου και αποτυπώθη ο Τίμιος Σταυρός, έγινε από τον παππούλη και τα Κατηχητικοπαίδια του εις τον περίβολο της Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλιού Πατρών το έτος 1929

Για όσους δεν γνωρίζουν τον μακαριστό γέροντα π. Γερβάσιο και την πραγματικά ουράνια παρουσία του εδώ στη γη σας αναφέρουμε δύο μόνο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ζωής του.

Η πρώτη του μέριμνα ήταν το παιδί. Είναι ο πρώτος ιδρυτής στην Ελλάδα οργανωμένων Εκκλησιαστικών Κατηχητικών Σχολείων και από το 1923 ο πρώτος που συνέλαβε την ιδέα της συστάσεως Εκκλησιαστικών Κατηχητικών Νηπιαγωγείων.

Χαρακτηριστικά ένας Άγιος της Εκκλησίας μας είχε πει: «Εις το πρόσωπόν του βλέπω τον αυριανόν "ταγόν" της Εκκλησίας μας, τον γνήσιον ποιμένα του χριστεπωνύμου πληρώματος...» (Άγιος Νεκτάριος Κεφαλάς, Επίσκοπος Πενταπόλεως)

Ο Αχειροποίητος Σταυρός του π. Γερβασίου

Τον Φεβρουάριο του 1929 στις 17 του μηνός ο π. Γερβάσιος μαζί με τους μαθητές των κατηχητικών σχολείων εφύτευσαν στον περίβολο του Προφήτου Ηλιού όπου κατ' αρχήν ελειτούργουν οι παιδικαί κατασκηνώσεις αφού ανεγνώσθη ειδική ευχή, κορμούς δένδρων (πεύκων). Όταν το καλοκαίρι όμως του 1960 χρειάστηκαν ξύλα για τις κατασκηνώσεις που πλέον είχαν μεταφερθεί σε προάστιο των Πατρών, στα Συχαινά, ο κορμός εκείνος του δένδρου αποκόπηκε για να χρησιμοποιηθεί ως καυσόξυλα. Και ω του Θαύματος!!! Καθώς το έκοβαν βρήκαν μέσα στους κορμούς του δένδρου να αποτυπώνεται ένας αχειροποίητος Τίμιος Σταυρός. Την εόρτια εκδήλωση που επακολούθησε τον Σεπτέμβριο του 1960 ηγήθη ο τότε Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κυρός Κωνσταντίνος.

ΣΤΗΝ ΕΥΛΑΒΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΕΠΙ ΤΗ ΑΝΕΥΡΕΣΕΙ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΕΙΣ ΚΟΡΜΟΝ ΠΕΥΚΗΣ ΠΛΗΘΗ ΠΙΣΤΩΝ ΣΥΝΕΡΡΕΥΣΑΝ ΕΙΣ ΣΥΧΑΙΝΑ 
Κατόπιν πρωτοβουλίας τότε του Σεβ. Μητροπολίτου Πατρών Κωνσταντίνου, ετελέσθη το απόγευμα της Κυριακής ειδική εορτή εις την Αγίαν Παρασκευήν Συχαινών, όπου λειτουργούν αι κατασκηνώσεις του π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου, επί τη ανευρέσει, θαυματουργικώς απετυπωμένου, του Τιμίου Σταυρού επί κορμού δένδρου πεύκου εις τον περίβολον του προφήτου Ηλιού, όπου κατ' αρχήν ελειτούργουν αι εν λόγω παιδικαί κατασκηνώσεις.

Παρ' όλον τον καύσωνα και παρά την έλλειψιν συγκοινωνίας μέχρι των κατασκηνώσεων, συνέρρευσαν δια να παρακολουθήσουν την εορτήν πλήθη πιστών.

Ο Σεβασμιώτατος, συνοδευόμενος υπό του πρωτοσυγκέλλου, πανοσ. αρχιμ. Ιεροθέου Τσαντίλη, έφθασεν εις τα Συχαινά την 6ην μ.μ. γενόμενος δεκτός υπό του π. Γερβασίου και πολλών ιερέων, ενώ οι κατηχητόπαιδες έψαλλον εκκλησιαστικά άσματα. Ο Μητροπολίτης προσεκόμισεν, εντός ειδικώς κατασκευασμένου πλαισίου, το τεμάχιον του κορμού του δένδρου, εφ ου έχει αποτυπωθή, κατά τρόπον πράγματι θαυματουργικόν, ο Τίμιος Σταυρός. Το τεμάχιον τούτο φυλάσσεται σήμερα εις τον ναόν της Αγίας Παρασκευής Συχαινών.

Άμα τη αφίξει του Σεβασμιωτάτου, ετελέσθη υπό του ηγουμένου της Ι. Μονής Γηροκομείου, πανοσ. αρχιμ. Αρτεμίου Δρόσου Εσπερινός, κατά την διάρκειαν του οποίου ωμίλησεν ο π. Γερβάσιος, ειπών μεταξύ άλλων ότι: η πεύκη, εις τον κορμόν της οποίας ανευρέθη θαυματουργικώς απετυπωμένος ο Τίμιος Σταυρός, είχε φυτευθή υπό μαθητών του κατηχητικού σχολείου του προφήτου Ηλιού την 17ην Φεβρουαρίου 1929,αφού ανεγνώσθη ειδική ευχή και απεκόπη προ ενός και πλέον μηνός δια να χρησιμοποιηθή ως καυσόξυλα εις την κατασκήνωσιν Συχαινών.

Μετά τον Εσπερινόν, ο Σεβασμιώτατος ανέγνωσε τους ειδικούς χαιρετισμούς, μεστούς υψηλών εννοιών και βαθυστοχάστων φράσεων, προς τον ζωοποιόν Σταυρόν, ενώ τα πλήθη παρηκολούθουν εν ζωηρά κατανύξει και συγκινήσει. Τέλος ωμίλησεν ο Σεβασμιώτατος, τονίσας ότι: η ανεύρεσις εις τον κορμόν του δένδρου του Τιμίου Σταυρού προβάλλει μίαν ακόμη θαυματουργικήν εκδήλωσιν της θείας Δυνάμεως, ενισχύει και ενδυναμώνει την πίστιν των Χριστιανών και επιβραβεύει το πολυετές ιεραποστολικόν έργον του πατρός Γερβασίου, ο οποίος, παρά την προκεχωρημένην ηλικίαν του, εξακολουθεί αόκνως και μετά ζήλου αμειώτου να εργάζεται δια την ηθικήν ανάπλασιν της κοινωνίας.

Κατόπιν, τα πλήθη ησπάσθησαν το ξύλον του Σταυρού, τεμάχιον του οποίου, σημειωτέον, φυλάσσεται και εις τον ναόν της Ιεράς Μονής προφήτου Ηλιού, όπου εκεί είχε γίνει και η δεντροφύτευση του συγκεκριμένου πεύκου.

πηγή /  μεταφορά

Αρχιμανδρίτης ΧΑΡΙΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΚΙΣ, ΑΟΚΝΟΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

Το ιστολόγιο μας, συνεχίζει το αφιέρωμα τιμής στους κληρικούς που ποτέ δεν εμφανίστηκαν με την αλαζονεία της αρετής αλλά απόμειναν μέσα στην ταπείνωση της αμαρτολότητας που όλοι μας σέρνουμε πίσω μας. Και στάθηκαν δίπλα στο Λαό του Θεού και σε κάθε πονεμένο άνθρωπο. Το αφιέρωμα μας σήμερα είναι για τον Π. Χαρίτωνα Πνευματικάκη.

Ο π Χαρίτων γεννήθηκε στις 17-8-1908 στο Παλαιλώνιο Χανίων Κρήτης. Από μικρή ηλικία έδειξε σημεία του προορισμού του. Δεκαεπταετής μιλούσε στην πλατεία του χωριού του . Μετά τη λήψη του πτυχίου του από τη Θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών , κήρυξε σε πολλές περιοχές της Ελλάδος.

Το 1940 χειροτονήθηκε διάκονος υπό του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρύσανθου και το 1945 Ιερεύς στην Έδεσσα. Μετά την Κατερίνη όπου από το 1947 υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας , ήλθε στην Πάτρα το 1958 και για 15 χρόνια έδωσε μαρτυρία “Πίστεως και Αγάπης” ως λειτουργός του Υψίστου , ως φιλόστοργος πατέρας, ως σύμβουλος, ως δραστήριος εργάτης της Χριστιανικής προσπάθειας.

Το 1972 με όμιλο Χριστιανών επιστημόνων και διανοουμένων, ίδρυσε το Σύλλογο Ορθοδόξου Ιεραποστολής “Ο ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΣ” .

Το 1973 με την συνταξιοδότησή του ως Ιεροκήρυκας , κλείνει ένα μεγάλο πολύεδρο, πολύμορφο και δημιουργικό έργο , που τον καταξίωσε στον Ελλαδικό χώρο.

Η μεγάλη και σημαντική απόφαση.

Σε ηλικία 65 ετών, στις 9-7-73 ο π. Χαρίτων με αποστολικό ζήλο, πορεύεται στην Αφρική για τον Χριστό, στον τόπο, που άφησε την τελευταία του πνοή ο αείμνηστος π. Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος, την Κανάγκα του Κονγκό.

Αναλώθηκε στο να κηρυχθεί “το ευαγγέλιον πάση τη κτίσει” η ορθοδοξία εις την οικουμένη”. Στην Κανάνγκα ο π. Χαρίτων παρέμεινε συνεχώς 25 χρόνια μέχρι την κοίμησή του.

Ο Θεός ευλόγησε το αγιαστικό , λατρευτικό, διδακτικό, κατηχητικό, εκπαιδευτικό, φιλανθρωπικό, κοινωνικό, Ορθόδοξο Εκκλησιαστικό του Έργον. Η Θ. Λειτουργία, που με ιεροπρέπεια και κατάνυξη επιτελούσε , προσήλκυε τους ιθαγενείς στην Ορθοδοξία.

Βρήκε 30 Ορθοδόξους και με την Χάρη του Θεού, κατόπιν κατηχήσεως, δια του Αγ. Βαπτίσματος τους χάρηκε αυξανόμενους σε 30.00 και πλέον.

Δώδεκα πνευματικά του τέκνα Ορθόδοξοι ιθαγενείς αξιώθηκαν της τιμής να γίνουν κληρικοί.

Πλήρης ημερών και έργων αγαθών λευκανθείς εις αγώνας κατακτήσεως της αγιότητος κοιμήθηκε εν Κυρίω “ανώδυνα και ειρηνικά” την Κυριακή 29-3-1998 που η εκκλησία μας τιμά τον Άγιο Ιωάννη τον συγγραφέα της Κλίμακας αφού κοινώνησε για τελευταία φορά των Αχράντων Μυστηρίων.

Ετάφη κατά την επιθυμία του πίσω από τον Ιερό Ναό του Αγ. Ανδρέου που με αίμα και ιδρώτα ανήγειρε και αναπαύεται στην αφρικανική γη κηρύσσων την Εκκλησία της Αναστάσεως , την Ορθοδοξία.

Επί του τάφου του αναγράφονται σε μαρμάρινη πλάκα τα τελευταία του λόγια:

“Χριστός Ανέστη…! Χτυπάτε τις καμπάνες της Ορθοδοξίας , Σε όλη την Αφρική, σε όλη την Αφρική…Χτυπάτε τις καμπάνες της Ορθοδοξίας…!

πηγή / αντιγραφή