Σκέπη της ζωής μας η Θεοτόκος

 

«Προστασίαν και σκέπην, ζωής εμής τίθημι, Σε Θεογεννήτορ Παρθένε· συ με κυβέρνησον, προς τον λιμέ­να σου, των αγαθών η αίτια, των πιστών το στήριγμα, μόνη Πανύμνητε».
Προστασία και σκέπη της ζωής μου θέτω εσένα Παρθένε, που γέννησες το Θεό. Εσύ κυβέρνησε τη ζωή μου προς το λιμάνι σου, καθώς είσαι η μόνη πανύμνητη, η αιτία των αγαθών και το στήριγμα των πιστών.
Γυναίκα να γεννήσει και να μείνει παρθένος, είναι θαύμα που υπερβαίνει τη φυσική τάξη των πραγμάτων. Το θαύμα αυτό λειτούργησε στην Παναγία, σαν απαρχή και σημάδι της νέας πνευματικής γέννησης των ανθρώπων, που έφερε ο Χριστός στον κόσμο, και η οποία άφησε πίσω τα παλαιά αποτινάσσοντας τη φθορά από τη φύση, που παλαιώθηκε στη φθορά και το θάνατο. Τα θαυμάσια αυτά επιτέλεσε το Πνεύμα του Θεού, που ήταν και η μόνη αιτία δημιουργίας της ανθρώπινης φύσης του σαρκωθέντος Λόγου.
Τη θεογεννήτρια Παρθένο οι ορθόδοξοι πιστοί μπολύ ευλαβούνται. Την έχουν στην καρδιά της ευσέβειάς τους, ζώντας μυστικά το θεομητορικό της μυστήριο. Τη δοξάζουν για τα αθάνατα μεγαλεία της, την ανεβάζουν σε εκτίμηση πιό πάνω και από τους αγγέλους, τοποθετώντάς την ως προστασία, οδηγό και στήριγμα της ζωής τους. Τη θεωρούν στοργική μητέρα τους, η οποία νοιάζεται γι’ αυτούς θέλοντας τη σωτηρία και την ευτυχία τους. Και την παρακαλούν να τους στηρίζει στο αγαθό, αυτή που είναι η αιτία των αγαθών, να κυβερνά σταθερά τη ζωή τους και να τους κατευθύνει στο ήσυχο λιμάνι της, που είναι το λιμάνι του Υιού της, η επουράνια θεία βασιλεία.
«Ικετεύω Παρθένε, τον ψυχικόν τάραχον, και της αθυμίας την ζάλην, διασκέδασαν μου· συ γαρ, θεόνυμφε, τον αρχηγόν της γαλήνης, τον Χριστόν εκύησας, μόνη πανάχραντε».

Σε παρακαλώ Παρθένε να εξαφανίσεις από την ψυχή μου την ταραχή και τη ζάλη της αθυμίας· διότι εσύ που έγινες νύμφη του Θεού, και είσαι η μόνη αγνή και ολοκάθαρη, έτεκες το Χριστό, τον αρχηγό της γαλήνης.
Όπως ο άνθρωπος, όταν βρεθεί στη δίνη των φυσικών στοιχείων αισθάνεται πίεση και ταραχή και έχει κατάπτωση των ψυχικών του δυνάμεων, προσπαθώντας να γλιτώσει από την καταστροφική τους ενέργεια, έτσι και ο πιστός, πληττό­μενος άγρια από τα πάθη και την κακότητα του βίου, νιώθει ταραχή και ζάλη, αποκάμνει και πέφτει ψυχικά, ζητώντας διαφυγή και σωτηρία. Οι άνθρωποι βέβαια μπορούν να βοηθήσουν, όμως η βοήθειά τους δεν είναι πάντα κατάλληλη και αποτελεσματική. Ο πιστός θέλει ασφαλέστερο στήριγμα. Αυτό το βρίσκει στο πρόσωπο της παναγίας Μητέρας του Χριστού, του αρχηγού της γαλήνης. Μόνο στο θαύμα του Χριστού, στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται η σεμνή Παρθένος, μπορεί ο Κύριος να απαλύνει με τη χάρη του και να γαληνέψει τις ταραγμένες συνειδήσεις που τόσο άγρια μαστίζονται από τις τύψεις και τα ανηλεή πλήγματα του πονηρού.

«Ευεργέτην τεκούσα, τον των καλών αίτιον, της ευερ­γεσίας τον πλούτον, πάσιν ανάβλυσον’ πάντα γαρ δύνασαι, ως δυνατόν εν ισχύι, τον Χριστόν κυήσασα, Θεομακάριστε».
Εσύ θεομακάριστε, που γέννησες τον ευεργέτη και την αιτία όλων των καλών, κάνε να αναβλύσει σε όλους ο πλούτος της ευεργεσίας· γιατί μπορείς να κάνεις τα πάντα, επειδή είσαι η μητέρα του Χριστού, που είναι ο παντοδύναμος Θεός.
Η Θεοτόκος δεν είναι αυτοδύναμη πηγή των αγαθών. Τη δύναμη της —όπως και όλοι οι άγιοι— την αντλεί από τον Κύριο, ο οποίος είναι η πηγή όλων των καλών. Απ’ αυτόν προέρχεται «πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον». Όταν ο πιστός είναι εσωτερικά ενωμένος με το Χριστό, παίρνει δόση της χάριτος, που τον κάνει δυνατό και ικανό να βοηθήσει και τους άλλους ανθρώπους. Πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για τους αγίους, τα εκλεκτά μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, και ιδιαίτερα για τη θεομακάριστη Παναγία μας, η οποία «δύναται τα πάντα». Η παντοδυναμία βέβαια αυτή δεν είναι η απόλυτη παντοδυναμία του Θεού, αλλά παντοδυναμία σχετική, όση μπορεί να χωρέσει το αναγεννημένο και θεόμορφο πλάσμα. Η Θεοτόκος, η πάντων αγίων αγιότερα, έχει τη σχετική αυτή παντοδυναμία στον υπέρτατο βαθμό, σε αναλογία πάντοτε με το θεομητορικό θαύμα της, ως μητέρα του Υιού του Θεού, που είναι η παντοδύναμη αιτία όλων των καλών. Έχοντας η Παναγία μητρική παρρησία, αντλεί χάρη από τον άφραστο τόκο της, αναβλύζοντας τον πλούτο της θείας ευεργεσίας στους πιστούς δούλους της. Αυτό συναισθανόμενοι οι ορθόδοξοι πιστοί τρέχουν στη χάρη της, εκφράζοντας ποικιλότροπα την ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες τους στη στοργική και απερινόητη Μάνα τους.
«Χαλεπαίς αρρωστίαις και νοσεροίς πάθεσιν, εξεταζομένω Παρθένε, συ μοι βοήθησον· των ιαμάτων γαρ, ανελλιπή σε γινώσκω, θησαυρόν Πανάμωμε, τον αδαπάνητον»,
Με σκληρές αρρώστιες και πάθη νοσηρά δοκιμαζόμενον Παρθένε, βοήθησε με εσύ· γιατί εσένα αναγνωρίζω, πανάμωμε, ως τον πλήρη και ανεξάντλητο θησαυρό των ιάσεων.
Η ζωή του άνθρωπου είναι γεμάτη από αρρώστιες, καμιά φορά πολύ σκληρές. Ο άνθρωπος λιώνει στο κρεβάτι του πόνου, υποφέρει, πιέζεται, θέλει να γίνει καλά, ν’ ανακτήσει την υγεία του, να παύσει να υποφέρει, να επανέλθει στους παλιούς ρυθμούς της ζωής του. Παράλληλα υπάρχουν και τα νοσηρά πάθη, που ταλανίζουν τη φύση και τη φθείρουν, ανακόπτοντας και καταστρέφοντας την πνευματική ζωή. Είναι κι αυτά αρρώστιες κυρίως της ψυχής, που συνήθως έχουν αντίκτυπο καί στην υγεία του σώματος, την οποία αρνητικά επηρεάζουν.
Όλα αυτά δοκιμάζουν σκληρά τον άνθρωπο. Τις σωματικές ασθένειες τις επιτρέπει ο Θεός, για να παιδαγωγήσει τον άνθρωπο, να τον οδηγήσει σε αυτογνωσία και μετάνοια για τον αμαρτωλό και άτακτο βίο του, να κατανοήσει τη ματαιότητα του κόσμου και να στραφεί προς τα πνευματικά και τα επουράνια, ζητώντας τη χαρά της θείας βασιλείας, την ασκίαστη από πόνους, θλίψεις και αναστεναγμούς. Όμως και ο σωματικός πόνος στην παιδαγωγούσα πρόνοια του Θεού είναι λυτρωτικός.
Τα πάθη της ψυχής αφετέρου είναι τα στίγματα της αμαρτίας στον άνθρωπο. Είναι το δηλητήριο της πνευματικής ζωής. Είναι ψυχοκτόνα, προερχόμενα από νοσηρό έδαφος, για τα οποία υπεύθυνος είναι μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος. Είναι επικίνδυνες καταστάσεις που αποξενώνουν τον άνθρωπο από το Θεό, τον νεκρώνουν και τον οδηγούν στον πνευματικό θάνατο.
Στις πολύ άσχημες αυτές καταστάσεις ο ορθόδοξος πιστός ζητεί τη βοήθεια της Παρθένου. Τη θεωρεί ως «θησαυρόν ιαμάτων», ο οποίος δεν στερεύει ποτέ. Και την παρακαλεί να του χαρίσει ίαση σώματος και ψυχής, όπως και δύναμη να αντέξει τη σκληρή δοκιμασία του.
(Α. Θεοδώρου, «Χρυσοπλοκώτατε Πύργε» -Μετάφραση και σχολιασμός των Παρακλητικών Κανόνων, εκδ. Αποστ. Διακονίας)

Η Θεοτόκος, η μόνη καταφυγή και ελπίδα σωτηρίας

«Των λυπηρών επαγωγαί χειμάζουσι την ταπεινήν μου ψυχήν· και συμφορών νέφη, την εμήν καλύπτουσι, καρδίαν Θεονύμφευτε· αλλ’ η Φως τετοκυία, το θείον και προαιώνιον, λάμψον μοι το φως το χαρμόσυνον».
Τα κύματα των λυπηρών καλύπτουν την ταπεινή μου
ψυχή και τα σύννεφα των συμφορών σκεπάζουν την
καρδιά μου, Θεονύμφευτε· αλλά εσύ που γέννησες το
θείο και προαιώνιο φως (το Χριστό), λάμψε στην
καρδιά μου το φώς το χαρμόσυνο.
Μια πολύ συγκινητική περιγραφή των θλιβερών περιστάσεων του βίου, που λίγο-πολύ είναι κοινές σε όλους τους ανθρώπους. Τα λυπηρά (οι λύπες) σαν κύματα αγριεμένα και πελώρια κτυπούν και σχεδόν καταποντίζουν τις ψυχές των ανθρώπων, οι οποίες απειλούνται με θλιβερό ναυάγιο. Παράλληλα οι κάθε είδους συμφορές, σαν νέφη πυκνά και σκοτεινά πνίγουν τις καρδιές τους, αφανίζοντας κάθε αισιοδοξία. Η ζωή στενεύει επικίνδυνα, οι όποιοι ορίζοντες αφανίζονται. Η απελπισία και ο φόβος περισφίγγουν τα εξαθλιωμένα πλάσματα. Ανθρώπινη διαφυγή δεν υπάρχει. Η μόνη καταφυγή και ελπίδα σωτηρίας είναι η θεονύμφευτη Κόρη, η οποία έτεκε το θειο και προαιώνιο φως, το Χριστό. Αυτή μόνη, η Μητέρα του ιλαρού φωτός, με τη λάμψη της χάρης του, μπορεί να σκορπίσει στις κουρασμένες ψυχές τη χαρά, να διανοίξει δρόμους και να φουντώσει την ελπίδα, που χάρισε στον κόσμο το λυτρωτικό έργο του Υιού της.
«Νυν πεποιθώς επί την σην κατέφυγον, αντίληψιν κραταιάν, και προς την σην σκέπην, ολοψύχως έδραμον, και γόνυ κλίνω Δέσποινα, και θρηνώ και στενά­ζω, μη με παρίδης τον άθλιον, των χριστιανών καταφύγιον».

Έχοντας τώρα πεποίθηση κατέφυγα στη δική σου μεγάλη βοήθεια και έτρεξα ολόψυχα στην προστασία σου και γονατίζω Δέσποινα και θρηνώ και στενάζω, μη με παραβλέψεις τον άθλιο, εσύ που είσαι των χριστιανών το καταφύγιο.
Και εδώ το «γόνυ κλίνω» πρέπει να το εννοήσουμε στα σωστά δογματικά πλαίσια. Δεν γονατίζουμε μπροστά στη Θεοτόκο, όπως γονατίζουμε μπροστά στον άπειρο Θεό. Στο Θεό γονατίζουμε λατρευτικά, γιατί είναι ο δημιουργός των όλων και σωτήρας μας· ενώ στην άχραντη Μητέρα του γονατίζουμε σχετικά, απονέμοντας σ’ αυτήν κατά σχέση τιμή. Είναι η δούλη του Θεού, η οποία με την παρρησία και τη χάρη της διακονεί τη σωτηρία που ενήρ­γησε ο Υιός της και με την γεμάτη δόξα πνευματική ομορφιά της στολίζει το νυμφώνα της θείας βασιλείας. Τιμούμε τη Θεοτόκο και τη σεβόμαστε, έκτος από το μητροπάρθενο κλέος της και γιατί είναι η στοργική Μάνα μας, η ελπίδα και η κραταιά μας βοήθεια.
«Καταιγίς με χειμάζει των συμφορών Δέσποινα, και των λυπηρών τρικυμίαι καταποντίζουσιν· αλλά προφθάσασα, χείρα μοι δος βοηθείας, η θερμή αντίληψις και προστασία μου».
Καταιγίδα των συμφορών με ταλαιπωρεί Δέσποινα, και οι τρικυμίες των λυπηρών με καταποντίζουν αλλά προφθάσασα, δος μου χέρι βοηθείας, η θερμή αντίληψη και προστασία μου.
Το τροπάριο μάς θυμίζει κάποιο περιστατικό που αναφέρουν τα Ευαγγέλια. Μετά τη διατροφή των πεντακισχιλίων, οι μαθητές του Χριστού μπήκαν σε ένα πλοιάριο για να περάσουν στην αντίπερα όχθη της θάλασσας. Στο μέσο της διαδρομής φύσηξαν άνεμοι και σήκωσαν κύματα. Το πλοιάριο κινδύνευε να καταποντιστεί. Οι μαθητές, αν και πεπειραμένοι ψαράδες, φοβήθηκαν την αγριάδα των υγρών στοιχείων της φύσεως. Ο Κύριος που βρισκόταν ακόμη στο όρος είδε τη δεινή τους περίσταση και, περπατώντας πάνω στα κύματα, τους πλησίασε για να τους καθησυχάσει. Φοβήθηκαν όμως όταν τον είδαν οι μαθητές. Νόμισαν ότι έβλεπαν φάντασμα. Εκείνος τους μίλησε για να τους ηρεμήσει. Ο Πέτρος τότε του φώναξε: αν είσαι πραγματικά ο Διδά­σκαλος, πες μου να πέσω στη θάλασσα και να έρθω κοντά σου. Κι εκείνος του είπε, έλα. Ο Πέτρος έπεσε στη θάλασσα και περπατούσε πάνω στα κύματα. Σε κάποια στιγμή όμως φοβήθηκε τον άνεμο και τα κύματα και άρχισε να καταποντίζεται. Τότε φώναξε στο Διδάσκαλο: «Κύριε, σώσε με». Εκείνος του άπλωσε το χέρι και τον ανέβασε σώο στο πλοιάριο, λέγοντάς του: «ολιγόπιστε, εις τί εδίστασας;».
Στο τροπάριο ο πιστός μπαίνει στη θέση του Πέτρου και η Παναγία στη θέση του Κυρίου. Ταλαιπωρούμενος ο πιστός από τις επιθέσεις των αγριεμένων κυμάτων της καθημερινότητας του βίου και απειλούμενος να συντριβεί και να καταποντισθεί, παρακαλεί την Παναγία να του απλώσει το μητρικό χέρι της και να τον σώσει από την κακότητα των περιστάσεων της ζωής και των επιθέσεων των εχθρών της ψυχής του.

«Αληθή Θεοτόκον, ομολογώ Δέσποινα, σε την του θανάτου το κράτος εξαφανίσασαν· ως γαρ φυσίζωος εκ των δεσμών των του Άδου προς ζωήν ανήγαγες εις γην με ρεύσαντα».
Αληθινή Θεοτόκο ομολογώ Δέσποινα, εσένα που εξαφάνισες το κράτος του θανάτου·  γιατί σαν πηγή γεμάτη ζωή, και αφού εγώ είχα μπει στο χώμα (με την παρακοή), με σήκωσες από τα δεσμά του άδη (του θανάτου) και με οδήγησες και πάλι στη ζωή.
Και το Τροπάριο αυτό εντάσσει τη Θεομήτορα στο λυτρωτικό έργο του Υιού της. Η Θεοτόκος, σφύζουσα από ζωή, παρουσιάζεται ως εισβάλλουσα στο χώρο των νεκρών, τον άδη, όπου σπάει τα δεσμά των εκεί φυλακισμένων πνευμάτων, τα οποία ελευθερώνει από την κατήφεια της νέκρωσης, και τα οδηγεί στους θαλάμους της ελεύθερης ζωής κοντά στο Θεό. Το έργο αυτό επιτέλεσε ο Χριστός με την κάθοδό του στον άδη. Ο υμνογράφος φαντάζεται τη Θεοτόκο να επιτελεί το ίδιο έργο στα έγκατα του άδη. Φυσικά αυτό δεν έγινε. Στη Θεοτόκο μόνο έμμεσα αποδίδεται το έργο αυτό, γιατί είναι έργο του Υιού της, του οποίου φέρει τη χάρη του λυτρωτικού του αξιώματος. Ο Χριστός είναι αυτός που πατάσσει τον άδη· αλλά φέρεται να τον πατάσσει και η Μητέρα που τον γέννησε. Αυτό το εγγυάται το αξίωμά της ως Θεοτόκου, στο οποίο περιλαμβάνονται όλα τα μεγαλεία της. Στη λαϊκή ευσέβεια της Ορθοδοξίας δεν υπάρχουν προβλήματα, τα οποία ενδεχομένως θα κατόπτευε ο θεολογικός οφθαλμός. Η απλότητα της πίστεως, όταν βεβαίως δεν εκτρέπεται σε υπερβολές και δεισιδαιμονίες, είναι μεγάλη υπόθεση στην πνευματικότητα του σώματος του Χριστού.

(Α. Θεοδώρου, «Χρυσοπλοκώτατε Πύργε» -Μετάφραση και σχολιασμός των Παρακλητικών Κανόνων, εκδ. Αποστ. Διακονίας)

Η Θεοτόκος, αντίληψη και προστασία μας

 

«Παθών με ταράττουσι προσβολαί, πολλής αθυμίας, εμπιπλώσαί μου την ψυχήν· ειρήνευσον, Κόρη τη γαλήνη, τη του Υιού και Θεού σου, Πανάμωμε».
Προσβολές των παθών με ταράζουν, γεμίζοντας με αθυμία την ψυχή μου· εσύ, πανάμωμη Κόρη, ειρήνευ­σέ με, με τη γαλήνη που παρέχει με τη χάρη του ο Υιός και Θεός σου.

Τα πάθη, σωματικά και ψυχικά, φέρνουν μεγάλη ταραχή και αναστάτωση στον άνθρωπο. Είναι βίαιες κινήσεις του θυμικού μέρους της ψυχής, οι οποίες επισκιάζουν το λόγο, οδηγώντας τον άνθρωπο σε αφύσικες και παράλογες καταστάσεις. Τα πάθη, ως ορμές βίαιες, αφανίζουν την ηρεμία, η οποία είναι απαραίτητη για την ηθική και πνευματική πρόοδο του ανθρώπου. Τα πάθη, εφόσον συγκατατεθεί σ’ αυτά η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου και στο μέτρο που υποδουλώνουν τον άνθρωπο, είναι σαφώς αμαρτωλά, γιατί οδηγούν στην παράβαση του νόμου του Θεού. Αντίθετα, αν είναι απλές κινήσεις που υπάρχουν αναγκαίως στη φύση (η πείνα, η δίψα κ.λπ.) δεν είναι αμαρτωλά. Τα αμαρτωλά του πάθη ο άνθρωπος πρέπει να καταπολεμά αλλιώτικα, δεν είναι δύσκολο να οδηγηθεί στον αιώνιο πνευματικό θάνατο. Η καταπολέμησή τους γίνεται με εγρήγορση, άσκηση και προσευχή και κυρίως με τη βοήθεια της χάριτος του Θεού στο αγιαστικό έδαφος της Εκκλησίας.
Στο σημαντικό αγώνα κατά των παθών πολύ συμβάλλει και η Πανάμωμη Κόρη της βασιλείας, η Παναγία μας, με τη χάρη του θεομητορικού της θαύματος. Ως νύμφη Θεού θεοχαρίτωτη, διοχετεύει στις ταραγμένες ψυχές τη γαλήνη του Υιού και Θεού της, που υπερβαίνει κάθε φυσική αίσθηση.
«Σωτήρα τεκούσαν σε και Θεόν, δυσωπώ, Παρθένε, λυτρωθήναι με των δεινών·  σοι γαρ νυν προσφεύγων ανατείνω και την ψυχήν και την διάνοιαν».
Εσένα, Παρθένε, πού γέννησες το Θεό, σε παρακαλώ να μεσιτεύσεις, ώστε να λυτρωθώ από τα δεινά· γιατί, προσφεύγοντας τώρα σε σένα, ανυψώνω στη χάρη σου και την ψυχή και τη διάνοια μου.
Τα θαυμάσια της Θεοτόκου οφείλονται στο θεομητορι­κό έργο της, στο γεγονός ότι αυτή έγινε η μεσίτρια μεταξύ Θεού και ανθρώπων, υπό την έννοια φυσικά ότι δι’ αυτής εισήλθε στον κόσμο ο Υιός του Θεού. Η Μαρία ήταν η πάλλευκη και αγνή Κόρη, η μόνη άξια να δώσει τη σάρκα της στον Υιό του Θεού, ώστε αυτός να γίνει αληθινός και τέλειος άνθρωπος. Γέννησε το Σωτήρα του κόσμου και Θεό, φυσικά στην ανθρώπινη φύση του, γιατί η θεότητα δεν μπορεί να γεννηθεί με τον τρόπο που γεννιούνται οι υπόλοιποι άνθρωποι. Η Μαρία ήταν αληθινή Θεοτόκος, γεγονός στο οποίο οφείλεται η θεομητορική δόξα και το μητροπάρθενο κλέος της, το οποίο επισκίασε τη φωτεινή λαμπρότητα και αυτών των αγγελικών δυνάμεων.
Στη δοξασμένη Μητέρα του Θεού, που είναι και μητέρα της Εκκλησίας, οι πιστοί προσφεύγουν με ευλάβεια παρακαλώντας την να τους λυτρώσει από τα δεινά του βίου, που ασφυκτικά πιέζουν την ψυχή τους: ασθένειες, θλίψεις, κίνδυνοι και κακές περιτροπές του βίου, έχοντας ακράδαντη πεποίθηση, ότι η αειπάρθενη Κόρη δεν θ’ αποστρέψει τους δούλους της «κενούς», αλλά θα εκπληρώσει το αίτημα προς το συμφέρον αυτών που το αιτούν. Προς την Παρθένο Θεοτόκο οι πιστοί στρέφονται ολόθερμα υψώνοντας στη χάρη της και την ψυχή και τη διάνοια τους.
«Νοσούντα το σώμα και την ψυχήν, επισκοπής θείας, και προνοίας της παρά σου, αξίωσον μόνη Θεομήτορ, ως αγαθή αγαθόν τε λοχεύτρια».
Εσύ μόνη Θεομήτωρ, που όντας αγαθή γέννησες τον αγαθό, αξίωσε κι έμενα που νοσώ στο σώμα και την ψυχή, να τύχω της φροντίδας και της προνοίας σου.
Υπάρχουν νόσοι του σώματος και νόσοι της ψυχής, αρρώστιες που κατατρύχουν τον ανθρώπινο βίο. Δεν πρέπει να υποθέσουμε ότι ο Θεός, δημιουργώντας τον άνθρωπο «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν» αυτού, έθεσε στην πρωτόκτιστη φύση τις διάφορες ασθένειες που τόσο άγρια τη βασανίζουν. Ο πρώτος άνθρωπος, ενόσω έμενε κοντά στο δημιουργό του, δεν αρρώσταινε. Είχε πλήρη υγεία σώματος και ψυχής. Ήταν γαλήνιος και ήρεμος, χωρίς σωματικούς πόνους και νοσήματα ψυχικά. Οι αρρώστιες που μας βασανίζουν είναι επιφαινόμενα. Φάνηκαν στη φύση αργότερα, αφότου ο Αδάμ παρέβηκε την εντολή του Θεού. Τότε εισόρμησαν στη φύση τα πάθη και οι ασθένειες, ως αποτελέσματα της αμαρτίας. Ο Θεός τις παραχώρησε στην πεσμένη φύση, για να μετανοεί και να παιδαγωγείται ο αμαρτωλός άνθρωπος. Η τέλεια «απονία» δεν είναι κατάσταση της παρούσας ζωής. Είναι δώρο του Θεού στις αναγεννημένες φύσεις στη βασιλεία των ουρανών, «ένθα ουκ εστί πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός», αλλά χαρά και ζωή ατελεύτητη.
Στις σωματικές και ψυχικές νόσους του ο πιστός, όταν λιώνει στο κρεβάτι του πόνου και υποφέρει σπαρακτικά, στρέφεται εναγώνια προς την αγαθή Θεομήτορα που γέννησε τον αγαθό Θεό, ζητώντας αντίληψη και προστασία.

(Α. Θεοδώρου, «Χρυσοπλοκώτατε Πύργε» -Μετάφραση και σχολιασμός των Παρακλητικών Κανόνων, εκδ. Αποστ. Διακονίας)

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

«Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, προς σε καταφεύ­γω, σωτηρίαν επιζητών· Ω Μήτερ του Λόγου και Παρθένε, των δυσχερών και δεινών με διάσωσον».
Έχοντας πολλούς πειρασμούς να με πνίγουν, καταφεύγω σε σένα, ζητώντας διακαώς τη σωτηρία μου. Εσύ Μητέρα του Λόγου και Παρθένε, διάσωσέ με από τις δυσκολίες και τα δεινά.
Την επίκληση «Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς» πολλοί την παρεξηγούν. Νομίζουν ότι δι’ αυτής η Θεοτόκος κηρύσσεται ως κύρια πηγή σωτηρίας, αξίωμα που ανήκει μόνο στον άχραντο τόκο της, τον Θεάνθρωπο Κύριο. Γι’ αυτό αντικαθιστούν την επίκληση, που θεωρούν δογματικά εσφαλμένη, με άλλη: «Υπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε υπέρ ημών». Η αντικατάσταση αυτή, ορθή στο νόημα και τη διατύπωσή της, δεν έρχεται ωστόσο σε αντίθεση προς την πρώτη επίκληση. Και οι δύο εκφράζουν το ίδιο πράγμα.
Κατά τη δογματική πίστη της Εκκλησίας μας, η Θεοτόκος ουδέποτε λαμβάνεται ως πρώτη και κύρια πηγή σωτηρίας, κάτι που θα ερχόταν σε αντίθεση με το λυτρωτικό αξίωμα του Χριστού, ως μόνου μεσίτη μεταξύ Θεού και ανθρώπων και ως μόνης πηγής σωτηρίας. Σε μια τέτοια περίπτωση η πρόταση θα ήταν δογματικώς επιλήψιμη, η δε Εκκλησία δεν θα τη χρησιμοποιούσε στη λατρεία της. Το ρήμα σώζω (“σώσον”) εδώ έχει άλλη σημασία, κυρίως σε ό,τι αφορά στο όργανο διά του οποίου τελείται η σωτηρία. Η Θεοτόκος σώζει τον άνθρωπο όχι ως πρώτη και κύρια πηγή σωτηρίας, αλλά κατά δεύτερο λόγο και έμμεσα, διά της προσευχής, των δεήσεων και της χάρης της, ως πάναγνης Μητέρας του σαρκωθέντα Λόγου του Θεού. Αυτό ισχύει και για την προσευχή και το μεσιτικό αξίωμα όλων των Αγίων.
Σε τελική ανάλυση και εφόσον η σωτηρία παρέχεται από το Θεό διά της πρεσβείας της αγνής Θεομήτορος, οι δύο επικλήσεις εκφράζουν το ίδιο πράγμα και δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστικός προβληματισμός σ’ εκείνους που γνωρίζουν τα δογματικά ζητήματα της πίστεως μας. Στα αστήρικτα βέβαια πνεύματα μπορεί να υπάρξει κάποιος σκανδαλισμός’ αυτά όμως πρέπει να φωτίζει και να καθοδηγεί στην αλήθεια η διδάσκουσα αρχή της Εκκλησίας.
Η ζωή του ανθρώπου στη γη αυτή είναι γεμάτη πειρασμούς, είτε από την εσωτερική φύση του ανθρώπου, η οποία, επιρρεπής στην αμαρτία

αυτοπειράζεται, είτε από το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο ο άνθρωπος ζει, ο κόσμος που είναι γεμάτος από παγίδες, κακότητα και πορνική φιληδονία, είτε και από συμβάντα ζωής έκτακτα και αναπάντεχα, τα οποία θέτουν σε κίνδυνο την αντοχή και την ψυχική ευστάθεια του ανθρώπου.
Οι πειρασμοί, οι τόσο συχνοί στη ζωή μας, έχουν διπλή όψη, θετική και αρνητική. Από τη μια δοκιμάζουν τον άνθρωπο, αυξάνοντας την αντοχή, την υπομονή και την πίστη του στην πρόνοια του Θεού, εκτρέφοντας την ελπίδα και τη γλυκιά αίσθηση του σωτηρίου στο οδοιπορικό του πιστού προς την ουράνια θεία βασιλεία· από την άλλη όμως, δεδομένης της αδυναμίας της φύσεως, είναι δυνατό να οδηγήσουν τον άνθρωπο σε πτώση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην ηθική και την πνευματική ζωή του. Κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Κύριος, στην προσευχή που μας παρέδωσε, μας είπε να προσευχόμαστε: «Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν».
Οι πιστοί, έχοντας παρρησία προς την αειπάρθενη Μητέρα του Χριστού, καταφεύγουν στη χάρη της, ζητώντας απ’ αυτή λύτρωση από τις δυσχέρειες και τα δεινά, που καθημερινά τους ταλαιπωρούν και τους συνθλίβουν.

(Α. Θεοδώρου, «Χρυσοπλοκώτατε Πύργε» -Μετάφραση και σχολιασμός των Παρακλητικών Κανόνων, εκδ. Αποστ. Διακονίας

ΕΦΗΜΕΡΙΑΙ ΙΕΡΕΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΑΘΑΡΩΝ ΜΗΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011

                                                 

                                                          

                                                 

                                    ΕΦΗΜΕΡΙΑΙ ΙΕΡΕΩΝ

                              ΙΕΡΑΣ   ΜΟΝΗΣ  ΚΑΘΑΡΩΝ

                              ΜΗΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011.

ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011. ΩΡΑ:07:15-10:00 π.μ.

Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ π. Θεοδόσιος Δενδρινός.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12  ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011.ΩΡΑ:19:00μ.μ.

ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ π. Σεβαστιανός Μόσχος.

ΚΥΡΙΑΚΗ  14  ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011. ΩΡΑ:07:15-10:00π.μ.

Θ. ΜΑΤΘΑΙΟΥ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ π. Σεβαστιανός Μόσχος

ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011. ΩΡΑ:19:00μ.μ.

ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ  ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ π. Σεβαστιανός Μόσχος.

ΚΥΡΙΑΚΗ  21 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011.ΩΡΑ:07:15-10:00π.μ.

Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ π.Χριστόδουλος Τριλίβας.

ΤΕΤΑΡΤΗ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011.ΩΡΑ:19:00μ.μ.

ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ  ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ  ΜΑΣ π.Σεβαστιανός Μόσχος.

ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011.ΩΡΑ:07:15-10:00π.μ.

ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ π. Χαράλαμπος Κουτσουβέλης.

                                                   Ο ΗΓΟΥΜΕΝΕΥΩΝ

                                          Αρχιμανδρίτης Σεβαστιανός Μόσχος.

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΑΘΑΡΩΝ ΙΘΑΚΗΣ

Ο ΗΓΟΥΜΕΝΕΥΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ  ΚΑΘΑΡΩΝ  ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ   π.ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ ΜΟΣΧΟΣ

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 26-07-2011 ΠΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗ  27-07-2011 ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΕΥΚΑΔΟΣ & ΙΘΑΚΗΣ

Κκ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΘΑ ΤΕΛΕΣΕΙ, ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΗΝ ΩΣ ΑΝΩ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ.

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΠΩΣ ΠΡΟΣΕΛΘΟΥΝ ΠΡΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΓΙΑΣΜΟ.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ

ΕΦΗΜΕΡΙΑΙ ΙΕΡΕΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΑΘΑΡΩΝ ΜΗΝΟΣ ΙΟΥΛΙΟΥ 2011

                                                   ΕΦΗΜΕΡΙΑΙ ΙΕΡΕΩΝ

ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΑΘΑΡΩΝ

                             ΜΗΝΟΣ  ΙΟΥΛΙΟΥ 2011.

ΤΕΤΑΡΤΗ 6 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011.ΩΡΑ:19:00 μ.μ.

ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ  ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ π. Σεβαστιανός Μόσχος.

ΚΥΡΙΑΚΗ 10  ΙΟΥΛΙΟΥ 2011. ΩΡΑ:07:15-10:00π.μ.

Δ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ π. Αντώνιος Σακκάτος.

ΤΕΤΑΡΤΗ  13 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011. ΩΡΑ 19:00μ.μ.

ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ  ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ π. Σεβαστιανός Μόσχος.

ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011.ΩΡΑ :07:15-10:00π.μ.

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ π .Χριστόδουλος Τριλίβας.

ΤΕΤΑΡΤΗ 20  ΙΟΥΛΙΟΥ 2011.ΩΡΑ:19:00μ.μ.

ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ   ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ π.Σεβαστιανός Μόσχος.

ΚΥΡΙΑΚΗ  24 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011. ΩΡΑ:07:15-10:00 π.μ.

ΣΤ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ  Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ π. Σεβαστιανός Μόσχος.

ΤΡΙΤΗ 26 ΙΟΥΛΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗ 27 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011.

ΩΡΑ :21:30- 00:30

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ  ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ  ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ.

π. Σεβαστιανός Μόσχος.

ΣΑΒΒΑΤΟ 30  ΙΟΥΛΙΟΥ 2011 ΩΡΑ:07:15-09:15 π.μ.

Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ π. Χαράλαμπος Κουτσουβέλης.

ΚΥΡΙΑΚΗ 31  ΙΟΥΛΙΟΥ 2011. ΩΡΑ:07:15-10:00π.μ.

Ζ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ π. Θεοδόσιος Δενδρινός.

                                                   Ο ΗΓΟΥΜΕΝΕΥΩΝ

                                         Αρχιμανδρίτης Σεβαστιανός Μόσχος.